به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری شبستان، تهران دیگر شبیه هیچ روزی نیست. مصلای امام خمینی(ره) از دو روز پیش، نه فقط میزبان یک پیکر مطهر، که مأمن دلهایی شده است که باورشان نمیشود ستون استقامت امت، این بار بر دوش مردم آرام گرفته است. موج انسانها از هر سو آمدهاند؛ پیر و جوان، زن و مرد، کودکانی که اشک پدرانشان را میبینند و مادرانی که زیر لب زیارت عاشورا زمزمه میکنند.
هر قدم، نشانی از انتظار است و هر نگاه، حکایت از دلی دارد که برای وداع آمده است. گویی زمان برای ساعاتی از حرکت ایستاده و عقربههای ساعت نیز احترام این لحظه را نگه داشتهاند.
اینجا اشکها فقط برای یک انسان نیست؛ اشکها برای یک عمر مجاهدت، برای سالها ایستادگی، برای پدری است که نسلهای انقلاب او را تکیهگاه خود میدانستند.
در میان جمعیت، تنها یک صدا بر دلها حکومت میکند؛ روضه سیدالشهدا(ع). هر بیت مرثیه، بغض هزاران نفر را میشکند. تابوت در میان سیلاب اشکها آرام گرفته و دستانی که هرگز به او نرسیده بودند، امروز برای آخرین بار به سویش دراز شدهاند.
این، آخرین ساعات وداع است؛ اما هیچکس دل کندن را بلد نیست. صفهای عزاداران همچنان امتداد دارد و مصلا هنوز مملو از مردمی است که آمدهاند آخرین سلام را به رهبر شهیدشان بگویند.
صدای مرثیه بلند است و مداح روضه ای از ظهر عاشورا می خواند؛ از کربلا می گوید و از وداع سیدالشهداء(ع) از داغی که قرنها تازه مانده است.
بغضها که دیگر تاب ماندن ندارند؛ با اشکی از چشمان سر می خورد و هزاران نفر، بیآنکه یکدیگر را بشناسند، در اندوهی مشترک شریک شدند.
شهر نفس میکشد، اما آهسته. زمان حرکت میکند، اما کند و دلها، میان گذشته و آینده سرگردان! و هیچکس نمیخواهد این لحظه به پایان برسد.
غروب آرامآرام از راه می رسد. جمعیت هنوز ایستاده است. انگار هیچکس را دل رفتن نیست.
امروز، تهران؛ قلبی است که میلیونها بار در یک ریتم واحد تپیده است و تاریخ...
تاریخ، خاموش و بیصدا، در گوشهای ایستاده بود. نه چیزی مینوشت و نه چیزی میگفت. فقط تماشا میکرد؛ مردمی را که آمده بودند تا با اشک، دعا و سکوت، آخرین صفحه یک فصل را بدرقه کنند.
فردا، دوشنبه، تهران صحنه بدرقهای تاریخی خواهد بود؛ میلیونها عاشق، پیکر مطهر رهبر شهید را بر دوش خواهند گرفت و خیابانهای پایتخت، شاهد یکی از ماندگارترین حماسههای تاریخ خواهند شد. پس از آن، کاروان عشق راهی قم میشود؛ شهری که سالها شاهد درس، جهاد و مرجعیت ایشان بود.
سپس این کاروان به عتبات عالیات خواهد رسید تا نجف و کربلا نیز میزبان فرزند دلداده اهلبیت(ع) باشند؛ آنگاه که سلام آخر را در کنار مولای متقیان و سیدالشهدا(ع) زمزمه خواهد کرد و دست آخر رهبرمان خانوادگی راهی کربلا شد ...
و سرانجام، مشهد؛ شهر امام رئوف(ع)، آخرین منزلگاه این مسافر خسته خواهد بود؛ جایی که پیکر مطهرش در جوار بارگاه ملکوتی حضرت علی بن موسیالرضا(ع) آرام خواهد گرفت.
اما حقیقت این است که مردان خدا دفن نمیشوند؛ آنان در دل ملتها زنده میمانند. فردا اگر پیکری بر دوش مردم تشییع میشود، راه او همچنان در قلب میلیونها انسان ادامه دارد و پرچمی که سالها برافراشته بود، هرگز بر زمین نخواهد افتاد.
نظر شما