خبرگزاری شبستان، گروه بینالملل: در ششم ماه می ۲۰۲۵، آخرین فصل یک حماسه یمنی رقم خورد که به جهان نشان داد موازنه قدرتها با حجم قدرت نظامی و تعداد ناوهای هواپیمابر تعیین نمیشود، بلکه با اراده ارتشی که عقبنشینی نمیکند، مردمی که شکستناپذیرند و رهبری که از پذیرش تحمیلها سر باز میزند، سنجیده میشود.
یمنیها در مقابله با دور تازه تجاوز آمریکا و اسرائیل در ابتدای دومین دوره ریاست جمهوری ترامپ، نمونه بارز این حقیقت بودند و در نهایت، خود ترامپ نیز به آن پی برد.
تناقضات و سردرگمیهای ترامپ و دولت او در حمله به جمهوری اسلامی ایران، یادآور همان نابسامانیها در تجاوز به یمن است. زمانی که ترامپ گمان میکرد میتواند در عرض چند هفته ایران را به زانو درآورد، پیشتر تصور میکرد یمن را نیز ظرف چند هفته شکست خواهد داد تا مسیر دریایی برای رژیم صهیونیستی باز شود.
همه به یاد داریم که دولت ترامپ بر اساس توهم قدرت و بازدارندگی، محدودیت زمانی کوتاهی برای حمله به یمن تعیین کرده بود، اما طوفانهای دریایی برخلاف انتظار آمریکا عمل کردند.
پس از ۵۲ روز تجاوز و تشدید نظامی که طی آن آمریکا بیش از ۱۷۰۰ حمله هوایی و دریایی انجام داد، نیروی دریایی آمریکا با واقعیت میدانی یمن مواجه شد؛ صنعاء نه عقب نشست و نه تسلیم شد.
یمنیها واشنگتن را با توانمندیهای نظامی شگفتزده کردند، از جمله سرنگونی ۷ پهپاد MQ۹ و خنثی کردن ناو هواپیمابر «هری ترومن» و مجبور کردن «وینسون» و «آیزنهاور» به مانورهای اضطراری تاریخی.
در نهایت، واشنگتن دریافت که هدفهای اعلامشده از طریق تجاوز نظامی قابل تحقق نیست و به گزینه دیپلماتیک روی آورد که منجر به توافق آتشبس با وساطت عمان شد.
توافق آتشبس عمان نه پیروزی آمریکا، بلکه موفقیتی برای یمن بود که موازنههای بازدارندگی جدیدی را تحمیل کرد، بدون آنکه موضع یمن در حمایت از غزه و فلسطین تضعیف شود. این توافق، نقطه عطفی در مسیر درگیری بود و وهم سلطهگری آمریکا را در منطقه شکست.
مانورهای ناوهای هواپیمابر آمریکایی در بحبوحه نبرد شدید دریای سرخ، نه تنها تمرین بود و نه عزیمت آنها یک عملیات «تغییر موضع» یا یک تصمیم سیاسی گذرا، بلکه اوج یک رویارویی شدید بود که بیش از پنجاه روز به طول انجامید و طی آن نیروهای مسلح یمن توانستند معادلات دشواری را تحمیل کنند که نیروی دریایی آمریکا را خسته کرد.
تصمیم ترامپ در ششم می ۲۰۲۵ برای توقف عملیات تجاوز و خروج از مواجهه مستقیم با نیروی دریایی یمن، نه انتخاب بلکه اجبار بود؛ پس از آن که ذخایر نظامی آمریکا به پایان رسید و خدمه کشتیها از شدت خستگی و کمخوابی فلج شده بودند. توقف آتشبس، موفقیتی یمنی در جدا کردن واشنگتن از تلآویو بود و همزمان نشانه پایان دوران سلطه ناوهای هواپیمابر آمریکا بر دریای سرخ و بابالمندب بود.
روز، ششم می، نقطه عطفی در تاریخ معاصر یمن است؛ روزی که پایان تحقیرآمیز و شکست تاریخی «امپراتوری دریاها» یعنی آمریکا رقم خورد و یمنیها با رهبری، ارتش و مردم خود، پیروزیای تاریخی را جشن گرفتند. دریای سرخ امروز نفس میکشد و دیگر جایی برای تحمیل قدرت از آن سوی اقیانوس ندارد؛ یمن موفق شد با حمایت ایران و حزبالله، مانع استفاده آمریکا از این مسیر برای حمله به ایران شود.
نظر شما