خبرگزاری شبستان، گروه بینالملل: پیروزی یک بر صفر اسپانیا برابر آرژانتین در فینال جام جهانی ۲۰۲۶ تنها یک موفقیت ورزشی نبود. این دیدار با توجه به مواضع متفاوت دولتهای دو کشور درباره جنگ علیه ایران و همچنین جنگ رژیم صهیونیستی علیه غزه، برای بسیاری از ناظران به نمادی از تقابل دو رویکرد در عرصه بینالملل تبدیل شد؛ تقابلی که در نهایت با قهرمانی تیمی به پایان رسید که دولت آن مخالفت خود را با جنگ و نقض حقوق بینالملل اعلام کرده بود.
اسپانیا با این پیروزی، دومین جام جهانی خود را بالای سر برد؛ قهرمانیای که فراتر از مستطیل سبز، بازتاب گستردهای در فضای رسانهای و سیاسی جهان داشت.
اگرچه فوتبال ذاتاً عرصه رقابتهای ورزشی است و نباید با سیاست درآمیزد، اما موضعگیریهای آشکار رهبران سیاسی پیش از این دیدار، نگاه افکار عمومی را به این مسابقه تغییر داد. در یک سو، اسپانیا قرار داشت که دولت آن مخالفت خود را با جنگ علیه ایران و حمایت از اصول حقوق بینالملل اعلام کرده بود و در سوی دیگر، آرژانتین که دولتش از نزدیکترین متحدان واشنگتن و تلآویو در جریان این جنگ به شمار میرفت.
از همین رو، بسیاری از تحلیلگران این مسابقه را فراتر از یک رقابت فوتبالی ارزیابی کردند و پیروزی اسپانیا را نمادی از غلبه گفتمان صلح، عدالت و احترام به حقوق بینالملل بر سیاستهای مبتنی بر جنگ و فشار دانستند.
در این میان، دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا که پیش از مسابقه بارها از دولت اسپانیا انتقاد کرده و مواضعی نزدیک به آرژانتین اتخاذ کرده بود، در پایان ناچار شد جام قهرمانی را به بازیکنان اسپانیا اهدا کند؛ صحنهای که از نگاه بسیاری از مخاطبان، نمادی از ناکامی فشارهای سیاسی در برابر نتیجهای بود که در زمین مسابقه رقم خورد.
ترامپ پیش از این، دولت اسپانیا و «پدرو سانچز» نخستوزیر این کشور را به دلیل مخالفت با افزایش هزینههای نظامی، اختلافات در حوزه مهاجرت و همچنین عدم همراهی با سیاستهای واشنگتن در جنگ علیه ایران به شدت مورد انتقاد قرار داده بود.
تنش میان دو کشور پس از آن شدت گرفت که دولت اسپانیا با درخواست آمریکا برای استفاده از پایگاههای نظامی مشترک «روتا» و «مورون» در عملیات علیه ایران مخالفت کرد؛ اقدامی که با تهدید ترامپ به اعمال محدودیتهای تجاری علیه مادرید همراه شد.
در سوی دیگر، «بنیامین نتانیاهو» نخستوزیر رژیم صهیونیستی نیز پیش از فینال حمایت خود را از آرژانتین اعلام کرد. همزمان، «شیمون اکسل وانیس» سفیر آرژانتین در سرزمینهای اشغالی با نتانیاهو دیدار و پیراهن تیم ملی آرژانتین را به وی اهدا کرد؛ رخدادهایی که بیش از پیش به این مسابقه رنگ و بوی سیاسی بخشید.
در نهایت، نتیجه مسابقه برخلاف خواست حامیان آرژانتین رقم خورد و اسپانیا جام قهرمانی را از آن خود کرد؛ اتفاقی که از نگاه بسیاری از ناظران، پیروزی کشوری بود که در ماههای گذشته مواضعی متفاوت با آمریکا و رژیم صهیونیستی در قبال جنگ اتخاذ کرده بود.
ترامپ که میزبان مراسم اهدای جام بود، مدالها را بر گردن بازیکنان دو تیم آویخت؛ اما هنگام ورود به زمین ورزشگاه متلایف با اعتراض و هو کردن بخشی از بیش از ۸۰ هزار تماشاگر حاضر روبهرو شد.
این دومین حضور جنجالی ترامپ در یک رویداد بزرگ ورزشی طی کمتر از شش هفته بود. او پیشتر نیز در جریان فینال لیگ NBA در ورزشگاه مدیسون اسکوئر گاردن حاضر شده بود.
فینال جام جهانی با حضور شماری از رهبران سیاسی و شخصیتهای شناختهشده برگزار شد. «پدرو سانچز»، نخستوزیر اسپانیا، از جمله مهمانان ویژه این مسابقه بود و از نزدیک شاهد دومین قهرمانی تاریخ کشورش در جام جهانی شد.
آمریکا که به همراه کانادا و مکزیک میزبانی جام جهانی ۲۰۲۶ را بر عهده داشت، تلاش کرد این رقابتها را نمادی از قدرت و نفوذ خود در عرصه ورزش جهان معرفی کند؛ با این حال، روابط نزدیک ترامپ با «جیانی اینفانتینو» رئیس فیفا و برخی تصمیمات جنجالی در طول مسابقات، از جمله محدودیتهای اعمالشده علیه برخی افراد و نیز دخالت در پرونده محرومیت یکی از بازیکنان تیم ملی آمریکا، انتقادهای گستردهای را برانگیخت.
شاید بتوان مهمترین پیام فینال جام جهانی ۲۰۲۶ را اینگونه عنوان کرد که حق و عدالت، هرچند گاه با تأخیر، سرانجام بر زورگویی و باطل غلبه میکند؛ پیامی که این بار نه در میدان سیاست، بلکه بر چمن ورزشگاه متلایف و در برابر دیدگان میلیونها بیننده در سراسر جهان به تصویر کشیده شد.
نظر شما