اسلام‌هراسی در بریتانیا، سپر دولت و سلاح علیه قربانیان!

تعریف اسلام‌هراسی در بریتانیا برای محافظت از مسلمانان نیست، بلکه تلاشی برای محافظت از دولت است!

خبرگزاری شبستان، گروه بین‌الملل: گزارش جدید سازمان «کیج اینترنشنال» نشان می‌دهد که چگونه سیاست‌های بریتانیا، سازوکار اصلی «اسلام‌هراسی» پس از وقایع ۱۱ سپتامبر را دست‌نخورده باقی گذاشته و برای آن پوششی رسمی فراهم می‌کند.

امسال مصادف با گذشت ربع قرن از آغاز «جنگ علیه تروریسم» است؛ دورانی که طی آن، دولت بریتانیا یکی از گسترده‌ترین نظام‌های «مقابله با افراط‌گرایی» را در جهان ایجاد کرده است.

همچنین در سال جاری، بریتانیا برای نخستین بار تعریفی رسمی از آنچه «خصومت علیه مسلمانان» می‌نامد، ارائه کرد.

این تعریف چنان دقیق و متناسب با ساختار «دولت امنیتی» تدوین شده است که با بررسی دقیق‌تر، درمی‌یابیم کارکرد آن نه حمایت از مسلمانان، بلکه محافظت از نهادهایی است که دو دهه است با مسلمانان همچون «افراد مظنون» برخورد کرده‌اند.

نکته کلیدی، آن‌طور که در این گزارش آمده در واژه‌ای نهفته است که در سراسر این تعریف تکرار می‌شود: «قصد» یا «نیت».

بر اساس تعریف دولت، «خصومت علیه مسلمانان» به معنای ارتکاب عمدی اقدامات مجرمانه علیه مسلمانان یا کلیشه‌سازی درباره آنان «با قصد ترویج نفرت» است.

 همچنین شامل تبعیضی می‌شود که در آن، رفتار فرد یا نهاد مربوطه با هدف ایجاد محرومیت برای مسلمانان در عرصه‌های عمومی و اقتصادی صورت گرفته باشد.

پروفسور «ناصر میر» از دانشگاه گلاسگو، حذف موارد سیستماتیک و ساختاری را به عنوان نقطه ضعف اصلی این تعریف شناسایی کرده است.

«امینه ایسات-داس»، مدرس علوم سیاسی در دانشگاه «مونتفورت» در «لستر» هشدار داده است که این امر سلسله مراتبی از نژادپرستی ایجاد می‌کند.

الزام به قصد، چیزی بیش از رها کردن قربانیان تبعیض روزمره است؛ این الزام، دور خود دولت را خط می‌کشد. 

با این تعریف، نهادهایی که طبق وظایف قانونی عمل می‌کنند، قصد تشویق نفرت را ندارند. آنها از سیاست پیروی می‌کنند و این دقیقا همان جایی است که اسلام‌هراسی در بریتانیا در آن وجود دارد.

منطق غالب

برای درک دلیل این امر، گزارش به چگونگی تغییر تعصب ضد اسلامی پس از سال ۲۰۰۱ اشاره می‌کند.

قبل از ۱۱ سپتامبر، منطق غالب در غرب، اسلام را در اصل تحمل می‌کرد، در حالی که با برخی از مسلمانان که به اندازه کافی ادغام نشده بودند به عنوان مشکل رفتار می‌کرد.

«محمود ممدانی»،نویسنده، این موضوع را در کتاب «مسلمان خوب، مسلمان بد» به تصویر کشیده و نشان می‌دهد که چگونه تقسیم مسلمانان به میانه‌روها و افراط‌گرایان، سوءظن به همه آنها را تشدید می‌کرد.

پس از ۱۱ سپتامبر، هدف تغییر کرد. خود اسلام به عنوان یک تهدید، یک ایدئولوژی که می‌توانست ربوده و به عنوان سلاح استفاده شود، تلقی می‌شد.

