به گزارش خبرگزاری شبستان از فارس، گاهی یک نامه، فارغ از چند سطر نوشته و چند صفحه کاغذ، حامل حرف‌هایی است که نویسنده‌اش می‌خواهد به گوش جهانیان برساند. این بار صدای یک نوجوان شیرازی از مسجد صاحب‌الزمان(عج) محله شهرک سعدی برخاسته است؛ دختری که تلاش کرده است با قلم خود، اعتراضش را به آنچه بر دانش‌آموزان مدرسه شجره طیبه میناب گذشته، به گوش مخاطبان جهانی برساند.
هستی فهندژسعدی، نوجوان فعال کانون فرهنگی هنری «مهر و ماه» مسجد صاحب‌الزمان(عج) شیراز، با نگارش نامه‌ای خطاب به دبیرکل سازمان ملل متحد، در جشنواره ملی «نامه اعتراض به دبیرکل سازمان ملل متحد» برگزیده شده است؛ موفقیتی که نام این نوجوان مسجدی را در میان برگزیدگان این رویداد قرار داده است.
ندا زال، مدیر کانون فرهنگی هنری «مهر و ماه» شیراز، به حضور و نقش‌آفرینی نوجوانان در عرصه‌های فرهنگی و اجتماعی اشاره کرد و گفت: درخشش هستی فهندژسعدی، نوجوان فعال این کانون و تربیت‌یافته مکتب مسجد و مرام ایرانی در عرصه بین‌المللی، نویدبخش آینده‌ای روشن برای فعالان نوجوان در مسیر تغییرات جهانی است.
نامه‌ای که از مسجد به سازمان ملل رسید
این نامه که با محوریت اعتراض به شهادت دانش‌آموزان مدرسه شجره طیبه میناب نوشته شده، پس از راه‌یابی به جمع آثار برگزیده جشنواره، در کتاب «برای آنکه جهان بشنود» به چاپ رسیده است.
زال با اشاره به انتشار این اثر اظهار کرد: این نامه، حامل صدای حقیقت و عدالت در قالب اعتراض به شهادت دانش‌آموزان مدرسه شجره طیبه میناب است و به‌صورت رسمی به سازمان ملل متحد ارسال شده است.
هستی در آغاز نامه خود، با معرفی خویش به‌عنوان یک دانش‌آموز ایرانی، از اندوه و تأثرش نسبت به این حادثه نوشته و خطاب به دبیرکل سازمان ملل متحد و مردم جهان خواسته است صدای کودکان بی‌پناه میناب باشند.
او در بخشی از نامه، مدرسه را خانه دوم انسان و پناهگاه امن کودکان توصیف کرده و با تأکید بر اینکه مدرسه نباید میدان جنگ باشد، خواستار محکومیت این حمله، پاسخگویی عاملان آن در برابر عدالت بین‌المللی و تضمین امنیت مدارس در سراسر جهان شده است.
این نوجوان شیرازی در بخش دیگری از نوشته خود، با تأکید بر جایگاه دانش‌آموزان و معلمان، یادآور شده است که هدف قرار گرفتن مدرسه تنها آسیب به یک ساختمان نیست، بلکه تعرض به اصل آموزش و حرمت کودکی است.
سه مطالبه برای شنیده‌شدن صدای کودکان
هستی در بخش مطالبات نامه، سه خواسته مشخص را خطاب به سازمان ملل متحد مطرح کرده است؛ نخست، محکومیت فوری و قاطع این حادثه، دوم، رسیدگی قضایی به مسئولان و عاملان حمله و سوم، ایجاد تعهدی بین‌المللی برای تضمین امنیت مدارس در سراسر جهان.
او در پایان نامه، با تأکید بر ضرورت حفظ امنیت محیط‌های آموزشی، نوشته است: «خون ما فریاد می‌زند؛ سکوت شما پاسخ نیست.»
نامه هستی فهندژسعدی، دانش‌آموز ایرانی و نوجوان فعال کانون فرهنگی هنری «مهر و ماه» شیراز، در پایان با آرزوی روزی به پایان می‌رسد که صدای زنگ مدرسه تنها آغاز یادگیری باشد، نه پایان زندگی.
