به گزارش خبرنگار فرهنگ و اجتماع خبرگزاری شبستان؛ امروز سهشنبه ۱۳ مرداد، مصادف با اربعین حسینی است؛ روزی که میلیونها عاشق و دلداده حضرت اباعبداللهالحسین(ع) خود را به کربلای معلی رساندهاند تا در بزرگترین اجتماع مذهبی جهان حضور یابند. اما در ایران نیز دلهای بسیاری، اگرچه از قافله زائران جا ماندهاند، مسیر عشق را در جوار بقاع متبرکه و اماکن مقدس ادامه میدهند. حرم حضرت عبدالعظیم حسنی(ع) در شهرری، امروز یکی از مهمترین میعادگاههای جاماندگان اربعین است؛ جایی که اشتیاق زیارت، فاصلهها را از میان برداشته و عطر کربلا را در صحنها و رواقهایش جاری کرده است.
از ضلع جنوبی حرم که وارد میشوی، نخستین چیزی که نگاه را به خود خیره میکند، موج بیپایان جمعیتی است که آرام و منظم، اما سرشار از شور و دلدادگی، به سمت صحنهای حرم حرکت میکنند. پرچمهای «لبیک یا حسین» بر فراز دستان زائران به اهتزاز درآمده و گویی هر قدم، پاسخ دوبارهای به ندای «هل من ناصر ینصرنی» است.
در میان جمعیت، چهرههای گوناگونی به چشم میخورد؛ پیرمردانی که عصا در دست دارند، سالمندانی که با وجود دشواری راه، خود را به این آستان رساندهاند و کودکانی که دست در دست پدر و مادر، نخستین تجربه حضور در اجتماع عظیم اربعینی را رقم میزنند. حضور نسلهای مختلف در کنار یکدیگر، تصویری از تداوم فرهنگ عاشورا و انتقال آن از نسلی به نسل دیگر را پیش روی هر بیننده قرار میدهد.
هرچه به رواقها نزدیکتر میشوی، فضای معنوی حرم پررنگتر میشود. زمزمه آرام زیارت عاشورا از گوشه و کنار شنیده میشود؛ بانوان جوانی که کتابچههای دعا را در دست گرفتهاند، زیر لب فرازهای زیارت را زمزمه میکنند و اشک، بیاختیار بر گونههایشان جاری است. برخی در گوشهای از صحن نشستهاند و با چشمانی اشکبار رو به ضریح دعا میکنند و برخی دیگر، در سکوتی آمیخته با معنویت، تنها به گنبد طلایی خیره ماندهاند؛ گویی دلهایشان کیلومترها آنسوتر، در بینالحرمین پرواز کرده است.
در کنار این حال و هوای معنوی، نظم و آمادگی نیروهای امدادی نیز به چشم میآید. در دو سوی ورودیهای حرم، موتورلانسهای سازمان اورژانس مستقر شدهاند و نیروهای امدادی با آمادگی کامل، خدماترسانی به زائران را بر عهده دارند تا در صورت بروز هرگونه مشکل، در کوتاهترین زمان ممکن به یاری عاشقان سیدالشهدا(ع) بشتابند.
در میان انبوه جمعیت، صحنههایی دیده میشود که بیش از هر چیز، مفهوم ارادت و احترام را روایت میکند؛ پسران جوانی که ویلچر مادران سالمند خود را آرامآرام در میان جمعیت هدایت میکنند تا آنان نیز از زیارت این روز بزرگ بینصیب نمانند. گاه دستی بر شانه پدری سالخورده است و گاه کودکی، پرچمی کوچک را با افتخار در دست گرفته و همقدم با خانواده، مسیر عشق را طی میکند.
امروز حرم حضرت عبدالعظیم(ع) تنها یک مکان زیارتی نیست؛ قطعهای از کربلاست که جاماندگان اربعین در آن گرد هم آمدهاند تا با اشک، دعا و زمزمه «لبیک یا حسین»، دلتنگی خود را برای بینالحرمین روایت کنند. اینجا، فاصله جغرافیا رنگ میبازد و دلها، بیواسطه به کربلای معلی گره میخورند.
