میر جلیلی

پژواکِ ابراهیم در حنجره‌ی عاشورا

میراث ابراهیم در حسین، تجسم یافتن ایمانِ انتخابی است. ایمانِ ارثی نمی‌ماند؛ اما ایمانِ انتخابی نسل‌ها را می‌سازد. ابراهیم راه را گشود، و حسین آن راه را به اوج رساند. ابراهیم بندگی را از بُت‌ها آغاز کرد و حسین بندگی را از دل انسان‌ها ادامه داد. هر دو با انتخابی آزاد، بر سر دو راهیِ دنیا و معنا ایستادند و آن سمت را گزیدند که خدا بود؛ و همین انتخاب آزاد بود که آنان را به جاودانگی رساند.