به گزارش خبرگزاری شبستان به نقل از عربی ۲۱، تنش میان آرژانتین و بریتانیا بر سر جزایر فالکلند، که تحت کنترل لندن قرار دارند و بوئنوس‌آیرس مدعی حاکمیت بر آنهاست، بار دیگر بالا گرفته است. این بار، اظهارات یکی از نزدیک‌ترین مشاوران خاویر میلی، رئیس‌جمهور آرژانتین و از اعضای حلقه موسوم به «مثلث آهنین» اطراف او، به این مناقشه دامن زده است.
سانتیاگو کاپوتو مدعی شده است که بریتانیا در معرض «استعمار اسلامی» قرار دارد. به همین دلیلخواستار بازپس‌گیری جزایر فالکلند شده است.
خاویر میلی نیز با بازنشر این اظهارات در شبکه‌های اجتماعی، موضع خود را در این زمینه آشکارتر کرده است.
کاپوتو ویدئویی از سوگند نمایندگی ساگال عبدی ولی، نماینده حزب کارگر بریتانیا با اصالت سومالیایی، منتشر کرد.
عبدی ولی که در کودکی به‌عنوان پناهنده به بریتانیا آمده است، هنگام ادای سوگند نمایندگی در پارلمان، دست خود را روی قرآن کریم گذاشت.
روزنامه گاردین گزارش داد که کاپوتو در واکنش به این ویدئو نوشت بریتانیا زمانی «مهد تمدن» بود، اما اکنون از سوی اسلام مستعمره می‌شود؛ وضعیتی که «خطری قریب‌الوقوع برای کل جهان غرب» به شمار می‌رود.
او همچنین نوشت: با توجه به اهمیت ژئوپلیتیکی و راهبردی‌ای که اقیانوس اطلس جنوبی در دهه‌های آینده پیدا خواهد کرد، غرب نمی‌تواند مداخله یک کشور اسلامی را در حوزه نفوذ خود تحمل کند. بازپس‌گیری جزایر مالویناس، تنها یک مسئله ملی نیست، بلکه مسئله‌ای مربوط به کل غرب است.
مالویناس نامی است که آرژانتین برای جزایر فالکلند به کار می‌برد.
روزنامه اسرائیل هیوم نیز این اظهارات را در چارچوب مناقشه‌ای تاریخی و فرهنگی میان آرژانتین و بریتانیا تحلیل کرده است؛ دو کشوری که بر سر حاکمیت این جزایر در جنوب اقیانوس اطلس اختلافی دیرینه دارند.
کاپوتو اعلام کردکه بریتانیا در حال تجربه نوعی فروپاشی جمعیتی و فرهنگی و روندی از سلطه است که کل جهان غرب را تهدید می‌کند.
او در ادامه نوشت: این یک تراژدی تاریخی برای مدافعان اندیشه آزادی است. این موضوع دلیل دیگری است که آرژانتین باید نفوذ خود را در جنوب اقیانوس اطلس با قدرت افزایش دهد.
اظهارات کاپوتو در شرایطی مطرح شده است که دولت میلی درگیر مناقشه حقوقی و دیپلماتیک با بریتانیاست؛ مناقشه‌ای که تلاش برای پیشبرد طرح قانونی جدید درباره جزایر در کنگره آرژانتین را نیز در بر می‌گیرد و با رقابت بر سر کنترل منابع اقتصادی و دریایی منطقه پیوند خورده است.
یکی از محورهای اصلی این اختلاف، پروژه بزرگ استخراج نفت از میدان «سی‌لایِن» در شمال حوضه جزایر فالکلند است. این پروژه به‌طور مشترک از سوی شرکت نفتی اسرائیلی «ناویتاس پترولیوم» و شرکت بریتانیایی «راک‌هوپر اکسپلوریشن» مدیریت می‌شود و از حمایت کامل مجلس قانون‌گذاری جزایر برخوردار است. هدف این پروژه، آغاز تولید نفت در اولین فرصت ممکن و احتمالاً از سال ۲۰۲۸ عنوان شده است.
خاویر میلی با خشم به این پروژه واکنش نشان داده و آن را «غارت غیرقانونی منابع ما» توصیف کرده است. او ماه گذشته تهدید کرد که اگر پروژه ظرف دو هفته متوقف نشود، آرژانتین از طریق دیوان بین‌المللی حقوق دریاها اقدام حقوقی بین‌المللی علیه بریتانیا انجام خواهد داد.
در مقابل، ساکنان جزایر فالکلند این ادعاهای آرژانتین را به‌شدت رد می‌کنند. استیسی براگر، عضو مجلس قانون‌گذاری ۱۲ نفره این جزایر، در گفت‌وگویی رسانه‌ای اظهار داشت که این اختلاف، مناقشه‌ای دیرینه است و آرژانتین به‌صورت فرصت‌طلبانه از پروژه نفتی برای پیشبرد ادعاهای خود درباره حاکمیت بر جزایر استفاده می‌کند.
او گفت: هر زمان در آرژانتین بحران‌هایی شکل می‌گیرد، جزایر فالکلند به ابزاری بسیار مناسب برای متحد کردن افکار عمومی زیر یک پرچم واحد و منحرف کردن توجه‌ها از مشکلات داخلی این کشور تبدیل می‌شوند.
از جنگ سال ۱۹۸۲ تا همه‌پرسی درباره حاکمیت بریتانیا
جزایر فالکلند کمتر از چهار هزار نفر جمعیت دارند و از سال ۱۸۳۳ در کنترل بریتانیا بوده‌اند. آرژانتین نیز نزدیک به دو قرن است که ادعای حاکمیت بر این جزایر را مطرح می‌کند.
این اختلاف در سال ۱۹۸۲ به حمله نظامی آرژانتین و سپس جنگی خونین با بریتانیا انجامید. در این جنگ، بیش از ۶۰۰ سرباز آرژانتینی و ۲۵۵ سرباز بریتانیایی کشته شدند. جنگ با تثبیت مجدد کنترل بریتانیا بر جزایر و سقوط دیکتاتوری نظامی در آرژانتین پایان یافت.
شکست نظامی، نقطه عطفی در تاریخ سیاسی آرژانتین بود. این جنگ به فروپاشی سریع حکومت نظامی به رهبری ژنرال لئوپولدو گالتیری کمک کرد و زمینه بازگشت کشور به حکومت دموکراتیک از طریق انتخابات عمومی سال ۱۹۸۳ را فراهم آورد.
برای ساکنان جزایر نیز پیامدهای جنگ شامل بازگشت کامل تابعیت بریتانیایی در سال ۱۹۸۳، بهبود قابل‌توجه سطح زندگی در پی سرمایه‌گذاری‌های بریتانیا و آزادسازی اقتصادی، و تصویب قانون اساسی جدید در سال ۱۹۸۵ بود؛ قانونی که خودگردانی جزایر را تقویت کرد.
این وضعیت در همه‌پرسی سال ۲۰۱۳ نیز تأیید شد؛ زمانی که ۹۹.۸ درصد رأی‌دهندگان به باقی ماندن جزایر تحت حاکمیت بریتانیا رأی دادند.
با وجود این، دولت‌های مختلف آرژانتین در طول سال‌های گذشته بارها خواستار ازسرگیری مذاکرات دیپلماتیک در سازمان ملل درباره آینده جزایر شده‌اند؛ درخواستی که بریتانیا بارها رد کرده و تأکید داشته است که هرگونه تغییر در وضعیت جزایر باید با موافقت کامل ساکنان آنها همراه باشد.
نظر شما