خبرگزاری شبستان-خراسان جنوبی؛ زینب روحانی مقدم- جمعه ای دیگر از جنس دلتنگی و دلدادگی از راه رسیده بود؛ جمعه‌ای که خیابان‌های بیرجند نه برای عبور روزمره مردم، بلکه برای بدرقه مسافرانی آسمانی آغوش گشوده بودند؛ مسافرانی که سال‌ها پیش، در روزگار حماسه و خون، از خاک و نام و نشان خود گذشتند تا پرچم عزت و استقلال این سرزمین بر زمین نیفتد و امروز پس از سال‌ها غربت، بر شانه‌های مردمی بازگشته بودند که هنوز خود را مدیون ایثار و فداکاری آنان می‌دانند.
آسمان بیرجند در روز شهادت حضرت فاطمه زهرا(س)، رنگ دیگری داشت. شهر از ساعات ابتدایی روز حال و هوای یک وداع بزرگ را تجربه می‌کرد؛ وداعی که در آن اشک مادران، دلتنگی کودکان، بغض نوجوانان، صلابت مردان و حضور بانوان و هیئات مذهبی در هم آمیخته بود تا بار دیگر نشان دهد فرهنگ شهادت در این سرزمین نه متعلق به گذشته، بلکه حقیقتی زنده و جاری در متن زندگی مردم است.
شش پیکر مطهر شهید گمنام دوران دفاع مقدس، شش مسافر بی‌نامی که نامشان در دفترهای زمینی ثبت نشده اما یاد و عظمتشان در حافظه تاریخی یک ملت جاودانه است، از کهف‌الشهدا در خیابان مدرس بیرجند بر دستان مردم تشییع شدند؛ مسیری که به میدان آیت‌الله خامنه‌ای و میدان اجتماعات شهید آیت‌الله رئیسی ختم می‌شد و در هر قدم آن، هزاران روایت ناگفته از عشق، ایمان، ایثار و وفاداری شکل می‌گرفت.
این مراسم در روزهایی برگزار می‌شد که ایران اسلامی روزهای دشواری را پشت سر گذاشته و تجاوزات و حملات آمریکا، شهادت رهبر شهید انقلاب اسلامی و داغ سنگین از دست دادن جمعی از فرزندان این سرزمین، بار دیگر ملت ایران را در برابر آزمونی بزرگ قرار داده بود. روزهایی که خون شهدا و اندوه فقدان رهبر شهید، در کنار مقاومت مردم، معنای تازه‌ای از ایستادگی و مسئولیت را پیش روی جامعه قرار داده است.
در چنین فضایی، تشییع شش شهید گمنام تنها یک مراسم بدرقه نبود؛ تجدید عهد نسلی بود که می‌خواهد بداند چگونه باید در برابر دشمن ایستاد، چگونه می‌توان در روزهای سخت از وطن دفاع کرد و چگونه می‌توان پرچمی را که با خون هزاران شهید برافراشته شده است، همچنان سربلند نگه داشت.
در میان جمعیت، پرچم‌های سه‌رنگ جمهوری اسلامی ایران در اهتزاز بود و پرچم‌های سرخ انتقام و قیام، پیام خشم و مطالبه مردم در برابر جنایت و تجاوز را به نمایش می‌گذاشت. کودکان و نوجوانانی که شاید سال‌ها از روزهای دفاع مقدس فاصله داشته باشند، امروز خود را در کنار پیکرهایی می‌دیدند که قصه شجاعتشان را از زبان پدران و مادرانشان شنیده‌اند.
بانوان نیز با چشمانی اشکبار و دل‌هایی آکنده از ارادت به حضرت زهرا(س)، در این بدرقه حضور داشتند؛ گویی در روز شهادت بانوی بی‌نشان مدینه، شش لاله بی‌نشان دیگر را به آغوش می‌کشیدند؛ لاله‌هایی که نام و نشان زمینی‌شان گم شده، اما راهشان روشن‌تر از همیشه پیش روی نسل‌ها قرار دارد.
مردم بیرجند آمده بودند تا بگویند اگرچه سال‌ها از روزهای حماسه و دفاع گذشته، اما هنوز صدای قدم‌های شهدا در کوچه‌های این سرزمین شنیده می‌شود و هنوز می‌توان در روزگار تهدید و تجاوز، به همان عهد دیرین وفادار ماند.
شش لاله گمنام؛ از خلوت کهف‌الشهدا تا آغوش مردم
نقطه آغاز این وداع، کهف‌الشهدای بیرجند در خیابان مدرس بود؛ مکانی که برای بسیاری از مردم شهر یادآور خلوت‌های عاشقانه با شهدا، راز و نیازهای بی‌واسطه و پناه بردن به آرامش مردانی است که روزی برای امنیت و آرامش دیگران از جان خود گذشتند.
