به گزارش خبرگزاری شبستان، محله سعدی بروجرد، سال‌ها با یک نام شناخته می‌شد؛ اعتیاد. نام این محله که می‌آمد، خیلی‌ها پیش از آنکه خانه‌ها و آدم‌هایش را به یاد بیاورند، از خرید و فروش مواد مخدر و آسیب‌های اجتماعی حرف می‌زدند؛ انگار اعتیاد، هویت این محله شده بود.
هفت سال پیش، حجت الاسلام احمد خوانساری وارد همین محله شد؛ روحانی جوانی که پیش از پوشیدن لباس روحانیت، عمران خوانده بود. اما آنچه او در محله سعدی دید، هیچ شباهتی به ساختن یک ساختمان نداشت. اینجا باید زندگی دوباره ساخته می‌شد.
او خیلی زود به این نتیجه رسید که اعتیاد، از کوچه‌های محله شروع نمی‌شود؛ از ناامیدی شروع می‌شود. از جوانی که کاری ندارد، از خانواده‌ای که از هم می‌پاشد و از آینده‌ای که دیگر کسی برای رسیدن به آن تلاشی نمی‌کند. اگر قرار بود اعتیاد از محله برود، باید اول امید برمی‌گشت.
برای همین، به جای آنکه فقط به فکر ترک دادن معتادان باشد، سراغ ریشه‌های آسیب رفت. استادان دانشگاه، مشاوران و فعالان اجتماعی را کنار هم نشاند و کارگروه‌هایی شکل گرفت که هر کدام قرار بود گرهی از زندگی مردم باز کنند.
حاصل این تلاش، بازگشت ۳۹ نفر از دام اعتیاد بود؛ اما از نگاه او، ترک اعتیاد پایان ماجرا نبود. کسی که درمان می‌شود، اگر شغلی نداشته باشد و دوباره به همان شرایط گذشته برگردد، ممکن است دوباره همان مسیر را طی کند. به همین دلیل، درمان برای او از پیدا کردن شغل و ساختن یک زندگی تازه جدا نبود.
مسئله محله سعدی فقط اعتیاد نبود. پشت درهای بسیاری از خانه‌ها، اختلاف‌های خانوادگی جریان داشت و بعضی زندگی‌ها تا مرز جدایی پیش رفته بودند. این بار، کارگروه خانواده وارد میدان شد. مشاوران، ساعت‌ها پای صحبت زوج‌ها نشستند و در نهایت، ۱۹ خانواده از تصمیمی که می‌توانست زندگی‌شان را از هم بپاشد، بازگشتند.
شاید این عدد فقط یک آمار باشد، اما پشت هر کدام از این ۱۹ خانواده، کودکانی بودند که هنوز خانه‌شان پابرجا ماند.
کم‌کم مسجد هم شکل دیگری پیدا کرد. دیگر فقط محل برگزاری نماز نبود. نوجوان‌ها برای کلاس‌های تقویتی، آمادگی کنکور و حفظ قرآن به مسجد می‌آمدند. مسجد، از یک ساختمان عبادی، به پاتوقی برای یاد گرفتن، رفاقت کردن و رؤیا ساختن تبدیل شد؛ جایی که نوجوان‌ها می‌توانستند آینده‌ای متفاوت از آنچه سال‌ها در کوچه‌های محله دیده بودند، برای خود تصور کنند.
این نگاه، فقط به محله سعدی محدود نماند. وقتی سیل، پل‌دختر را درگیر کرد، احمد خوانساری و گروه‌های جهادی کنار مردم ایستادند؛ صدها تخته فرش و ده‌ها یخچال به خانه‌هایی رسید که زندگی‌شان زیر آب مانده بود.
در خود محله هم، دستگیری تنها به توزیع بسته‌های معیشتی خلاصه نشد. چهار بار در سال، خانواده‌های نیازمند از کمک خیران بهره‌مند می‌شوند، زوج‌های جوان زندگی مشترکشان را آغاز می‌کنند و افرادی که سال‌ها آرزوی زیارت داشتند، راهی مشهد و کربلا می‌شوند.
شاید همه این کارها در ظاهر شبیه هم نباشند؛ یکی ترک اعتیاد است، یکی حفظ یک خانواده، یکی کلاس کنکور و دیگری کمک به یک زوج جوان. اما اگر نخ نامرئی میان همه آن‌ها را پیدا کنی، به یک پاسخ می‌رسی؛ تلاش برای اینکه امید، دوباره در محله جریان پیدا کند.
احمد خوانساری، این سال‌ها بیشتر از آنکه با اعتیاد بجنگد، با چیزی جنگیده که اعتیاد را می‌سازد؛ ناامیدی. شاید به همین دلیل است که امروز، مهم‌ترین دستاورد این محله را باید نه در آمارها، بلکه در امیدی جست‌وجو کرد که آرام‌آرام به زندگی مردمش برگشته است.
نظر شما