شهدای دیانتی

روایتی از یک ماه شکنجه در آسایشگاه ۱۴ /جان‌مان را می‌دادیم اما نماز جماعت را ترک نمی‌کردیم

یاد کودکی ام افتادم، ۹ ساله بودم که از تلویزیون خبر ورود آزادگان به کشور را شنیدم. چند روز بعدش یکی از کوچه های محله ما را چراغانی کردند و همهمه عجیبی سر ظهر ما را از خانه به سر آن کوچه رساند. مردی رنگ و رو پریده با موهای کاملا کوتاه را که حلقه ای گل گلایل دور گردنش انداخته و روی دوش گرفته بودند....