به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری شبستان، فیلم «جانشین» به کارگردانی «مهدی شامحمدی» و تهیهکنندگی «روح الله سهرابی» در هشتمین روز چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر در کاخ جشنواره اکران شد؛ این فیلم یک فیلم بیوگرافی در حوزه سینمای دفاع مقدس است که قرار است برشی از زندگی شهید حسین املاکی فرمانده اطلاعات و شناسایی جنگ در دوران جنگ تحمیلی را روایت کند. قصه این فیلم زندگی پر فراز و نشیب و نقش سرنوشتساز حسین املاکی جانشین لشکر قدس گیلان را در طراحی و اجرای عملیات بزرگ و پیچیده «نصر ۴» روایت میکند.
در «جانشین»؛ ابزارها عقب میایستند تا معنا دیده شود؛ دیگر در سینما، موفقیت در «دیدهشدن» خلاصه نمیشود؛ گاهی درست برعکس، پنهان شدن آگاهانه ابزارها نشانه بلوغ یک اثر است. فیلمی که در پایان، نور، موسیقی، صحنه یا جلوههای ویژه در ذهن تماشاگر بهعنوان عناصر مستقل باقی نمیمانند، به نقطهای رسیده که سینما باید به آن برسد.
در یک اثر پخته، ابزارها قرار نیست خودنمایی کنند. نور، صحنه، موسیقی و حرکت دوربین، نقش زبان را دارند؛ زبانی که وقتی درست به کار گرفته شود، توجه را از ابزار برمیدارد و به معنا معطوف میکند. همانطور که در یک متن خوب، خواننده مجذوب محتوا میشود نه قواعد دستوری، در سینما نیز ابزارهای فنی زمانی موفقاند که تماشاگر آنها را حس کند، نه آنکه بهوضوح ببیند.
وقتی فیلمی تمام میشود و مخاطب از تجربهای یکپارچه حرف میزند، این نشانه هماهنگی کامل آنهاست. خودنمایی ابزارها اغلب زمانی رخ میدهد که فیلم چیزی برای گفتن ندارد، یا به مخاطب اعتماد نمیکند و تکنیک را جای معنا مینشاند. در چنین شرایطی، تماشاگر از دل روایت بیرون میافتد و شروع میکند به تماشای فرآیند ساخت می کند. اما وقتی همه چیز در خدمت یک کل واحد حل میشود و مخاطب فقط با «فیلم» مواجه است، نه اجزای پراکنده آن، اثر به سطحی از بلوغ رسیده که در سینمای امروز کمیاب است. لذتی که از چنین فیلمی حاصل میشود، لذتی بیوقفه و پیوسته است؛ لذتی که فرصت مکث تحلیلی وسط تماشا را از مخاطب میگیرد و او را وارد تجربه میکند.
در مورد فیلمی مانند جانشین، می توان گفت فیلم در ذهن و قلب باقی مانده است، این دقیقاً همان نقطهای است که سینما به هدف خود رسیده. پنهانبودن تکنیک در اینجا، اوج مهارت است؛ جایی که ابزارها عقب میایستند تا معنا دیده شود
نظر شما