به گزارش خبرگزاری شبستان به نقل از مسلمون حول العالم، انجامنا پایتخت چاد، این روزها صحنه ابتکاری است که از سوی شورای ملی امور اسلامی جمهوری چاد طراحی شده؛ ابتکاری که میکوشد مسیر خطابهها و تولید محتوای دینی در ماه رمضان را در چارچوبی واحد و مسئولانه سامان دهد.
نشست توجیهی گستردهای که با حضور علما و فعالان نهادهای دعوتی برگزار شد، صرفاً دیداری تشریفاتی نبود، بلکه تلاشی برای تعیین اولویتهای گفتمانی در ماهی بود که ضریب اثرگذاری پیامهای دینی در آن دوچندان میشود.
«منبر امانت است»؛ سه اصل راهبردی
عبدالدائم عبدالله عثمان، رئیس شورای ملی امور اسلامی چاد، با تأکید بر اینکه «منبر امانت و کلمه مسئولیت است»، سه محور اصلی برای خطابههای رمضانی ترسیم کرد:
*پرهیز کامل از هرگونه نفرتپراکنی و دامنزدن به شکافهای اجتماعی
*اجتناب از طرح مباحث اختلافیِ بیثمر که وحدت صف را مخدوش میکند
*تمرکز بر فقه اولویتها با تأکید بر ایمان، اخلاق و انسجام اجتماعی
این رویکرد نشان میدهد رمضان در نگاه نهاد رسمی دینی چاد، صرفاً موسم موعظه نیست، بلکه مرحلهای حساس در شکلدهی به فضای عمومی و بازتنظیم اولویتهای اجتماعی است.
رسانه دینی؛ شریک در ساخت آگاهی
شورا دامنه این انضباط را به رسانههای دینی اعم از رادیو، تلویزیون و سکوهای دیجیتال نیز گسترش داده و بر لزوم انتشار مسئولانه محتوا و جلوگیری از حضور افراد فاقد صلاحیت علمی تأکید کرده است.
در عصر شبکههای اجتماعی، که پیامها فراتر از دیوارهای مسجد منتشر میشوند، چنین رویکردی تلاشی برای مدیریت اثرگذاری گسترده کلام دینی در سطح ملی به شمار میرود.
تثبیت مرجعیت واحد
از دیگر تصمیمات مهم شورا، منع صدور هرگونه بیانیه یا اظهار نظر دینی خارج از چارچوب قانونی آن است؛ اقدامی که با هدف جلوگیری از چندصداییِ تنشآفرین و تضمین انسجام پیامها در ماه رمضان اتخاذ شده است.
این سیاست را میتوان کوششی برای تثبیت مرجعیت رسمی و افزایش اعتماد عمومی به نهاد دینی دانست؛ بهویژه در فضایی که تکثر تریبونها گاه به تعارض پیامها میانجامد.
رمضان؛ مدرسه اخلاق و ضامن ثبات
در جمعبندی این رویکرد، رمضان بهعنوان «مدرسه اخلاق، نه میدان نزاع» توصیف شد؛ نگاهی که ماه مبارک را در چارچوب پروژهای برای تقویت اعتدال، همبستگی و ثبات ملی تعریف میکند.
تجربه امسال چاد نشان میدهد مدیریت هوشمندانه گفتمان دینی میتواند از ظرفیت معنوی رمضان برای تحکیم انسجام اجتماعی بهره گیرد؛ جایی که کلمه، بهجای آنکه بذر اختلاف باشد، به پلی برای وحدت بدل میشود.
نظر شما