خبرگزاری شبستان، گروه بین‌الملل: تاریخ در روز «۷ اکتبر» آغاز نشد. این جمله خطاب به گروه‌ها و رسانه‌هایی است که می‌خواهند با به تصویر کشیدن وقایع آن روز به عنوان یک نقطه انفجاری، بیش از هفت دهه محروم‌سازی سیستماتیک، اشغال نظامی و پاکسازی قومی فلسطینی‌ها توسط رژیم صهیونیستی را پاک کنند.
کارزارهایی نظیر آنچه توسط «فدراسیون صهیونیستی آفریقای جنوبی» و عوامل آن ترویج می‌شود، تلاش دارند خشونت و نسل‌کشی جاری را به عنوان جنگی ناگهانی علیه تروریسم جلوه دهند!
این در حالی است که حقوق بین‌الملل، اسناد تاریخی و چارچوب‌های حقوق بشر، خواستار بررسی عمیق‌تر و صادقانه‌تری هستند.
برای آفریقای جنوبی، این موضوع صرفا بحثی دوردست در حوزه سیاست خارجی نیست؛ بلکه یک تعهد اخلاقی عمیق است که ریشه در تاریخ این کشور و تجربه غلبه بر تبعیض نژادی نهادینه و سرکوب دارد.
واقعیت این است که در بیش از ۷۵ سال گذشته مردم فلسطین در آوارگی مداوم به‌سر می‌برند و ترومای بنیادین سال ۱۹۴۸، موسوم به «نکبت»، شاهد اخراج خشونت‌آمیز صدها هزار فلسطینی از خانه‌های اجدادی‌شان بوده است.
این تنها یک رویداد تاریخی نیست که در اواسط قرن بیستم به شکلی کامل و قطعی پایان یافته باشد؛ بلکه فرآیندی فعال و جاری است.
از کرانه باختری تا بیت‌المقدس شرقی، گسترش شهرک‌های غیرقانونی، غصب اراضی و تخریب سیستماتیک خانه‌ها، همچنان فلسطینی‌ها را به سوی محصور شدن در مناطق جداافتاده و غیرقابل‌زیست سوق می‌دهد.
در غزه، این سلطه‌گری به شکل محاصره‌ای بی‌رحمانه و ۱۶ ساله از زمین، هوا و دریا نمود پیدا کرد.
این وضعیت در غزه که توسط سازمان‌های حقوق بشری به عنوان بزرگترین زندان روباز جهان توصیف شده، باعث شد نسل‌های متعددی از جوانان فلسطینی تحت محاصره‌ای بزرگ واقع شوند که کرامت انسانی اولیه، آب سالم، مراقبت‌های پزشکی و آزادی رفت‌وآمد را از آن‌ها سلب می‌کند.
سازمان ملل متحد بارها هشدار داده است که این محاصره مصداق مجازات دسته‌جمعی بوده و مدت‌ها پیش از تشدید تنش‌های کنونی، محیطی غیرقابل‌زیست ایجاد کرده است.
وقتی گروه‌های مدافع صهیونیست منحصرا بر جدول زمانی شروع شده از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ تمرکز می‌کنند، عمدا این علل ریشه‌ای را پنهان می‌کنند.
بدون درک خشونت ساختاری اشغال، درک علت فوران مقاومت غیرممکن است.
چارچوب سیاست خارجی آفریقای جنوبی که به شدت تحت تاثیر گذار آن از آپارتاید به دموکراسی مشروطه شکل گرفته است، صریحا عادی‌سازی این وضع موجود را رد می‌کند.
دولت آفریقای جنوبی با تکیه بر اصول حقوق بشر جهانی و حل مسالمت‌آمیز مناقشات، پیوسته از مجامع چندجانبه برای به چالش کشیدن آنچه که آن را سیستم معاصر آپارتاید در سرزمین‌های اشغالی می‌داند، استفاده کرده است.
این سیاست، زمانی در سطح جهانی متبلور شد که آفریقای جنوبی گام تاریخی خود را برای طرح دعوی علیه رژیم صهیونیستی تحت کنوانسیون نسل‌کشی در دیوان بین‌المللی دادگستری برداشت.
پس از ثبت اولیه‌ی دعوی در اکتبر ۲۰۲۴، مداخلات حقوقی آفریقای جنوبی به طور سیستماتیک جامعه‌ی بین‌المللی را مجبور کرده است که فراتر از روایت‌های یک روزه نگاه کنند.
با ارائه شواهد و پرونده‌های دقیق به کمیته نظارت دیوان بین‌المللی دادگستری که اخیرا در اواسط سال ۲۰۲۶ انجام شد، وزارت روابط و همکاری‌های بین‌المللی، عملیات نظامی جاری، آوارگی غیرنظامیان و محرومیت از منابع ضروری در غزه را به طور قانونی به چالش کشیده است.
برای مقابله با روایت‌های یک‌جانبه و غیرتاریخی، جامعه بین‌المللی باید گفتمان خود را بر حقوق بشر جهانی و قوانین تثبیت‌شده بنا کند، همانطور که آفریقای جنوبی با درخواست رعایت اقدامات موقت دیوان بین‌المللی دادگستری این کار را انجام داده است.
عدالت برای فلسطین نمی‌تواند بر پایه سلطه نظامی بی‌پایان، محاصره‌های غیرقانونی و انکار حق تعیین سرنوشت بنا شود.
نکته حائز اهمیت این است که دفاع آفریقای جنوبی از حقوق بشر فلسطینی‌ها از اقدامات دولتی منفرد به یک جنبش جهانی هماهنگ تغییر ماهیت داده است.
با تشکیل «گروه لاهه»، یک ائتلاف فراملی مهم که با مشارکت کشورهایی نظیر مالزی، کوبا، نامیبیا و سنگال شکل گرفته است، «جهان جنوب» متحد شده تا از مرحله محکومیت صرف لفظی به سوی اقدام عملی حرکت کند.
برهمین اساس، گروه لاهه خواستار پایبندی به نظریه مشورتی ژوئیه ۲۰۲۴ دیوان بین‌المللی دادگستری مبنی بر غیرقانونی بودن اشغالگری است، این گروه همچنین از اجرای حکم‌های جلب صادره توسط دیوان کیفری بین‌المللی حمایت می‌کند و پیگیر اقدامات جدی و مؤثری همچون اعمال تحریم‌های تسلیحاتی و جلوگیری از انتقال محموله‌های سوخت نظامی در بنادر کشورهاست.
با این حال، سازوکارهای حقوقی در سطح دولت‌ها تنها نیمی از راه است، در حالی که روند محو تاریخ فلسطین، توسط پروپاگانداها همچنان ادامه دارد.
به همین دلیل است که برای دستیابی به عدالتی پایدار، گروه‌های جامعه مدنی، اتحادیه‌های کارگری، تشکل‌های مردمی و روزنامه‌نگاران مستقل باید به عنوان خط دفاعی حیاتی وارد عمل شوند.
وظیفه فوری جامعه مدنی آن است که فعالانه با روایت‌های نادرست و مغایر با واقعیت‌های تاریخی که از سوی رژیم نتانیاهو نشأت می‌گیرد، مقابله کند؛ روایت‌هایی که مرتبا توسط گروه‌های لابی صهیونیستی تکرار و تقویت می‌شوند.
در نهایت مهم‌ترین مسئله این است که مواجهه با واقعیت تاریخی هفت دهه گذشته و ایستادگی قاطعانه در برابر روایت‌های غلط، مسیری ضروری برای برچیدن ساختارهای سرکوب صهیونیستی و تحقق آزادی برای مردم فلسطین است.
نظر شما