«علیرضا قزوه»، شاعر و پژوهشگر ادبی، در گفتوگو با خبرنگار فرهنگی خبرگزاری شبستان درباره تأثیر شعر و ادبیات در تقویت تابآوری اجتماعی در شرایط بحرانی مانند جنگ اظهار کرد: اصولاً مسئله تابآوری، موضوعی ادبی است؛ زیرا این ذهنیت و فرهنگ است که به انسان اجازه میدهد دشواریها را تحمل کند.
وی افزود: طبیعت رنج این است که انسان را به تسلیم وادار کند؛ موجود زنده وقتی با سختی مواجه میشود معمولاً میخواهد از آن فاصله بگیرد یا رها کند، اما این فرهنگ و ادبیات است که به انسان میآموزد برای رسیدن به گنجی بزرگتر و ارزشی والاتر صبر کند.
این شاعر ادامه داد: هرچه جامعهای از ادبیات بومی خود بیشتر بهرهمند باشد و به آن وفادارتر بماند، در برابر رنجها و بحرانها تابآوری بیشتری پیدا میکند. جامعهای انسانیتر است که ادبیات عمیقتر و رشیدتری داشته باشد و مردم آن با ادبیات خود زندگی کنند.
قزوه با اشاره به تفاوتهای فرهنگی میان تمدنها گفت: جوامع مدرنی مانند آمریکا که پیشینه تاریخی کوتاهتری دارند، یا رژیم صهیونیستی که عمر آن حتی از سن بسیاری از افراد کمتر است، نمیتوانند بهدرستی درک کنند چرا جامعهای مانند ایران در برابر فشارها و ضربهها تسلیم نمیشود. دلیل آن این است که آنها این ذهنیت و پشتوانه فرهنگی را ندارند.
وی افزود: چنین جوامعی گاه مانند کودکی هستند که با ذهنیت کودکانه خود میخواهد رفتار یک بزرگسال را تحلیل کند؛ بنابراین درک درستی از ریشههای مقاومت فرهنگی و اجتماعی ملتهایی مانند ایران ندارند.
این شاعر و پژوهشگر ادبی تأکید کرد: ادبیات ما حامل بخش مهمی از معارف تمدنی ماست؛ از معارف وحیانی گرفته تا آموزههای عرفانی و اندیشههایی که حاصل تلاش نخبگان و فرهیختگان تاریخ ایران است. این معارف از طریق ادبیات در ذهن مردم زنده و بهروز میماند.
قزوه در پایان گفت: به باور من، ادبیات مهمترین عامل تابآوری یک جامعه است. اگر ملتی ادبیات خود را از دست بدهد، سایر سنگرهای آن نیز بهراحتی قابل فتح خواهند بود. حتی اگر کشوری بهترین صنایع نظامی و قدرتمندترین ارتشها را داشته باشد، بدون ادبیات و فرهنگ استوار، آن قدرتها نیز ارزش واقعی خود را از دست خواهند داد.
نظر شما