اشک و لبخند در بدرقه اکبر عبدی؛ هنرمندی که از قاب تلویزیون به قلب مردم رسید

به گزارش خبرنگار فرهنگ و اجتماع خبرگزاری شبستان؛ مراسم تشییع زنده یاد اکبر عبدی امروز یک شنبه ( چهارم مرداد) از مقابل تالار وحدت برگزارشد. در مراسم این بازیگر محبوب و ماندگار سینمای ایران، هنرمندان و سینماگران با بیان خاطرات و روایت‌هایی از سال‌ها همکاری و دوستی، از ابعاد کمتر شناخته‌شده شخصیت این هنرمند سخن گفتند. آنان در کنار تمجید از استعداد کم‌نظیر عبدی در عرصه بازیگری، بر ویژگی‌هایی چون وفاداری، بخشندگی، مردم‌داری و اخلاق انسانی او تأکید کردند و از فقدان هنرمندی گفتند که برای چند نسل از ایرانیان خاطره‌ساز بود.

علیرضا خمسه، بازیگر سینما و تلویزیون، ابتدا در سخنانی آمیخته با اندوه اظهار کرد: اکنون نوبت اوست که از تسلیت و  تعزیت سخن بگوید.

 وی با اشاره به رسالت هنرمندان عرصه طنز افزود: همواره تصور می‌کردم که من و اکبر عبدی این توفیق را داشته‌ایم که در زمره لشکریان شادی این سرزمین باشیم. انسان‌ها یا برای زندگی به دنیا می‌آیند یا برای مرگ، اما کمدین‌ها برای بخشیدن شادی و امید به زندگی متولد می‌شوند؛ از همین رو، باور رفتن آنان دشوار است و گویی مرگشان نیز تنها سکانسی از یک فیلم طنز است.

وی با توصیف اکبر عبدی به عنوان «منشوری چندوجهی» گفت: همه از استعداد شگفت‌انگیز او در بازیگری سخن می‌گویند؛ هنرمندی خلاق، بی‌نظیر و تکرارنشدنی که آثارش برای همیشه در حافظه مردم باقی خواهد ماند، اما کمتر کسی از عظمت شخصیت انسانی او آگاه بود.

خمسه با اشاره به روزهای سخت بیماری همسر اکبر عبدی ادامه داد: سال‌ها پیش که همسرش با بیماری سختی دست‌وپنجه نرم می‌کرد، اکبر در تمام محافل تنها یک درخواست داشت و آن دعا برای سلامتی همسرش بود. در حالی که بسیاری تنها وجه هنری او را می‌شناختند، کمتر کسی از وفاداری و مسئولیت‌پذیری‌اش در زندگی خانوادگی خبر داشت. معمولاً درباره افراد می‌گویند یا هنرمند خوبی هستند یا همسر و فرزند خوبی، اما اکبر عبدی همه این ویژگی‌ها را یکجا داشت.

این بازیگر با اشاره به روحیه بخشندگی اکبرعبدی افزود: او اگر از کسی رنج یا ستمی می‌دید، هرگز آن را فراموش نمی‌کرد، اما با بزرگواری می‌بخشید؛ بارها می‌گفت: «فراموش نمی‌کنم، اما تو را می‌بخشم.» این همان جلوه‌ای از رحمت الهی بود که در وجود او متبلور شده بود. روح بزرگش شاد.

در ادامه مراسم، «مسعود جعفری جوزانی، کارگردان، فیلمنامه‌نویس و تهیه‌کننده سینما، با اشاره به استعداد ذاتی اکبر عبدی گفت: علاقه‌مندان او امروز گرد هم آمده‌اند تا با بازیگری وداع کنند که با جوهر بازیگری متولد شده بود. استعداد، موهبتی خدادادی است؛ آموزش و تجربه تنها می‌تواند آن را شکوفا کند، اما نمی‌تواند استعداد را خلق کند. اکبر عبدی از معدود هنرمندانی بود که این گوهر را از بدو تولد با خود داشت.

