«علی رویین تن»، نویسنده؛ کارگران و تهیه کننده سینما و تتاتر در گفتگو با خبرنگار فرهنگ و اجتماع خبرگزاری شبستان با اشاره به جنگ روایت ها در شرایط فعلی جامعه اظهار کرد: در این تاریخ دو هزار و اندی ساله ایران، هیچوقت مردم اینقدر مردم نبودند. صادقانه بگویم، هنرمند، فقیه و سیاستمدار همه باید بیایند و از این مردم بیاموزند و روایتهای مردم را گوش کنند. ما مردم هستیم؛ من که خودم مردم هستم. واقعاً ما هستیم در کنارشان، اصلاً ما مردم هستیم.
وی با تأکید بر ضرورت بازگشت به صدای جامعه افزود: محور فهم امروز باید مردم باشند و روایتهای واقعی از دل جامعه استخراج شود.
این نویسنده و فیلمساز با اشاره به مفهوم «جنگ روایتها» تصریح کرد: بنده دایم از یک چیز ناراحتم و این نگرانی، به شدت خطرناکی است. ما در همه جای این جنگ و اتفاقات پیروز شدیم، فقط در جنگ روایتها نگرانم.
رویینتن ادامه داد: ای کاش رسانه ملی و خبرگزاریها به افرادی که حرفهای بیخود میزنند و برای ایران حاشیه درست میکنند تریبون ندهند. مردم باید حرف بزنند؛ حرفهای مردم خیلی درست است. این روایتهای نابجا و اجتهادهای بیخودی، تیشه به ریشه ما میزند.
این تهیه کننده سینما با اشاره به حساسیت این حوزه افزود: حتی دشمنان خارجی، مانند آمریکا و اسرائیل، روی این مسائل تمرکز دارند و سریعتر از ما متوجه روایتها میشوند: «ما فقط باید همدل باشیم و همه با هم یکی باشیم.
وی با ابراز نگرانی از وضعیت فعلی گفت: متأسفانه در جنگ روایتها داریم میبازیم. البته روایت هنرمندان الان زود است؛ زمان میبرد و باید کمی صبر کرد. من قول میدهم تا ۱۰۰ سال آینده تاریخ درام ایران و تاریخ ادبیات ایران تغییر خواهد کرد، اما این روایتها و راویان موجود حتماً باید مراقبت کنند که در روایتها شکست نخوریم.
این هنرمند درباره جایگاه هنرمندان در «جنگ روایتها» اظهار کرد: هنرمندان وقتی کار هنری میکنند، باید زمان بگذرد تا اثرشان رسوب کند. اما روایتها در دست خبرنگاران است. هنرمندان کار خودشان را میکنند و هنر ایران همیشه روابط عمومی انقلاب ایران بوده، سینمای ایران روابط عمومی جهانی آن بوده و ما باز هم این کار را خواهیم کرد.
رویینتن با اشارهای صریح به ضرورت کنترل فضای روایتسازی گفت: من معتقدم همانطور که تنگه هرمز را بستیم، باید دهن ترامپ را هم ببندیم که میبندیم. اما دهن یکسری آدمهایی که اینجا هستند هم باید بسته شود.
وی ادامه داد: آن وطنفروشان هر چه بگویند مردم باور نمیکنند، چون دهن آنها بسته نمیشود. هر چه دهانشان بازتر شود به نفع ماست، اما اگر خودمان دهن بعضیها را نبندیم یا خودشان نبندند، این روایتهای کثیف و این دهان متعفن، تاریخ متعفن میسازد.
این نویسنده بر محوریت مردم در روایتسازی اجتماعی، ضرورت همدلی ملی، نقش حساس رسانهها و چالشهای «جنگ روایتها» تأکید کرد و نسبت به عقبماندگی در این عرصه هشدار داد.
نظر شما