خبرگزاری شبستان، گروه بینالملل: «غزه برمیخیزد: صداهایی از میان آوار»، نوشته «شیما عید»، روزنامهنگار فلسطینی و شاهدی بر مقاومت مردم تسلیمناپذیر فلسطین است که برای زنده ماندن از نسلکشی بیرحمانه و مداوم رژیم صهیونیستی تلاش میکنند.
عید نه تنها درباره نسلکشی مینویسد، بلکه آن را با خانوادهاش در حالی که برای نجات جان خود تلاش میکردند، تجربه کرده است.
به گفته ویراستاران این کتاب، با وجود خطراتی از هر گوشهای سرچشمه میگیرد، عید نقش حیاتی شاهد را برای خود تعیین کرد و داستانهای پایداری و استقامت فلسطینیها را مستند کرد.
مفهوم پایداری و استقامت در « غزه برمیخیزد: صداهایی از میان آوار » نفوذ دارد و در مبارزه فلسطینیها برای زنده ماندن از نابودی و بازسازی فرهنگ پررونق خود نقش حیاتی دارد.
این کتاب که توسط «رمزی بارود»، «ایلان پاپه» و «رومانا روبئو» ویرایش شده است، مجموعهای جذاب از ده خاطره کوتاه به همراه مقدمهای از ویراستاران، یک پسگفتار از «ریچارد فالک»، گزارشگر ویژه سابق سازمان ملل در امور فلسطین است.
در فصل «عشق در دوران نسلکشی» این کتاب، «عید» داستان پرکشش رنجهای خانواده خود را با سرگذشت خانواده دوست قدیمیاش، «اسماء السلطان» در هم میآمیزد.
این دو بهطور اتفاقی در بیمارستان «الوفا» یکدیگر را میبینند؛ جایی که اسماء بر بالین همسرش«جمیل» نشسته است.
جمیل نه در میدان نبرد و نه در حالی که سلاح به دست داشت، بلکه تنها زمانی که برای عرض تسلیت به مناسبت شهادت دوست نزدیکش، «وسیم مبارک» رفته بود، دچار آسیب شد.
در ۱۹ مارس ۲۰۲۴، خانهای که خانواده و دوستان در آن برای وسیم مبارک سوگواری میکردند بهطور کامل توسط هواپیماهای اسرائیلی ویران شد؛ فاجعهای که به شهادت ۲۴ نفر و مجروح شدن دهها تن دیگر انجامید.
ترکش یکی از موشکهای اسرائیلی به سر جمیل اصابت کرد و موجب آسیب شدید مغزی و رفتن او به کُمایی طولانی شد.
با این حال، اسماء ایمانش را از دست نداد. او دست همسرش را در دست گرفت، آیاتی از قرآن کریم را برایش خواند و عکسهای روز عروسیشان را به او نشان داد. و آنطور که عید روایت میکند، او در هر دیدار با صبوری نام فرزندانشان را تکرار میکرد؛ گویی میخواست حافظه درهمشکسته او را تکهتکه و با رنجی فراوان، دوباره بازسازی کند.
اسماء به دوستش میگوید: من یک زن غزهای سرسخت هستم و در این مسیر، تا آخر خواهم ماند؛ عید این را «جوهره عشق در غزه» مینامد.
اسماء دست عید را محکم فشرد و با التماس گفت: شیما بنویس. درباره ما بنویس. نه به شکل یک گزارش خبری، بلکه همچون یک فریاد انسانی. بگذار مردم بدانند که جنگ تنها جسمها را سلاخی نمیکند؛ جنگ حافظه را، امتداد زندگی را، و همان هستیای را که میان دو انسان عاشق شکوفا شده بود به مسلخ میبرد.
اندکی پس از ۷ اکتبر ۲۰۲۳، «عید» به همراه خانوادهاش ناچار به ترک خانه خود شدند.
او مینویسد: هر گام، گویی بازآفرینی فاجعه «نکبت» بود که اجدادمان آن را تجربه کردند.
در تمام طول مسیر، با دیدن این صحنهها اشک میریختیم؛ انگار خود حافظه در درونمان گام برمیداشت.
وقتی خانواده «عید» به رفح رسیدند و در خانه یکی از اقوام که مملو از آوارگان بود ساکن شدند، روی زمین خوابیدند و آب و غذای اندک موجود را میان خود تقسیم کردند.
پدرش که بهتازگی تحت یک عمل جراحی حساس قلب قرار گرفته بود و بهشدت به اکسیژن و هوای تازه نیاز داشت، مدام تکرار میکرد: وطن هنوز استوار است، فقط صبور باشید.
«عید» مینویسد: وقتی ما به همراه بیشتر ساکنان شمال نوار غزه به جایی منتقل شدیم که اسرائیل آن را «منطقه امن» نامیده بود، اصلا تصور نمیکردیم که همین نقطه قرار است به صحنه هولناکترین کشتارها تبدیل شود.
آنها گمان میکردند که از چنگ مرگ گریختهاند، اما مرگ در آنجا، در میان تراکم جمعیت خفهکننده و چادرهای سست و ناپایداری که هیچگونه حفاظی در برابر خطر نداشتند در کمین ما نشسته بود.
یک روز، «عید» تماسی از «اسماء» که در آن نوشته شده بود: برادرم عامر» به همراه همسر و دخترانش شهید شدند؛ و پیکر او هنوز هم زیر آوار مانده است.
عامر حاضر نشده بود خانهاش را ترک کند، اما آنطور که عید مینویسد، هواپیماهای جنگی خانه را هدف قرار دادند و فرصتی برای فرار یا حتی خداحافظی باقی نگذاشتند؛ خانه بر سرش فرو ریخت و همسر و دخترش را نیز به کام مرگ کشاند.
عید با اشاره به این جزئیات هولناک مینویسد: هیچ خانوادهای در نوار غزه از طعم تلخی فقدان، رنج آوارگی، و مشقت زندگی در چادرها به همراه بیماریها و دردهایی که به دنبال میآورند در امان نمانده است.
او و خواهرش به هپاتیت مبتلا شدند؛ یکی از بیماریهای همهگیری که در میان آوارگان شیوع یافته است، بهویژه آنکه اشغالگران مانع ورود مواد شوینده و ضدعفونیکننده میشوند.
در پایان، عید صحنهای را توصیف میکند که در آن «جمیل» قرآن میخواند و پسر ارشدش «کمال» کنار پاهایش نشسته است.
او مینویسد: اسماء در تمام آن لحظات، همچون کوهی بود که بار همه چیز را بر دوش میکشید: درد، خاطره، امید و ترس.
نظر شما