پنجمین فرش، پنجمین عهد با اهل‌بیت(ع)؛ روایت دلدادگی بانوان روستای علی‌آباد

خبرگزاری شبستان-خراسان جنوبی؛ زینب روحانی مقدم- گاهی عشق، نه در کلمات بزرگ، که در دستانی خسته و دل‌هایی بی‌ادعا معنا می‌شود؛ در دستان زنانی که ساعت‌ها کنار دار قالی می‌نشینند و گرهی از نخ را به گرهی دیگر پیوند می‌زنند تا سرانجام، از میان تار و پود، تصویری از ارادت و دلدادگی متولد شود. گاهی یک فرش، فقط یک فرش نیست؛ قصه‌ای است از نذرهایی که بی‌صدا ادا می‌شوند، دعاهایی که میان گره‌های قالی پنهان می‌مانند و عشق‌هایی که راه خود را از خانه‌های ساده روستایی تا آستان مقدس اهل‌بیت(ع) پیدا می‌کنند.

در روستای علی‌آباد لوله شهرستان بیرجند، بانوانی هستند که هنر دستانشان را با عشق اهل‌بیت(ع) گره زده‌اند؛ زنانی که پای دار قالی، در سکوت و صبوری، تارها را کنار هم نشانده‌اند و با هر رج، بخشی از ارادت خود را به خاندان عصمت و طهارت(ع) نذر کرده‌اند. اینجا دار قالی تنها یک ابزار نیست؛ محرابی است برای دل‌های عاشق و هر گره آن، زمزمه‌ای از جنس صلوات، دعا و امید.

آیین برش پنجمین تخته فرش ۶ متری که با دستان هنرمند بانوان روستای علی آباد لوله بیرجند در مسجد حضرت  ابوالفضل(ع) برای کمک به بازسازی و توسعه اعتاب مقدسه بافته شده است؛ فرشی که پیش از آنکه بر زمین گسترده شود، در دل بافندگانش گسترده شده و پیش از آنکه راهی حرم‌های مطهر شود، با نیت خالصانه آنان متبرک شده است.

مسجدی که عطر نذر و ارادت گرفته بود

فضای مسجد حضرت ابوالفضل(ع)، حال و هوایی متفاوت دارد. عطر معنویت با صدای قرآن درآمیخته است و حاضران آمده اند تا شاهد به ثمر نشستن ماه‌ها تلاش و دلدادگی بانوانی باشند که هنر خود را در راهی مقدس به کار گرفته‌اند.

در میان حاضران، بانوانی نشسته بودند که شاید بهترین روایتگر این فرش باشند؛ چراکه هر نخ آن، خاطره‌ای از ساعت‌ها نشستن پای دار قالی و هر گره آن، یادآور دستانی است که خستگی را به عشق بخشیده‌اند.

هر گره، سلامی به آستان اهل‌بیت(ع)

در بخش دیگری از این مراسم، حجت‌الاسلام دلدار کارشناس حوزه دین با تبریک سالروز آغاز امامت حضرت ولی‌عصر(عج)، درباره جایگاه خدمت به آستان اهل‌بیت(ع) سخن گفت.

وی با اشاره به اقدام ارزشمند بانوان روستای علی‌آباد لوله، بافت این فرش‌ها را فراتر از یک کار هنری دانست و آن را اقدامی معنوی، ماندگار و توشه‌ای برای آخرت برشمرد.

فرشی که حاصل دسترنج این بانوان است، تنها مجموعه‌ای از رنگ و نقش نیست؛ پشت هر رج آن ساعت‌ها صبر و تلاش و پشت هر نقش آن نیتی خالصانه قرار دارد. گویی بافندگان، هر گره را با یک سلام به اهل‌بیت(ع) زده‌اند و هر رج را با دعایی برای عاقبت‌به‌خیری خود، خانواده و مردمشان به پایان رسانده‌اند.

نوای مداحی، دل‌ها را راهی حرم کرد

در ادامه، نوای گرم مداح اهل‌بیت(ع)، آقای اولادی، در فضای مسجد طنین‌انداز شد و دل‌های حاضران را با یاد و نام ائمه اطهار(ع) همراه کرد. لحظاتی که صدای مداحی در مسجد پیچید، گویی فاصله میان علی‌آباد لوله و حرم‌های مطهر از میان رفت؛ دل‌ها راهی حرم شد و چشم‌ها به یاد اهل‌بیت(ع) خیس محبت.

برای بانوانی که ماه‌ها پای دار قالی نشسته بودند، این لحظه معنایی دیگر داشت؛ آنان آمده بودند تا ببینند حاصل دسترنجشان چگونه در مسیر یک نذر مقدس قرار می‌گیرد.

لحظه‌ای که قیچی بر تار و پود عشق نشست

سرانجام لحظه برش فرا رسید؛ لحظه‌ای که پنجمین فرش ۶ متری، پس از ماه‌ها تلاش و هنرنمایی بانوان بافنده، به دست مسئولان و با حضور این بانوان برش خورد. قیچی که بر تار و پود فرش نشست، گویی بخشی از یک دلدادگی جدا شد تا راهی اعتاب مقدسه شود.

این برش، پایان کار نبود؛ آغاز سفری بود برای فرشی که از دل یک روستا برخاسته و قرار است روایتگر عشق مردمانش به اهل‌بیت(ع) باشد. در آن لحظه، لبخند بر چهره بانوان بافنده نشست؛ لبخندی که پشت آن خستگی ماه‌ها کار، شادی یک نذر اداشده و امید به قبول شدن این عمل خیر در محضر اهل‌بیت(ع) دیده می‌شد.

از دستان بانوان روستا تا آستان‌های نور

پنجمین فرش ۶ متری، حالا تنها یک محصول بافته‌شده نیست؛ یادگار یک فرهنگ است؛ فرهنگ نذر، اخلاص و خدمت به اهل‌بیت(ع). بانوان علی‌آباد لوله نشان داده‌اند که برای خدمت به اعتاب مقدسه، همیشه نیاز به امکانات بزرگ نیست؛ گاهی یک دار قالی، چند کلاف نخ و دستانی عاشق کافی است تا کاری کوچک، معنایی بزرگ پیدا کند.

چه زیباست وقتی زن روستایی، هنر دستانش را به نذر تبدیل می‌کند؛ وقتی ساعت‌های نشستن پای دار قالی، به ساعت‌های بندگی بدل می‌شود و وقتی فرشی که در سکوت یک روستا بافته شده، می‌تواند پیام محبت و ارادت مردمانی را به حرم‌های مطهر اهل‌بیت(ع) برساند.

اکنون پنجمین فرش نیز آماده است تا راهی مسیر خود شود؛ فرشی که در تار و پود آن، تنها نخ‌های رنگارنگ نیست، بلکه دعا، عشق، اشک، صبر و ارادت بانوانی نهفته است که دلشان می‌خواست سهمی در خدمت به اهل‌بیت(ع) داشته باشند.

شاید سال‌ها بعد، وقتی این فرش در گوشه‌ای از یکی از اعتاب مقدسه گسترده شود، کمتر کسی بداند که تار و پود آن از کجا آمده است؛ اما خداوند خوب می‌داند که هر گره آن با چه نیتی زده شده و هر رج آن با چه عشقی به پایان رسیده است.

و چه نذر زیبایی است؛ نذری که با دستان زنان یک روستا آغاز می‌شود، با عشق به اهل‌بیت(ع) جان می‌گیرد و سرانجام راهی آستان‌های نور می‌شود.