احمدی با اشاره به چالش‌هایی که در تولید فیلم و سریال دینی با آن مواجه هستیم، گفت: ایراد کار در تربیت هنرمند متعهد است که علاوه بر فرم، تکنیک جذاب و جالبِ به‌روز، زوایه دید و دوربین، از مسائل فقهی، تاریخی، فلسفی، جامعه‌شناسی و... هم آگاهی و فهم عمیق داشته باشد، یک انسان علامه باشد و تنها در یک بعد متخصص نباشد.
احمدی درباره مولفه‌های سینمای دینی گفت: فیلم دینی فیلمی نیست که لزوما مسئله آن مستقیماً دینی باشد یا سیر داستان، یک داستان تاریخی مذهبی باشد. بلکه فیلم‌ها و سریال‌های عادی است که در پس معنای خود با پیچیدگی‌هایی که اساساً سینما در «تولید معنا» دارد اقدام به تولید معنا کند و بر مخاطب اثرگذار باشد.
سهیل احمدی به موضوع پیگیری اعتراض مردم توسط رسانه‌ها اشاره کرد و گفت: اهالی رسانه باید عَلَم اعتراض را به دوش بگیرند؛ این ما هستیم که معترضیم. امروز کسانی جان‌شان را فدای نظام می‌کنند که اتفاقا اهل رانت و ویژه‌خواری نبوده‌اند ... امروز آرایش رسانه‌ای ما باید علمدار مطالبه و اعتراض مردم باشد اما اصولی و دقیق صحبت کند و مسئولان را وادار به واکنش گرداند.
احمدی تأکید کرد: مهمترین مسئله ما در حوزه برنامه‌سازی همین زاویه دیدهایی است که اغلب ناامید هستند، فضای ابهام دارند، عصر خود را عصر حیرت می‌دانند و نمی‌توانند کار کنند. آنها هم که پروژه‌بگیر هستند و پول می‌آورند و برنامه می‌سازند که رضایت مدیران و مسئولان رسانه را بگیرند اما عمیقاً به این مسائل معتقد نیستند و فقط بر مبنای پروژه جلو می‌روند.