روایت عاشقان جامانده از اربعین؛ از شفای چشم به برکت امام حسین(ع) تا تجدید بیعت با آرمانهای عاشورا
در میان سیل جمعیتی که در مراسم پیادهروی جاماندگان اربعین حضور یافته بودند، روایتهای مردمی بیش از هر چیز از عشق، ارادت و وفاداری به سیدالشهدا (ع) حکایت داشت. زن و مرد، پیر و جوان، از شهرها و استانهای مختلف خود را به حرم حضرت عبدالعظیم حسنی (ع) رسانده بودند تا با گامهای خود، دلدادگیشان به امام حسین (ع) را به نمایش بگذارند. بسیاری از آنان معتقد بودند که اگرچه امسال از زیارت کربلا بازماندهاند، اما حضور در این اجتماع عظیم، تجدید بیعتی دوباره با آرمانهای عاشورا و شهدای اسلام است.
علیرضا خسروی که از استان قزوین در این مراسم حضور یافته بود، در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری شبستان اظهار کرد: «هم برای زیارت آمدهام و هم برای خونخواهی رهبر شهیدمان. همه بدانند این پرچم همیشه در دست ملت ایران خواهد ماند و دشمنان بدانند تا زمانی که این پرچمهای سرخ در دستان مردم است، راه مقاومت ادامه خواهد داشت و انشاءالله با ظهور حضرت ولیعصر (عج) این مسیر به سرانجام خواهد رسید.»
وی با بیان اینکه به لطف عنایت امام حسین (ع) بینایی خود را بازیافته است، افزود: «من نابینا بودم و در خواب امام حسین (ع) را دیدم و به برکت ایشان چشمانم شفا پیدا کرد. توصیهام به جوانان این است که نماز اول وقت را هیچگاه فراموش نکنند.»
پیرزنی که از حسنآباد قم در این مراسم شرکت کرده بود نیز به خبرنگار شبستان گفت: «وظیفه ماست که امروز در این اجتماع حضور داشته باشیم. شهدا و جوانان با جان و خون خود از این کشور دفاع کردند و ما نیز با گامهایمان آمدهایم تا دین خود را ادا کنیم. باید به دشمن نشان دهیم که ملت ایران همیشه در صحنه است؛ اگر از حضور مردم نمیترسید، امروز جرأت تعرض به کشور را پیدا میکرد.»
وی با اشاره به اینکه هر سال توفیق حضور در پیادهروی اربعین در عراق را داشته است، ادامه داد: «امسال به دلیل بیماری نتوانستم به کربلا بروم، اما امیدوارم به دعای امام حسین (ع) سال آینده دوباره زائر حرم سیدالشهدا باشم.» این بانوی زائر، شجاعت را بزرگترین درسی دانست که از نهضت عاشورا آموخته است.
در میان خادمان حرم نیز روایتهای شنیدنی کم نبود. خانم محمدی، خادم افتخاری حرم حضرت عبدالعظیم حسنی (ع)، در گفتوگو با خبرنگار شبستان از صحنهای تأثیرگذار یاد کرد و گفت: «بانوی سالمندی از اتباع را دیدم که با وجود ناتوانی جسمی و تکیه بر عصا، با دقت و حساسیت حجاب خود را حفظ کرده بود. این صحنه برای من بسیار درسآموز بود؛ در شرایطی که برخی جوانان نسبت به این موضوع بیتفاوت هستند، این بانوی سالخورده با وجود همه سختیها، حفظ حجاب را بر آسایش خود ترجیح داده بود.»
