حجت الاسلام مهدی حمیدینژاد، کارشناس مهدویت در گفتوگو با خبرنگار دین و اندیشه خبرگزاری شبستان در خصوص عنایت و حمایت امام زمان علیه السلام از شیعه در بحرانها و سختیها بیان کرد: اعتقاد شیعه به امامت عامه اهلبیت(ع)، به معنای این است که جامعه هرگز بدون رهبری الهی نخواهد بود.
وی با استناد به کتاب «احتجاج» شیخ طبرسی و خطبه غدیر، تصریح کرد: پیامبر اکرم(ص) در معرفی امیرالمؤمنین(ع)، به ویژگیهای امام دوازدهم نیز اشاره فرمودهاند تا مشخص شود که شیعه تا روز قیامت، از حمایت امام خود بیبهره نخواهد بود.
شوک بزرگ سال ۲۶۰ هجری و انشعابهای مذهبی
کارشناس مهدویت با اشاره به بحرانهای تاریخی، از دوران حساس سال ۲۶۰ هجری قمری سخن گفت و افزود: زمانی که پس از شهادت امام حسن عسکری (ع)، شیعه با یک بحران بزرگ روبرو شد، امام زمان (عج) تنها یک کودک پنجساله بودند.
وی اظهار داشت: در این دوران، شیعه نه تنها با ابهام در حیات امام مواجه بود، بلکه با انشعابهای مذهبی شدیدی دستوپنجه نرم میکرد. همانگونه که در کتاب نوبختی ذکر شده، حدود چهارده فرقه (از جمله فرقه محمدی و جعفری) پس از امام حسن عسکری (ع) شکل گرفتند که شیعه را به سمت انحراف میکشیدند.
عنایت امام در بازگرداندن شیعیان به مسیر حق
حمیدینژاد تأکید کرد: امام عصر (عج) در طول دوران غیبت، با هدایت غیرمستقیم، بسیاری از این گروههای منشعب شده را دوباره به بدنه اصلی شیعه اثنیعشری بازگرداندند. این بازگشت نشاندهنده مدیریت هوشمندانه امام در حفظ سلامت دین است، تا شیعیان بتوانند با مذهب کامل از دنیا بروند.
نمونههای عملی: از شیخ صدوق تا وکلای امام
وی با اشاره به حمایتهای امام زمان(عج) از شیعه و نمونههای تاریخی آن، گفت: در دوران غیبت، با اینکه دسترسی مستقیم به امام میسر نیست، اما عنایت ایشان در زندگی انسانها جاری است. برای نمونه، از دعا و عنایت امام برای والدی که صاحب فرزند نمیشدند، تا پرورش شخصیتهای بزرگی چون شیخ صدوق و برادرش که هر دو پس از دعای امام، به فقیهان و عالمان بزرگ تبدیل شدند، همگی نشاندهنده حمایتهای عملی امام هستند.
وی همچنین به نقش وکلای امام (مانند عثمان بن سعید) اشاره کرد که با دستور امام، زندگی خود را به گونهای مدیریت میکردند که بتوانند در خفا، جامعه شیعه را هدایت کنند.
نامه پُر از عطوفت به شیخ مفید؛ پاسخی به شبهه رهاشدگی
حمیدینژاد با اشاره به یکی از احساسیترین اسناد مهدوی اشاره کرد: نامهای که امام زمان (عج) در کتاب «احتجاج» خطاب به شیخ مفید نوشتهاند. این مکاتبه، سرشار از مهربانی و عطوفت است. امام در این نامه، شیخ مفید را "برادرم" خطاب میکنند؛ پیامی که به شدت از احساسات و دلسوزی امام نسبت به شیعیان حکایت دارد. این نامه، پاسخی قاطع به این شبهه است که "آیا ما رها شدهایم؟ ". امام با این کلام، اطمینان میدهند که شیعیان هرگز فراموش نشدهاند.
عبور از بنبست ناامیدی
این کارشناس مهدویت تأکید کرد: درک حقیقتِ «حضور مراقب امام عصر (عج)»، میتواند نقطه عطفی در مدیریت بحرانهای روحی و اجتماعی شیعیان باشد.
وی خاطرنشان کرد: این آگاهی، پلی است میان احساس تنهاییِ انسان در بحران و واقعیتِ یاریهای پنهانی خداوند، که میتواند شیعیان را از بنبستهای ناامیدی خارج کرده و به مسیر حق بازگرداند.
نظر شما