از این دیدگاه، مسلمانان نه به خاطر کاری که انجام داده بودند، بلکه به خاطر آنچه که باور داشتند، مورد سوءظن قرار می‌گرفتند.

تحقیقات در مورد این دوره نشان داده است که چگونه حتی تصویرسازی‌های ظاهرا مثبت از اسلام به عنوان یک دین فاسد به مشروعیت بخشیدن به نظارت بر افراد مسلمان کمک کرده است.

این گزارش نشان می‌دهد که تعریف جدید با دقت قابل توجهی با این منطق مطابقت دارد.

این رویکرد بر محافظت از افراد به جای مذهب اصرار دارد و صراحتا حق تمسخر و توهین به اسلام و به تصویر کشیدن آن به شیوه‌هایی که پیروانش آن را بی‌احترامی می‌دانند، محفوظ می‌دارد.

در فرهنگ سیاسی که خصومت با اسلام به عنوان یک نظام اعتقادی به مدت ۲۵ سال وسیله اصلی خصومت با مسلمانان بوده است، این جداسازی از کسی محافظت نمی‌کند.

 این رویکرد، سازوکار اصلی اسلام‌هراسی پس از ۱۱ سپتامبر را دست‌نخورده باقی می‌گذارد و به آن پوشش رسمی می‌دهد.

نژادپرستی نهادینه

زمینه وسیع‌تری که تعریف بریتانیا در آن منتشر شد، مسیر سفری را که «کیج اینترنشنال» مدت‌هاست مستند کرده است، تأیید می‌کند.

استراتژی «محافظت از آنچه مهم است» تعریف افراط‌گرایی ۲۰۲۴ را در سراسر دولت گنجانده و اسلام‌گرایی را به عنوان یک تهدید غالب معرفی کرد.

این استراتژی نظارت جدیدی بر دانشگاه‌ها و رویدادهای سخنرانان اعمال کرد، گزارش سالانه «وضعیت افراط‌گرایی» را پیشنهاد داد و به کمیسیون خیریه اختیارات جدیدی برای تعطیلی سازمان‌ها و برکناری متولیان داد.

همچنین بر این اساس، استراتژی دولت، اسلام‌هراسی را در سیاست‌های دولتی جای می‌دهد نه اینکه از مسلمانان در برابر آن محافظت کند.

این قدرت‌ها از یک الگوی آشنا پیروی می‌کنند. آنها با سوءاستفاده از ترس‌ها و تعصبات عمومی در مورد مسلمانان توجیه می‌شوند و سپس دامنه آنها به دانشجویان، معترضان، خیریه‌ها و جامعه مدنی به طور کلی گسترش می‌یابد.

این همچنین زمینه‌ای است که می‌توان انتصاب یک نماینده ویژه در مورد خصومت ضد مسلمانان را درک کرد.

نماینده‌ای که توسط دولت منصوب شده و وظیفه اجرای تعریفی را دارد که جامعه آن را تدوین نکرده است، کانالی برای دغدغه‌های مسلمانان نیست، بلکه راهی برای تأمین مشروعیتی است که خود جامعه از آن دریغ کرده است.

به همین دلیل، گزارش کیج خواستار کنار گذاشتن کامل این نقش و تعامل دولت با سازمان‌هایی است که سابقه طولانی در خدمت به جوامع خود دارند.

از این رو، این تعریف تلاشی برای محافظت از مسلمانان نیست. این یک تلاش موفق برای محافظت از دولت است. این به دولت چیزی می‌دهد که هر زمان نفرت ضد مسلمانان خبرساز می‌شود، به آن اشاره کند، در حالی که تضمین می‌کند سیاست‌هایی که بیشترین مسئولیت را در نهادینه کردن اسلام‌هراسی دارند، از دسترس آن دور می‌مانند.

کد خبر 1914996

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha