خبرگزاری شبستان ـ آران و بیدگل | روح‌اله باقری؛ دست‌های کوچکی که پرچم ایران را به اهتزاز درآورده‌اند، صداهای کودکانه‌ای که سرود ملی را هم‌صدا می‌خوانند و چشم‌هایی که با کنجکاوی به نام شهدا بر سنگ مزارها خیره شده‌اند؛ امروز گلزار شهدای حرم حضرت محمدهلال بن علی(ع)، میزبان مهمانانی کوچک است که هنوز در آغاز راه خواندن و نوشتن‌اند، اما آمده‌اند تا با یکی از زیباترین واژه‌های زندگی آشناتر شوند؛ قرآن.
۱۸۰ دختر کلاس‌اولی از پنج مدرسه ابتدایی شهید آیت‌الله مدرس، کوثر، شهید آیت‌الله مفتح، صالحی و شهیدان اربابی بیدگلی، در جشن «قرآن فاطمی» گرد هم آمده‌اند تا آغاز مسیر انس با کتاب آسمانی را در فضایی متفاوت جشن بگیرند؛ جشنی که قرار است در ذهن کودکانه‌شان، قرآن را با عطر حرم، نام حضرت زهرا(س)، یاد شهدا و شیرینی یک خاطره ماندگار پیوند بزند.
نخستین درس؛ در کنار نام‌هایی که برای وطن ماندگار شدند
جشن از کلاس و نیمکت آغاز نمی‌شود؛ نخستین قرار، در گلزار شهدای حرم و در جوار ۳۲۰ شهیدی است که نامشان بخشی از حافظه تاریخی این شهر شده است.
دخترکان، پرچم‌های ایران، حضرت زهرا(س) و رهبر شهید را در دست گرفته‌اند و سرود ملی را هم‌صدا می‌خوانند. شاید هنوز درک عمیقی از مفهوم ایثار و شهادت نداشته باشند، اما همین ایستادن در کنار مزار شهدا و شنیدن روایت فداکاری آنان، می‌تواند نخستین تصویرهای یک خاطره تربیتی را در ذهنشان ثبت کند.
دانش‌آموزان در ادامه با حضور در شبستان آیت‌الله عاملی(ره) حرم مطهر، به تمثال شهدای میناب و سرداران شهید ادای احترام می‌کنند؛ تا نخستین صفحات این قرار قرآنی، با یاد کسانی ورق بخورد که برای امنیت و آرامش نسل امروز از جان خود گذشتند.
قرآن، وقتی با زبان لبخند به کودکان نزدیک می‌شود
در شبستان، نوای تلاوت قرآن کریم با اجرای محسن عباسیان، قاری ممتاز، طنین‌انداز می‌شود. امیر فرمانبر اجرای مراسم را بر عهده دارد و به‌تدریج حال‌وهوای برنامه با دنیای پرشور و پرجنب‌وجوش کودکان گره می‌خورد.
حجت‌الاسلام حمید بحرکاظمی، مبلغ تخصصی کودک از قم، با اجرای برنامه‌ای شاد و قرآنی، تلاش می‌کند مفاهیم دینی را از دریچه نگاه کودکان به آنان نزدیک کند؛ چراکه برای دختری که تازه قدم در دنیای خواندن و نوشتن گذاشته است، گاهی یک بازی، یک لبخند، یک پرسش شیرین یا یک جمله ساده، از ساعت‌ها سخنرانی ماندگارتر است.
در این سن، قرآن‌آموزی تنها شناخت حروف و تمرین روخوانی نیست؛ ساختن خاطره‌ای شیرین از همنشینی با قرآن است؛ خاطره‌ای که می‌تواند سال‌ها بعد نیز کودک را به سوی کتاب آسمانی بازگرداند.
آرزوهای کوچک، به وسعت آیه‌های قرآن
در میان جمعیت، دخترکی با شور و شوق از بخش مورد علاقه‌اش در جشن می‌گوید. وقتی از او درباره آرزویش می‌پرسند، با همان سادگی دلنشین کودکی پاسخ می‌دهد: «دوست دارم قرآن را خوب یاد بگیرم تا خودم بتوانم آن را بخوانم.»
دانش‌آموز دیگری از حضور در حرم و برنامه‌های شاد جشن خوشحال است و می‌گوید: «امروز خیلی خوش گذشت. دوست دارم باز هم به جشن قرآن بیاییم.»
این جمله‌های کوتاه، شاید ساده به نظر برسند، اما در پس همین واژه‌های کودکانه، آرزویی بزرگ نهفته است؛ اینکه قرآن برای کودکان، فقط کتابی در قفسه یا درسی در برنامه مدرسه نباشد، بلکه به همراهی آشنا و دوست‌داشتنی در زندگی‌شان تبدیل شود.
معلمی که می‌خواهد قرآن در دل بچه‌ها جا بگیرد
الهه ملک‌پور، یکی از آموزگاران همراه دانش‌آموزان، با اشاره به اهمیت تجربه‌های نخستین دوران تحصیل می‌گوید: «بچه‌ها در این سن، بیشتر از هر چیز با احساس و تجربه‌هایشان یاد می‌گیرند. اگر نخستین خاطره‌های آنان از قرآن با شادی، محبت و فضای صمیمی همراه باشد، زمینه علاقه‌مندی‌شان به یادگیری قرآن فراهم می‌شود. ما نمی‌خواهیم قرآن فقط یک درس در کتاب‌هایشان باشد؛ دوست داریم با آن احساس نزدیکی کنند و در زندگی روزمره‌شان حضور داشته باشد.»
او با تأکید بر ضرورت تداوم برنامه‌های قرآنی در مدرسه و خانواده معتقد است علاقه‌ای که در یک جشن شکل می‌گیرد، برای ماندگاری به مراقبت و استمرار نیاز دارد؛ چراکه تربیت قرآنی با یک مراسم به پایان نمی‌رسد، بلکه از همین تجربه‌های کوچک آغاز می‌شود و در مسیر زندگی کودک رشد می‌کند.
هم‌خوانی آیه‌ها؛ طنین دعای کودکانه در شبستان
سخنرانی حجت‌الاسلام علیرضا فرهنگ، امام جمعه آران و بیدگل، بخش دیگری از این محفل قرآنی است. پس از آن، نوبت به هم‌خوانی قرآن کریم و دعای فرج می‌رسد؛ دخترانی که این بار تنها شنونده تلاوت نیستند و خود، با صداهای کودکانه‌شان، آیه‌ها و دعا را در فضای شبستان طنین‌انداز می‌کنند.
برش کیک جشن قرآن و ثبت عکس‌های یادگاری، پایان شیرین این دیدار است. دوربین‌ها لبخندها را قاب می‌گیرند و دختران با خاطره‌ای از یک روز متفاوت به خانه بازمی‌گردند؛ خاطره‌ای که امید می‌رود فراتر از یک عکس یادگاری، در دل و ذهنشان ماندگار شود.
جشن یک‌روزه، مسئولیتی برای همه روزها
جشن «قرآن فاطمی» با همکاری مشترک دارالقرآن امام خمینی(ره)، معاونت پرورشی اداره آموزش و پرورش، اداره تبلیغات اسلامی، دبیرخانه آیین‌ها و همایش‌های مذهبی، آستان مقدس حضرت محمدهلال بن علی(ع) و مدیران مدارس برگزار شد.
اما شاید زیباترین قاب این مراسم را نتوان تنها در شمار دانش‌آموزان، بخش‌های اجرایی یا عکس‌های یادگاری خلاصه کرد؛ ارزش اصلی این گردهمایی، فرصتی است که برای نزدیک‌تر کردن کودکان به قرآن فراهم شده است؛ فرصتی که باید از فضای جشن فراتر برود و به کلاس درس، خانه و زندگی روزمره آنان راه پیدا کند.
۱۸۰ دختر کلاس‌اولی امروز در جوار ۳۲۰ شهید، با قرآن قرار گذاشتند؛ قراری که ماندگاری آن، مسئولیتی مشترک بر دوش خانواده‌ها، معلمان و متولیان امور قرآنی است تا شور و اشتیاق این روز، به خاطره‌ای گذرا از یک جشن تبدیل نشود.
شاید سال‌ها بعد، وقتی یکی از همین دختران قرآن را روان و شیرین می‌خواند، دیگر جزئیات این مراسم را به خاطر نیاورد؛ اما چه زیباست اگر هنوز در گوشه‌ای از خاطرات کودکی‌اش، تصویر روزی زنده باشد که در آغوش حرم مطهر حضرت محمدهلال بن علی(ع)، در کنار دوستانش پای نخستین قرار قرآنی نشست؛ روزی که شاید آغاز دوستی همیشگی او با کتاب آسمانی بود.
نظر شما