به گزارش خبرنگار خبرگزاری شبستان در ارومیه، وقتی پرچم سبز و نورانی امام رضا علیهالسلام وارد شهری میشود، انگار نسیمی از صحن و سرای حرم در کوچهها میوزد. اینبار، مسجد طوبی ارومیه میزبان این عطر معنوی بود؛ و چه میزبانی باشکوهی رقم خورد به همت بچههای مسجدی که دلهایشان سالهاست با نام «یا رضا» میتپد.
پرچمی که فقط پارچه نیست
پرچم رضوی، تنها یک نشان ظاهری نیست؛ یادآور مهربانی امامی است که پناه دلهای خسته است. وقتی این پرچم در مسجد طوبی برافراشته شد، اشک و لبخند در هم آمیخت. نوجوانان و جوانان مسجد با چشمانی پر از شوق، به استقبال نمادی آمدند که برایشان نشانه کرامت، امید و توسل است.
در آن لحظه، مسجد نه فقط یک مکان، که حریمی از نور شد؛ جایی که دلها بیواسطه با امام مهربانیها سخن میگفتند.
شور نوجوانانه، شعور رضوی
بچههای مسجد طوبی نشان دادند که نسل امروز، اگرچه در دنیایی پرهیاهو زندگی میکند، اما دلش همچنان با اهلبیت علیهمالسلام گره خورده است. برنامهریزی منظم، تلاوت قرآن، مدیحهسرایی و زمزمههای دستهجمعی «السلام علیک یا علی بن موسیالرضا» فضایی آفرید که هر رهگذری را متوقف میکرد. این حضور پرشور، تنها یک مراسم نبود؛ تمرینی برای همدلی، مسئولیتپذیری و عشقورزی در مسیر ولایت بود.
مسجد؛ خانه امید
مسجد طوبی در این میزبانی نشان داد که مسجد فقط محل نماز نیست؛ پایگاهی برای تربیت دلها و ساختن آینده است. وقتی نوجوانان خودشان پرچم را در آغوش میگیرند، نظم مراسم را برعهده میگیرند و با افتخار از مهمانان پذیرایی میکنند، یعنی فرهنگ رضوی در جانشان ریشه دوانده است.
پرچم رضوی آمد تا یادآوری کند که هر مسجدی میتواند قطعهای از حرم باشد، اگر دلها مهیای حضور باشند.
عهدی دوباره با امام مهربانی
در پایان مراسم، زمزمهای مشترک در دلها جاری بود: عهدی برای بهتر بودن، برای خدمت بیشتر، برای حفظ حرمت مسجد و برای ادامه راهی که با نام امام رضا علیهالسلام روشن است.
میزبانی بچههای مسجد طوبی ارومیه از پرچم رضوی، تنها یک رویداد نبود؛ روایتی بود از پیوند نسل جوان با امامی که مهربانیاش مرز نمیشناسد. روایتی از شهری که با آمدن پرچم سبز، رنگ آسمان گرفت.
نظر شما