امروز اما حال و هوای کهف‌الشهدا متفاوت بود. شش پیکر مطهر، آماده حرکت بودند و جمعیتی که از گوشه و کنار شهر خود را به این نقطه رسانده بودند، با نگاه‌هایی آمیخته به بغض و افتخار، چشم به تابوت‌های مطهر دوخته بودند.
هر تابوت، روایتی از یک زندگی ناتمام در نگاه زمینی‌ها و یک حیات جاودانه در باور مردمی بود که شهادت را پایان نمی‌دانند. شش شهید گمنام، شش جوانی که روزگاری با آرزوهای بزرگ، دل از خانه و خانواده کندند و راه جبهه را در پیش گرفتند؛ بی‌آنکه بدانند سال‌ها بعد، مردمی که آنان را نمی‌شناسند، این‌گونه برای استقبال و بدرقه‌شان به خیابان خواهند آمد.
وقتی پیکرهای مطهر بر شانه‌های مردم قرار گرفت، خیابان مدرس به مسیری از اشک و ارادت تبدیل شد. صدای صلوات و ذکر، نوحه‌های فاطمی و شعارهای حماسی در فضای شهر طنین انداخت و جمعیت آرام‌آرام به سمت میدان آیت‌الله خامنه‌ای حرکت کرد.
در این مسیر، چهره‌های مختلفی دیده می‌شدند؛ پیرمردانی که خاطرات جبهه را در نگاهشان پنهان کرده بودند، مادرانی که با دیدن تابوت‌ها بی‌اختیار اشک می‌ریختند، پدرانی که دست فرزندانشان را گرفته بودند و نوجوانانی که با پرچم‌های ایران و پرچم‌های سرخ در میان جمعیت حرکت می‌کردند.
شاید هیچ‌کس نتواند به‌درستی توضیح دهد که چگونه شش انسان ناشناس می‌توانند این‌چنین دل‌های یک شهر را به هم پیوند بزنند؛ اما پاسخ را می‌شد در چشم‌های مردم جست‌وجو کرد؛ در اشک‌هایی که بی‌اختیار جاری می‌شد و دست‌هایی که برای لمس تابوت‌ها به سوی آسمان بلند می‌شد.
شش شهید گمنام در آغوش شهر؛ خیابان مدرس تا میدان آیت‌الله خامنه‌ای
مسیر تشییع، تنها یک مسیر جغرافیایی نبود؛ هر خیابان و هر قدم، به صحنه‌ای از نمایش وفاداری مردم تبدیل شده بود.
جمعیت با حرکت پیکرهای مطهر، آرام‌آرام گسترده‌تر می‌شد و پرچم‌های جمهوری اسلامی ایران در میان دست‌های مردم به اهتزاز درمی‌آمد. در کنار آن، پرچم‌های سرخ انتقام و قیام نیز دیده می‌شد؛ پرچم‌هایی که در روزهای پس از تجاوزات آمریکا به ایران و شهادت رهبر شهید انقلاب، معنایی فراتر از یک نماد داشتند و بیانگر مطالبه عدالت، ایستادگی و پاسداری از عزت ملی بودند.
مردم در این مراسم، ضمن گرامیداشت یاد رهبر شهید انقلاب اسلامی، بر ادامه مسیر انقلاب و بیعت با رهبر معظم انقلاب اسلامی، آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای، تأکید داشتند؛ پیامی که در کنار تشییع شهدا، جلوه‌ای از پیوند میان نسل‌های مختلف و استمرار آرمان‌های انقلاب اسلامی بود.
در میان جمعیت، کودکان نیز حضوری چشمگیر داشتند. کودکانی که شاید معنای کامل جنگ، شهادت و سال‌های دفاع مقدس را هنوز درک نکرده باشند، اما دست در دست والدین خود آمده بودند تا با تصویری از ایثار آشنا شوند که در کتاب‌های درسی و روایت‌های خانوادگی خوانده و شنیده‌اند.
نوجوانان نیز با شور و احساس در این مراسم حضور داشتند؛ نسلی که حوادث روز را از نزدیک تجربه کرده و حالا در کنار پیکر شهدای گمنام، خود را وارث راه مردانی می‌بیند که برای دفاع از ایران اسلامی از همه تعلقات دنیایی گذشتند.
