دزفول، تجلی‌گاه «اراده ملی» و نماد پیروزی حیات بر تخریب

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم
 

چهارم خرداد، روزی برای بازخوانیِ معنای «ماندن» است. در سال‌هایی که سایه سنگینِ موشک‌ها بر سرِ شهر سنگینی می‌کرد، دزفول نه فقط یک شهر، که یک «اراده ملی» بود؛ اراده‌ای که می‌گفت: تمدن، آنجایی ساخته می‌شود که مرگ را به زانو درآورد.
برای این مسکین، دزفول روایتِ مردمی است که آوارها را با دست برمی‌داشتند، اما چراغ خانه‌هایشان را خاموش نمی‌کردند. این پایداری، ریشه در «حکمتِ ایرانی» دارد؛ حکمتی که می‌داند صیانت از خاک، صیانت از یک تاریخ و یک آرمان بزرگ است. دزفول در آن روزهای آتش، قلبِ تپنده همه ایران بود؛ چرا که فرزندانی از تبریز و اصفهان، مشهد و شیراز و...، در کنارِ جوانانِ دزفولی، وجب‌به‌وجبِ این خاک را با خون خود بیمه کردند.
ما امروز محتاجِ همان روحِ زلال و همان همبستگیِ بی‌ادعاییم. چهارم خرداد، «روز ملی مقاومت و پایداری»، یادآور این حقیقت است که اگر امروز در عرصه‌های جهانی حرفی برای گفتن داریم، مدیونِ همان خشتی هستیم که زیر موشک‌باران، با ایمان و اخلاص بنا شد.
دزفول، نمادِ پیروزیِ «حیات» بر «تخریب» است. این روز بزرگ را به ملت شریف ایران، به ویژه همشهریانِ نجیب و مقاومم تبریک می‌گویم. در برابرِ عظمتِ شهیدان و صبوریِ خانواده‌هایشان، سرِ تعظیم فرود می‌آورم؛ آنان که با ایستادگی‌شان، درسِ تمدن‌سازی را به ما آموختند.
 

عبدالحسین خسروپناه
فرزند کوچک خاکِ صبور و مقاوم ایران