کربلا؛ تکه‌ای از بهشت که روی زمین جا مانده است / وقتی «بین‌الحرمین» مقصد نهایی دل‌های بی‌قرار می‌شود

به گزارش خبرنگار خبرگزاری شبستان از همدان، گاهی واژه‌ها در برابر عظمت یک معنا، کم می‌آورند و قلم، تنها نظاره‌گرِ هیاهویِ دل می‌شود. در هیاهویِ زمینی که گاهی با نامهربانی‌ها دست‌وپنج نرم می‌کند، نقطه‌ای هست که گویی زمان در آن ایستاده است؛ سرزمینی که مرز میان خاک و افلاک را در هم شکسته و نامش «کربلا» است. جایی که بسیاری از عاشقان، آن را نه یک نقطه جغرافیایی، که "بهشتِ روی زمین" می‌دانند.

دیگر چه کسی از بهشتِ موعود سخن می‌گوید، وقتی بهشت، همین‌جا در پیش چشمان ما جانمایی شده است؟ بسیاری از زائران اباعبدالله (ع) بر این باورند که کربلا، پایانِ جست‌وجوهای آدمی است. کسی که غبارِ این خاکِ مقدس را بر چهره می‌نشاند، گویی در چشمه‌سارِ آرامش ابدی غسل کرده است. در کربلا، حقیقتِ زیبایی به نمایش درآمده و آن‌قدر جان‌فزا و خیره‌کننده است که گویی دیگر برای دیدنِ بهشتِ پس از مرگ، نیازی به تمنا نیست؛ چرا که بهشت را پیش‌تر با همین چشمانِ دنیایی، اما با دیده جان، دیده‌اند.

و اربعین وقتی پا به «بین‌الحرمین» می‌گذاری، گویی تمامِ دغدغه‌هایِ عالمِ خاکی رنگ می‌بازد. این نقطه، کانونِ آرامش است؛ جایی که میانِ خورشیدِ حسین (ع) و ماهِ قمرِ بنی‌هاشم، دل‌ها آرام می‌گیرند. در این میانه، دیگر هیچ‌چیز، هیچ‌کس و هیچ‌خواسته ای معنا ندارد؛ تنها «او» می‌ماند و سکوتِ پرهیاهویِ یک دلِ شیدا.

زیباییِ کربلا تنها در معماریِ خیره‌کننده حرم‌ها نیست؛ بلکه در «میزبانی» است. اینجا زائر، یک غریبه نیست؛ اینجا زائر، مهمانِ ویژه خانه است. روایت‌ها حکایت از آن دارند که در این بهشتِ زمینی، این امام حسین (ع) است که شخصاً به میزبانیِ زائرانش می‌آید. علمدارِ دشتِ کربلا، حضرت زینب (س) و آن هفتاد و دو یارِ وفادار، گویی در تک‌تکِ لحظاتِ حضورِ زائر، حضور دارند و با نگاهی پُر از مهر، به او خوش‌آمد می‌گویند.

اینجا نمی‌توان از عاشقانی گذشت که کربلا را با خدمتشان عطرآگین کرده‌اند. آنانی که استکان‌هایِ چایِ زوارِ اباعبدالله را با عشق شستند، کسانی که کفش‌هایِ عزاداران را با احترام جفت کردند و در راه عاشقی برای ارباب سنگ تمام

گذاشتند و با همین کارها، بلیتِ حضور در همین بهشتِ زمینی را برای خود خریدند. این خدمت‌گزاران، در حقیقت ساکنانِ همین بهشت‌اند؛ چرا که خدمت به عزادارِ حسین، خدمت به حقیقتِ هستی است.

وقتی به کربلا می‌روی و در آستانِ بین‌الحرمین می‌نشینی، دیگر نمی‌خواهی جایِ دیگری باشی. هر سو که نگاه می‌کنی، جلوه‌ای از بهشت است. اینجا پایانِ دلتنگی‌هاست. زائرانی که به کربلا مشرف شده‌اند، هم‌نوا با هم می‌گویند: وقتی کربلا را دیدیم، دیگر بهشتِ موعود هم برایمان مقصدی تازه نیست؛ چرا که ما، بهشتِ خود را در خاکِ پایِ حسین (ع) یافته‌ایم.

کربلا تنها یک مکان نیست؛ کربلا یک آینه است؛ آینه‌ای که هر کس در آن بنگرد، انعکاسِ بهشت را در وجودِ خود خواهد دید.