حضور بانوان و هیئات مذهبی نیز جلوه‌ای ویژه به مراسم بخشیده بود. در روز شهادت حضرت زهرا(س)، این حضور یادآور نقش زنان در زنده نگه داشتن فرهنگ مقاومت، صبر و ایثار بود؛ زنانی که در طول تاریخ انقلاب اسلامی، هم در میدان تربیت نسل‌های مؤمن و هم در صحنه‌های اجتماعی و انقلابی، سهمی اثرگذار داشته‌اند.
شانه‌های کوچک کودکان؛ روایت نسلی که می‌خواهد ادامه‌دهنده راه شهدا باشد
در میان انبوه جمعیت، حضور کودکان و نوجوانان از زیباترین قاب‌های مراسم بود. دست‌های کوچکی که پرچم ایران را محکم گرفته بودند و چشم‌هایی که با کنجکاوی و احترام به تابوت‌های مطهر خیره می‌شدند.
برخی کودکان همراه خانواده آمده بودند و برخی نوجوانان با دوستان و همسالان خود در مراسم حضور داشتند. برای آنان، این مراسم فرصتی بود تا مفهوم شهید را نه فقط در قالب یک واژه، بلکه در قامت شش پیکر مطهر و در میان اشک و احترام هزاران نفر از مردم لمس کنند.
یک نسل، روزهای دفاع مقدس را درک نکرده است؛ صدای آژیرهای خطر، اضطراب خانواده‌ها در روزهای بمباران و لحظه‌های اعزام رزمندگان را تجربه نکرده، اما امروز در روزگاری متفاوت، با تهدیدها و تجاوزاتی روبه‌رو شده که بار دیگر اهمیت دفاع از استقلال و تمامیت ارضی کشور را به یاد آورده است.
حضور نوجوانان در کنار پیکر شهدای گمنام، تصویری از پیوند گذشته و آینده بود؛ نسلی که می‌تواند از دل این بدرقه، درس مسئولیت‌پذیری، شجاعت، وحدت و وفاداری به میهن را بیاموزد.
در چنین روزی، شاید مهم‌ترین پیام برای این نسل آن باشد که شهدا فقط متعلق به تاریخ نیستند؛ آنان چراغ راه آینده‌اند و زنده نگه داشتن نام و آرمانشان، در رفتار، انتخاب‌ها، مسئولیت‌پذیری و دفاع از حقیقت معنا پیدا می‌کند.
بانوان و هیئات مذهبی؛ دلتنگی فاطمی برای لاله‌های بی‌نشان
روز شهادت حضرت فاطمه زهرا(س)، خود به تنهایی روزی آکنده از حزن و دلتنگی است؛ روزی که دل‌های شیعیان به یاد مظلومیت بانوی دو عالم، غرق اندوه می‌شود.
اما امسال در بیرجند، این دلتنگی با بدرقه شش شهید گمنام پیوند خورده بود. گویی شهر در یک روز، هم میزبان سوگ بانوی بی‌نشان مدینه بود و هم میزبان شش مسافر بی‌نامی که پس از سال‌ها به آغوش مردم بازگشته بودند.
بانوان بیرجندی با حضور در این مراسم، جلوه‌ای از ارادت و وفاداری خود را به نمایش گذاشتند. برخی با چادرهای مشکی و چشمانی اشکبار، برخی همراه فرزندان و برخی در قالب هیئات مذهبی، مسیر تشییع را همراهی می‌کردند.
پرچم‌های عزا، نوحه‌های فاطمی و ذکرهای اهل‌بیت(ع)، فضای مراسم را رنگ و بویی معنوی بخشیده بود. در این میان، پرچم‌های سرخ انتقام و قیام نیز در کنار پرچم سه‌رنگ ایران به چشم می‌خورد؛ ترکیبی از سوگ، حماسه و مطالبه ایستادگی.
برای بسیاری از بانوان، این حضور تنها یک شرکت در مراسم تشییع نبود؛ فرصتی برای تجدید پیمان با آرمان‌هایی بود که در مکتب حضرت زهرا(س) ریشه دارد؛ دفاع از حق، ایستادگی در برابر ظلم، حفظ کرامت انسانی و تربیت نسلی که در برابر دشواری‌ها تسلیم نشود.
میدان اجتماعات شهید آیت‌الله رئیسی؛ نماز بر پیکر شش مسافر آسمانی
با رسیدن جمعیت به میدان اجتماعات شهید آیت‌الله رئیسی، مراسم تشییع به یکی از باشکوه‌ترین لحظات خود رسید. پیکرهای مطهر شش شهید گمنام در میان جمعیت قرار گرفتند و مردم که از ابتدای مسیر همراه آنان بودند، برای اقامه نماز بر پیکرهای مطهر آماده شدند.
