به گزارش خبرگزاری شبستان از فارس، از همان لحظه ورود به تنگاللهاکبر، گنبد فیروزهای حرم در افق، نویدبخش حضوری ملکوتی است. شهر، خود را برای استقبال از فرزند امین ولایت آماده کرده و ذکر صلوات، در میان هیاهوی مسافران، عطر دلانگیز انتظار را پراکنده میکند.
در صحن و سرای حرم، زائران با قلبی آکنده از اشک و امید، اولین قدم را با زمزمه دعای اذن دخول برمیدارند. همهمه آرام جمع، صدای نقارهها و عطر گلاب، فضایی از رهایی و تسلیم را میآفریند. هر زائر، گویی بار سنگینی از غمهایش را در ورودی حرم به جا میگذارد و با دلی سبکتر، مشتاقانه به سوی ضریح نورانی قدم برمیدارد.
چای متبرک، نمک کرامت و نان متبرک؛ طعم مهماننوازی اهلبیت(ع)
در گوشهای از صحن بابالرضا، چایخانه حرم، پناه همیشگی دلهای خسته است. استکانهای کمر باریک چای، تبرکی است که آرامش را به جانها بازمیگرداند. پیرمردی با دستان لرزان، استکان چای را میگیرد و زیر لب زمزمه میکند: "این چای، مزهاش فرق دارد… انگار خود حضرت در آن دمیده باشد."
بساط تبرکیها نیز در میان ازدحام زائران، حال و هوای دیگری دارد. کودکان با شوق، نمک متبرک را در دست میفشارند و مادران، نباتهای زردرنگ را به یادگار آسمانی در کیفهایشان میگذارند. کنار رواق، نان داغی که همانجا پخته میشود، صف طولانی مشتاقان را به خود جلب کرده است؛ نانی که هر لقمهاش، طعم برکت و مهماننوازی خاندان عصمت را در دل زائران زنده میکند.
آینهکاری حرم؛ انعکاس ایمان و امید
درون رواقها، هزاران آینه در آینه، تصویر زائران را در خود میشکند و دوباره میسازد؛ گویی هر تکه آینه، روایتگر دلی است که به امید گرهگشایی آمده است. قفلهای بسته، پارچههای رنگین و دستهایی که به ضریح گره خورده، حکایت از ایمانی عمیق دارد؛ ایمانی که شاهچراغ(ع) را پناه بیپناهان میداند.
خادمان با چهرههایی آرام و دستانی گلابآلود، چون سالهای گذشته با اخلاص در میان جمعیت به خدمت مشغولند. مرمرهای سبز حرم زیر پای زائران میدرخشند و صدای آهسته گریهها با نوای نقارهها در هم میآمیزد؛ ترکیبی که تنها در این آستانه مقدس میتوان یافت.
دود اسپند و عطر گلاب؛ رسم دیرینه خدمت
خادم اسپندگردان، با ظرفی از اسپند در دست، آرام در میان جمعیت حرکت میکند و دانههای خوشعطر آن را بر آتش میریزد. دود معطر اسپند در فضای حرم میپیچد و همراه با عطر گلاب و زمزمه زائران، فضایی معنوی و دلنشین میآفریند. این رسم دیرینه، سالهاست بخشی از آداب خدمت در این آستان مقدس به شمار میرود؛ رسمی ساده اما سرشار از معنای احترام به زائران و تقدس فضای حرم. بسیاری از زائران هنگام عبور از کنار او، دستها را بر دود اسپند میگیرند و به صورت خود میکشند؛ حرکتی که نشانهای از تبرک و آرامش برایشان است.
آغاز زندگی مشترک در جوار حرم؛ پیوندی از جنس نور
آغاز زندگی مشترک در جوار حرم مطهر، برای بسیاری از جوانان معنایی فراتر از یک مراسم ساده دارد. وقتی خطبه عقد در فضای نورانی حرم جاری میشود، دلها آرام میگیرد و امید به آیندهای روشن در نگاه زوجهای جوان موج میزند. در این لحظههای ناب، خانوادهها گرداگرد عروس و داماد جمع میشوند و دعای خیر زائران و خادمان، بدرقه راه زندگی تازهشان میشود. پیوندی که در سایه نام اهلبیت(ع) بسته میشود، یادآور آغاز راهی است که با محبت، همدلی و برکت همراه خواهد بود.
شیراز؛ شهری که با نام شاهچراغ(ع) معنا میگیرد
شیراز، شهر عشق و راز، بار دیگر نشان داد که چرا مقام معظم رهبری در سفر اردیبهشت ۱۳۸۷، وجود حرم احمدبنموسی(ع) را «امتیازی کمنظیر» برای فارس دانستند. این شهر قرنهاست که تربت پاک این امامزاده واجبالتعظیم را چون گوهری در آغوش گرفته و از برکت حضور او، به سومین شهر مذهبی ایران شناخته میشود.
وقتی زائران از حرم بیرون میآمدند، هنوز اشک در گوشه چشمها برق میزد. برخی نان داغ متبرک را در دست داشتند، برخی استکان چای و برخی دیگر نمک و نبات متبرک حرم را، اما همه در یک چیز مشترک بودند: احساس سبکی، آرامش و این باور که شاهچراغ(ع) هنوز هم چراغ راه دلهای خسته است.
نظر شما