وی ادامه داد: «در این مراسم، افراد با جایگاهها و موقعیتهای اجتماعی متفاوت حضور دارند؛ از اقشار کمبرخوردار گرفته تا افراد مرفه و شناختهشده. اما آنچه همه را به هم پیوند میدهد، اخلاص و تواضع آنان در برابر اهلبیت (ع) است. وقتی میبینیم هر کسی با هر جایگاه اجتماعی، با فروتنی وارد حرم میشود و خود را خدمتگزار اهلبیت میداند، روح انسان زنده میشود.»
این خادم حرم با بیان اینکه خدمت به زائران را افتخاری بزرگ میداند، گفت: «همیشه با خود میگویم اگر کسی میخواهد به خدا نزدیک شود، باید خاک پای اهلبیت (ع) باشد؛ حتی من خود را خاک پای زائران امام حسین (ع) نیز میدانم.»
بانویی دیگر که از پاکدشت برای شرکت در مراسم آمده بود نیز به خبرنگار شبستان گفت: «به عشق خدا و امام حسین (ع) به حرم حضرت عبدالعظیم آمدهام تا شاید در زمره زائران سیدالشهدا قرار بگیرم و انشاءالله سال آینده قسمت شود به کربلا مشرف شوم.»
وی بزرگترین درس عاشورا را پایبندی به اسلام، قرآن، ایثار و فداکاری دانست و افزود: «امام حسین (ع) به ما آموخت که هرگز زیر بار ظلم و ستم نرویم. حضور ما در این مراسم نیز پیامی روشن برای دشمنان است که ملت ایران همواره در صحنه حضور دارد و از آرمانهای خود عقبنشینی نخواهد کرد.»
در گوشهای دیگر از مسیر، پیرمردی از اتباع خارجی که با چشمانی اشکبار در میان جمعیت حرکت میکرد، تنها یک جمله برای گفتن داشت؛ جملهای که شاید خلاصه حال همه عاشقان اربعین بود: «به عشق حسین (ع) آمدهام. از امام حسین (ع)، شریعت اسلام، آزادگی و راه درست زندگی را آموختهام.»
روایتهای مردمی در مسیر جاماندگان اربعین نشان میدهد که این اجتماع تنها یک آیین مذهبی نیست؛ بلکه صحنهای برای تجلی ایمان، وحدت، همدلی و تجدید عهد با آرمانهای عاشوراست. از زائران سالخورده تا جوانان، از خادمان حرم تا خانوادههایی که از شهرهای دور خود را به این مسیر رساندهاند، همگی یک پیام مشترک دارند؛ اینکه محبت امام حسین (ع) مرز، قومیت و طبقه اجتماعی نمیشناسد و پرچم نهضت عاشورا همچنان در دلهای عاشقان برافراشته است.
اما شاید زیباترین تصویر امروز، کودکی باشد که پرچم کوچکی با نام «یا حسین(ع)» را در دست گرفته و در کنار مادربزرگش قدم برمیدارد؛ مادربزرگی که هر چند قدم یکبار میایستد، اشکهایش را پاک میکند و زیر لب میگوید: «السلام علیک یا اباعبدالله». در آن سوی صحن، نوجوانی ویلچر پدرش را به سمت ضریح میراند و پدری، دختر خردسالش را روی شانههایش نشانده تا گنبد طلایی را بهتر ببیند. این تصاویر، روایتگر انتقال فرهنگ عاشورا از نسلی به نسل دیگر است.
با طنین اذان ظهر، صحنهای حرم به صفوف منظم نماز تبدیل میشود. هزاران زائر، دوشادوش یکدیگر به نماز میایستند؛ نماز جاماندگانی که دلهایشان کیلومترها آنسوتر، در بینالحرمین است. اینجا، حرم حضرت عبدالعظیم حسنی(ع) تنها یک بقعه متبرکه نیست؛ قطعهای از کربلاست که جاماندگان اربعین، دلتنگی خود را با اشک، دعا و زمزمه «لبیک یا حسین» در آن روایت میکنند. آنان اگرچه از سفر کربلا بازماندهاند، اما از قافله عشق و وفاداری به سیدالشهدا(ع) هرگز جا نماندهاند.
نظر شما