روستای افتلت بهشهر، عمود دل‌های جامانده است

خبرگزاری شبستان، استان مازندران؛ در حالی که نگاه‌ها به سمت جاده‌های منتهی به کربلاست، در «سه راه آخوندی» بهشهر، غوغایی از جنس دلدادگی برپاست.

 اینجا برای جاماندگان سفر عشق، اربعین جور دیگری معنا می‌شود؛ جایی که خادمان هیات حضرت ابوالفضل (ع) روستای «افتلت»، با دلی بی‌قرار و چشمانی پُر از اشک، موکبی بنا کرده‌اند تا مرهمی باشد بر داغ جا ماندن از پیاده‌روی بهشت.

در این روزهای غم و اندوهی اربعین حسینی، حال‌وهوای «سه راه آخوندی» در بخش یانه سر بهشهر به همت اهالی روستای افتلت، رنگ بین‌الحرمین به خود گرفته است.

اینجا برای ما که «جا مانده‌ایم»، اربعین در کتاب‌ها و قاب تلویزیون خلاصه نمی‌شود؛ اینجا اربعین را با عطر چای روضه و گرمای خادمانی که دست‌وپای‌شان از خدمتِ زائران نمادین حسین (ع) خسته است، معنا می‌کنیم.

هیات حضرت ابوالفضل (ع) روستای «افتلت» امسال برای دومین سال پیاپی به همت مردان و زنان این روستا، پایگاهی ساخته است برای تمامِ کسانی که قلبشان در کربلاست، اما پاهایشان در بند این سرزمین مانده است.

شفائی یکی از جوانان این موکب می گوید: اینجا موکب‌داری، فقط یک وظیفه نیست؛ یک جور «معامله» است با کسی که نه تنها صاحب این موکب، که صاحب تمامِ لحظه‌های ماست.

 نوجوان و جوانان و حتی بزرگسالانی که شاید راهِ رفتن به زیارت برایشان دور است، اینجا در این موکب، وقتی استکانی را به دست هم‌ولایتی‌ شان می‌دهند، زیر لب می‌گویند: نوش جان زائر دل‌شکسته‌ حسین.

 شاید این موکب، کوچک‌تر از آن است که نامِ بین‌الحرمین بگیرد، اما بزرگی‌اش به همین «حسرت» است؛ به همین که اینجا همه، هم‌دردند.

اینجا شاید خادمان خسته باشند، اما لبخندشان نشان می‌دهد که انگار در خنکای حرمِ اباالفضل (ع) نشسته‌اند و صدای مرثیه‌خوانی در سه راه آخوندی، همان صدای قدم‌هایی است که روی خاک عراق می‌پیچد.

محمد شفائی یکی از فعالان این موکب به خبرنگار شبستان می گوید: موکب ما در روستای افتلت بخش یانه سر بهشهر در شرق مازندران، خانه‌ امیدِ جاماندگان است. جایی که ثابت می‌کنیم اگر تن‌مان به ضریح نرسیده، دلمان که به کربلا وصل است.

وی معتقد است؛ اینجا، در آستانه اربعین، ما با هر قطره اشک و هر خدمتِ کوچک، به اربابمان می‌گوییم: آقا جان! اگر قسمت نشد پا به جاده‌ نجف بگذاریم، اما در این گوشه‌ دنیا، پرچمت را بلند نگه‌داشته‌ایم تا بگوییم: ما هم هستیم؛ ما هم فداییِ توایم.

خانم محمدی از دیگر فعالان این موکب و عضو شورای روستای افتلت به خبرنگار شبستان می گوید: خستگی، واژه‌ غریبی است وقتی می‌دانی صاحب اصلی این مجلس، خودش دارد از گوشه موکب، خادمان کوچک روستای افتلت را نگاه می‌کند.  

می گوید: همه ما با هر توانی که داشتیم در برپایی این موکب پای کار امام حسین علیه السلام و یارانش ماندیم تا ثابت کنیم که عشق به امام حسین(ع) زمان و مکان نمی شناسد.

آری، اینجا عشق، طور دیگری معنا می‌شود؛ درست در همین نزدیکی، در سه راه آخوندی، جایی که جاماندگان، از همیشه به حسین (ع) نزدیک‌ترند.

در میان صلابت کوه‌های بهشهر، روستای افتلت با برپایی موکبی در دل طبیعت، آغوش خود را به روی جاماندگان اربعین گشوده است؛ مکانی که ایثار، همبستگی و عشق به اباعبدالله (ع) در آن نفس می‌کشد و روایتی شنیدنی از ارادت را به تصویر می‌کشد.