برگزیده‌شدن این نامه در جشنواره ملی و انتشار آن در کتاب «برای آنکه جهان بشنود»، فرصتی برای دیده‌شدن صدای نوجوانی است که فعالیت فرهنگی خود را در بستر مسجد دنبال می‌کند و این بار قلم را برای بیان اعتراض و مطالبه امنیت کودکان و مدارس به دست گرفته است.
متن نامه هستی فهندژسعدی به دبیرکل سازمان ملل متحد
به نام خداوند بخشنده و مهربان
به نام آنکه مدرسه را خانه دوم انسان و دانش را پرورش‌دهنده روح می‌داند.
من هستی ایرانم.
این نامه را با قلبی لرزان و چشمانی اشکبار می‌نویسم؛ قلبی که با شنیدن خبری دردناک از گوشه‌ای از ایرانمان شکسته است.
از شما، اربابان عدالت در سازمان ملل متحد و تمام مردم بیدار جهان، می‌خواهم تا صدای کودکان بی‌پناه مدرسه شجره طیبه در میناب باشید.
در روزهای اخیر، جنگلی از ترس و ویرانی بر دامان یک مدرسه ایرانی نشست. جایی که قرار بود صدای خنده کودکان، نجوای دانش و تلاش معلمان دلسوز، آینده‌ای روشن را بسازد؛ اما به جای آن، مهلکه‌ای شد که با بمب و موشک هزاران رؤیا را برای همیشه خاموش کرد.
جنایتی که هیچ توجیهی ندارد.
مدرسه، تنها یک ساختمان نیست؛ معبد آموزش و امن‌ترین پناهگاه کودکان است. اما رژیم‌های غاصب آمریکا و اسرائیل، با جنایاتی هولناک، این حریم مقدس را هدف قرار دادند. دانش‌آموزان خردسال، نوجوانان و جمعی از بهترین معلمان که جان خود را برای آموزش فدا کرده بودند، در جریان این حمله فجیع تروریستی به شهادت رسیدند.
در این حمله تکراری و بی‌رحمانه، صدها انسان بی‌گناه، بیشترشان کودکان، که هیچ نقشی در سیاست‌های جهانی نداشتند، جان باختند.
این خود نشان‌دهنده مقیاس وحشتناک این جنایت است.
ای جامعه جهانی!
آیا هنوز هم نیاز است یادآوری کنیم؟ مدرسه نباید میدان جنگ باشد.
آیا هنوز هم نیاز است به ما بگویید؟ معلمان، شمع‌هایی هستند که برای روشن کردن راه کودکان می‌سوزند، نه قربانیانی که باید جان خود را از دست بدهند.
این حمله، تنها به خاک میناب محدود نمی‌شود؛ این حمله به «اصل آموزش» و «حرمت کودکی» در سراسر جهان است.
وقتی دانش‌آموزی در کلاس درس کشته می‌شود، آینده یک ملت و وقتی معلمی به شهادت می‌رسد، دانش و تجربه یک نسل دفن می‌شود.
درخواست من از سازمان ملل:
۱. محکومیت فوری و قاطع: از شما می‌خواهم این جنایت جنگی را به‌صراحت و بدون هیچ تعللی محکوم کنید. بدانید که سکوت، هم‌دستی با جنایت است.
۲. رسیدگی به جنایتکاران: تمام مسئولان این حمله، از فرماندهان نظامی تا سیاستمدارانی که دستور آن را داده‌اند، باید در برابر عدالت بین‌المللی و سایر مراجع قضایی جهانی پاسخگو باشند.
۳. تضمین امنیت مدارس: ما نیازمند تعهدی بین‌المللی هستیم که امنیت مدارس را در تمام نقاط جهان تضمین کند. هیچ کودکی نباید در مدرسه‌اش بمیرد. هیچ معلمی نباید در کلاس درسش به شهادت برسد.
سخن پایانی:
ما کودکانی که امروز هنوز در کلاس درس‌هایمان نشسته‌ایم، می‌گوییم:
«خون ما فریاد می‌زند؛ سکوت شما پاسخ نیست.»
مدرسه باید جای امنی باشد؛ جایی که در آن هیچ‌کس از کلاس درس نترسد و هیچ کودکی با خاطره درس خواندن کشته نشود.
با امید به روزی که در آن صدای زنگ مدرسه تنها «آغاز یادگیری» باشد، نه «پایان زندگی».
دانش‌آموز ایرانی؛ هستی فهندژسعدی
نظر شما