آیت‌الله سیدعلیرضا عبادی، نماینده ولی‌فقیه در خراسان جنوبی، بر پیکر این شش شهید گمنام نماز اقامه کرد.
لحظه اقامه نماز، لحظه‌ای آکنده از سکوت و تأثر بود؛ دست‌هایی که به دعا بلند شده بود و چشم‌هایی که از شدت دلتنگی توان پنهان کردن اشک‌های خود را نداشتند.
در آن لحظات، گویی تمام مسیر از کهف‌الشهدا تا میدان اجتماعات شهید آیت‌الله رئیسی در یک نقطه جمع شده بود؛ شش تابوت، شش زندگی ناتمام در دنیای خاکی و شش نام که شاید هیچ‌گاه شناخته نشوند، اما برای همیشه در حافظه این شهر باقی خواهند ماند.
نماز بر پیکر شهدا، تنها پایان یک مسیر نبود؛ یادآوری این حقیقت بود که امنیت و آرامش امروز جامعه، حاصل فداکاری انسان‌هایی است که روزی از جان خود گذشتند تا ایران بماند.
حضور اقشار مختلف مردم در این مراسم، بار دیگر نشان داد که فرهنگ ایثار و شهادت همچنان ظرفیت بزرگی برای پیوند اجتماعی و تقویت همبستگی ملی دارد؛ فرهنگی که در روزهای دشوار و در برابر تهدیدهای دشمن، می‌تواند یادآور ضرورت وحدت و پاسداری از استقلال کشور باشد.
بیعت با آرمان‌های انقلاب؛ عهد دوباره مردم با راه شهدا
شهادت رهبر شهید انقلاب اسلامی و حوادث تلخ ناشی از تجاوزات آمریکا به ایران، زخمی عمیق بر دل ملت ایران گذاشته است؛ اما حضور مردم در مراسم تشییع شش شهید گمنام، جلوه‌ای از اراده آنان برای ادامه مسیر انقلاب و پاسداری از آرمان‌هایی بود که شهدا برای آن جان خود را تقدیم کردند.
در میان جمعیت، پرچم‌های جمهوری اسلامی ایران به اهتزاز درآمده بود و پرچم‌های سرخ انتقام و قیام، پیام مردم را در برابر جنایت و تجاوز به نمایش می‌گذاشت.
بیعت با رهبر معظم انقلاب اسلامی، آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای، و تأکید بر ادامه راه شهدای ایران اسلامی، از پیام‌های این حضور مردمی بود؛ حضوری که نشان می‌داد پیوند مردم با سرزمین، هویت ملی و آرمان‌های انقلاب، با گذر زمان از میان نمی‌رود.
اما شاید زیباترین پیام این مراسم را باید در چهره کودکانی جست‌وجو کرد که کنار تابوت‌ها ایستاده بودند؛ در دستان نوجوانانی که پرچم ایران را تکان می‌دادند و در چشمان مادرانی که با اشک، بدرقه‌کننده شش پیکر مطهر بودند.
این صحنه‌ها یادآور آن بود که راه شهدا تنها با برگزاری مراسم و تکرار خاطرات زنده نمی‌ماند؛ بلکه باید در زندگی امروز جامعه، در دفاع از وطن، در حفظ وحدت، در مسئولیت‌پذیری و در ایستادن مقابل ظلم و تجاوز ادامه پیدا کند.
بیرجند در این روز، شش شهید را بدرقه کرد؛ اما در حقیقت، بار دیگر با آرمان‌هایی تجدید عهد کرد که سال‌ها پیش در میدان‌های نبرد با خون جوانان این سرزمین نوشته شد.
روز شهادت حضرت زهرا(س)، شش لاله گمنام در آغوش مردم آرام گرفتند؛ لاله‌هایی که نامشان را نمی‌دانیم، اما می‌دانیم برای چه رفتند.
امروز، خیابان مدرس تا میدان اجتماعات شهید آیت‌الله رئیسی، مسیر عبور شش شهید نبود؛ مسیر عبور خاطره یک ملت از گذشته به آینده بود؛ از روزهای دفاع مقدس تا روزهای سخت امروز، از داغ رهبر شهید تا عهد با رهبری، از اشک مادران تا امید کودکان و از خون شهدا تا پرچمی که همچنان بر فراز ایران اسلامی در اهتزاز است.
شش شهید گمنام رفتند، اما نامشان در دل بیرجند ماند؛ همان‌گونه که حضرت زهرا(س) با وجود مظلومیت و غربت، چراغ هدایت تاریخ شد و شهدا نیز با وجود بی‌نامی، راه روشن آزادگی را برای نسل‌های آینده به یادگار گذاشتند.
نظر شما