به گزارش خبرگزاری شبستان به نقل از نهاد کتابخانههای عمومی کشور، مهدی امینفروغی؛ پژوهشگر موسیقی و ادبیات آئینی، پیشینه سرایش شعر در ادبیات عرب و در مدح مولای متقیان را از ابتدای ولادت حضرت علی(ع) دانست و گفت: حدودا تا قرن چهارم هجری، در ادبیات عرب شاعران بزرگی داشتیم که مدایح علوی را میسرودند که ازجمله آنها سید اسماعیل حمیری، شریف رضی، مهیار دیلمی و دعبل خزائی بودند و عمدتا با توجه به معارف دینی و آیات قرآن و احادیث نبوی در شأن امیرالمؤمنین(ع)، درباره شخصیت حضرت و همچنین، درباره مظلومیت حضرت شعر سرودند و هر کدام از آنها، زبان گویا و مشهور زمانه خود بودند.
وی افزود: در شعر فارسی هم از قرن چهارم هجری به اینسو، مدح علی(ع) ترویج شد و شاعران ابتدا به تلمیح از حضرت یاد میکردند، چون در برخی مناطق، حاکمان غیرشیعی حضور داشتند، ولی از میانه قرن چهارم به بعد که سلاطین شیعه مذهب آل بویه حاکم شدند، شیعیان آزادی امر پیدا کردند و میدان باز شد. در دورههایی هم شاعرانی همچون باذل مشهدی و ملا بمانعلی کرمانی، منظومههایی مثل «حمله حیدری» را سرودهاند که فضایل و مناقب حضرت و رشادتهای ایشان در جنگها را بیان میکردند و در کنار سرودن این اشعار، جلساتی موسوم به «حملهخوانی» رواج یافت و کسانی که صدای خوشی داشتند، برای مردم از مناقب میخواندند. در این جلسات نقاشانی هم حضور پیدا میکردند و آنچه که میشنیدند را تصویر میکردند که «پردهخوانی» از آن عصر شروع شد و عدهای هم این پردهها را در محافل عمومی باز میکردند و به توضیح این رشادتها میپرداختند که زمینهساز هنر نقالی در روزگار ما شد.
امینفروغی ادامه داد: خوشنویسان هم اشعار مدح امیرالمومنین(ع) را خوشنویسی میکردند و کمکم سایر هنرها از جمله هنرهای نمایشی هم به عرض ارادت پرداختند. از همین قرن چهارم، شاعرانی همچون کسایی مروزی، سنائی، ناصرخسرو و شاعرانی که آثار درخشانی داشتند را میبینیم که هر کدام از شاعران در زمان خودشان، آینه شرایط زمان خودشان بودند که در شعرهایشان میتوانیم نگاه مردم زمان شاعر را نسبت به مولا امیرالمومنین(ع) بشناسیم؛ مثلا در دوره قاجار، شاعرانی مثل وصال شیرازی و سروش اصفهانی، عمدتا از رشادتهای زندگی حضرت میسرودند و در این دوره خصوصا در اشعار، نگاه اسطورهای به بزرگان داریم؛ یعنی کرامات و معجزات حضرت را بیشتر تاکید میکردند.
این دانشآموخته زبان فارسی و ادبیات عرب، در پایان بیان کرد: در روزگار ما شاعران بیشتر به عدالتخواهی علی علیهالسلام و نگاه حضرت نسبت به انسانیت و عدالت پرداختهاند، اگرچه ضعفهایی هم وجود دارد که شاعران باید بیشتر بکوشند. نیاز داریم تا کلمات حضرت و نگاه توحیدی و نگاه انسانمحور ایشان در سخنانشان را در اشعار ببینیم و مباحثی همچون فتوت، جوانمردیها، اخلاقمداریها و انسانمداری هایی که در نگاه حضرت بود را باید در آینه اشعار متجلی کنیم.
نظر شما