به گزارش خبرنگار خبرگزاری شبستان در ارومیه، روستای «تپه باشی» از توابع شهرستان خوی، امروز در سوگ مردی نشسته است که عمر پربرکت خود را نه تنها وقف ستایش اهلبیت (ع)، بلکه صرف عمران و آبادانی معنوی و مادی این دیار کرده بود. مظفر رزاقی، از پیرغلامان بی ادعای حسینی، پس از سالها خدمت خالصانه به دیار باقی شتافت.
مظفر رزاقی که در سال ۱۳۲۵ در روستای تپه باشی خوی چشم به جهان گشوده بود، در تمام طول حیات خویش، الگویی از یک خادم واقعی دین بود. او که از ذاکران و مداحان مخلص خاندان عصمت و طهارت (ع) محسوب میشد، سالیان متمادی با نوای گرم خود در مجالس عزاداری و سوگواری حضرت اباعبدالله الحسین (ع)، جانهای مشتاق را به فیض رساند. ارادت قلبی و سوز درونی او در مجالس روضهخوانی، همواره در ذهن اهالی این منطقه به یادگار مانده است.
مسجد، یادگار ماندگار در دل محرومیت
آنچه حاج مظفر رزاقی را از دیگران متمایز میساخت، نه تنها فعالیتهای فرهنگی، بلکه عزم جدی او برای گرهگشایی از نیازهای زیرساختی روستا بود.
مهمترین و برجستهترین یادگار او، همت در ساخت مسجد روستای تپه باشی است؛ مسجدی که در منطقهای کمبرخوردار بنا شد تا پایگاهی برای وحدت اهالی، اقامه نماز جماعت و کانون ترویج فرهنگ اسلامی باشد. او با درک عمیق از اهمیت «مسجد» به عنوان قلب تپنده جامعه اسلامی، با تلاشی خستگیناپذیر و جذب مشارکتهای مردمی، این بنای خیر را به «باقیاتالصالحات» خود تبدیل کرد.
پیرغلامی که خادم مردم بود
فعالیتهای مرحوم رزاقی تنها به ساختوساز محدود نمیشد. او در رفع مشکلات اهالی روستا، پیگیری امور مربوط به عمران محلی و ایجاد بسترهای همبستگی میان اهالی، همواره پیشقدم بود. وی با تلفیق خدمت به خلق و تقرب به خالق، نشان داد که خادمی امام حسین (ع) در قامت یک مؤمن انقلابی، در رسیدگی به امور مردم و آبادانی سرزمین اسلامی تجلی مییابد.
پایان یک عمر خدمت
این خادم راستین اهلبیت (ع)، سرانجام در تاریخ ۱۳ شهریورماه ۱۴۰۵، پس از دورهای تحمل بیماری، در بیمارستانی در تبریز دعوت حق را لبیک گفت و به دیار باقی شتافت. پیکر این پیرغلام حسینی در میان اندوه فراوان اهالی قدرشناس روستای تپه باشی و اهالی فرهنگ و مذهب شهرستان خوی به خاک سپرده شد.
یاد و نامش به عنوان الگوی «خادمالمسجد» و «پیرغلام مخلص»، در ذهن و قلب اهالی این دیار ماندگار خواهد ماند.
نظر شما