وی افزود: اکبر هیچ‌گاه نیازی نداشت خود را معرفی کند؛ هر جا حضور پیدا می‌کرد، همان فضا را گرم و صمیمی می‌کرد. او فرزند تابستان بود؛ در تابستان به دنیا آمد، در تابستان از دنیا رفت و گرمای وجودش نیز همچون تابستان، زندگی‌بخش بود. کنار او نمی‌شد اخم کرد یا بی‌تفاوت ماند؛ حتی عبوس‌ترین افراد نیز با حضورش لبخند بر لب می‌آوردند.

جعفری جوزانی با بیان خاطره‌ای از نخستین همکاری خود با این هنرمند گفت: هنگام ساخت فیلم «ناصرالدین شاه» به من گفتند اکبر عبدی دستمزد بالایی می‌خواهد، اما وقتی قرارداد را برایش بردند، آن را سفید امضا کرد و گفت هرچه صلاح می‌دانید. این رفتار برای من شگفت‌انگیز بود و مرا به یاد زنده‌یاد عزت‌الله انتظامی انداخت.

مسعود ده‌نمکی، نویسنده و کارگردان سینما نیز در این مراسم با بیان اینکه «عمو اکبر» فراتر از یک بازیگر بود، اظهار کرد: او کسی بود که به جوایز اعتبار می‌بخشید، نه اینکه اعتبارش را از جوایز بگیرد. حضور او به فیلم‌ها ارزش می‌داد و محبوبیتش فراتر از مرزهای حرفه بازیگری بود.

وی با قدردانی از خانواده این هنرمند، خطاب به همسر اکبر عبدی گفت: در سال‌های سخت بیماری و تنهایی، خانواده او با تمام وجود در کنارش ایستادند و نقش مهمی در ادامه فعالیت‌های هنری‌اش داشتند. اگر امروز همه ما عمو اکبر را دوست داریم، باید قدردان خانواده‌ای باشیم که در تمام این سال‌ها از او مراقبت کردند و امکان ادامه حضورش در سینما را فراهم ساختند.

همچنین محمدمهدی عسگرپور، مدیرعامل خانه هنرمندان نیز با اشاره به محبوبیت گسترده این بازیگر گفت: اگر امروز میکروفن در اختیار تک‌تک مردم ایران قرار گیرد، هیچ‌کس جز خوبی از اکبر عبدی نخواهد گفت. این همان مصداق وعده الهی است که ایمان و عمل صالح، محبت انسان را در دل مردم ماندگار می‌کند.

وی ادامه داد: اکبر عبدی برای مردم تنها یک بازیگر نبود؛ او از قاب تلویزیون وارد خانه‌های ما شد و به عضوی از خانواده میلیون‌ها ایرانی تبدیل شد. روزی که ازدواج کرد، احساس کردیم یکی از اعضای خانواده‌مان زندگی مشترکش را آغاز کرده است و بعدها برای همه به «عمو اکبر» تبدیل شد. او سال‌ها با مردم خندید، غم‌هایشان را سبک کرد و خاطراتی ساخت که هیچ‌گاه از ذهن نسل‌های مختلف پاک نخواهد شد.

عسگرپور در پایان سخنان خود با قدردانی از سال‌ها تلاش این هنرمند گفت: عمو اکبر، از تو بابت تمام زیبایی‌هایی که برای مردم این سرزمین خلق کردی سپاسگزاریم؛ از اینکه توانستی تلخی روزگار را برای لحظاتی از دوش مردم برداری و لبخند را مهمان خانه‌هایشان کنی. امروز اگرچه از میان ما رفته‌ای، اما در قاب خاطرات ملت ایران برای همیشه ماندگار خواهی ماند.

بنابراین گزاش؛ با پایان یافتن آیین وداع، پیکر اکبر عبدی در میان اشک، بدرقه و تشویق دوستدارانش بر دستان مردم و اهالی هنر، راهی خانه ابدی شد؛ خانه‌ای که آرامگاه جسم اوست، اما خاطره لبخندهایی که سال‌ها بر لب میلیون‌ها ایرانی نشاند، همچنان در حافظه جمعی این سرزمین زنده خواهد ماند. بدرقه‌کنندگان در حالی با «عمو اکبر» خداحافظی کردند که باور داشتند اگرچه او از صحنه زندگی رفته است، اما نقش‌های ماندگار، صدای خنده‌ها و منش انسانی‌اش برای همیشه در تاریخ سینما و قلب مردم ایران باقی خواهد ماند.