به گزارش خبرگزاری شبستان از فارس، آیینِ غبارروبی و گلآراییِ ضریحِ مطهرِ حضرتِ احمدبن موسی شاهچراغ(ع) امروز پنجشنبه، همزمان با ششم ذیالقعده، سالروز بزرگداشتِ سیدالساداتِ الاعاظم، با حضورِ بیش از ۲۵۰ نفر از خانوادههایِ معظمِ شهدا برگزار شد؛ آیینی که امسال رنگ و بویی متفاوت داشت — آمیخته با عطر گل، گلاب و بغضِ داغِ «رهبر شهید».
از صبح، صحنِ مطهرِ شاهچراغ(ع) حال و هوایی ویژه داشت؛ خدامِ حرم با لباسهایِ سفید و دستهایِ گلابپاش، پیشاپیشِ کاروانِ عشق حرکت کردند. دستهگلهایِ سرخ، چون مشتی از بهشت، یکییکی به سمتِ ضریح بُردَه میشدند و سطحِ حرم، فرشی از گل و اشک بود؛ اشکی که از چشمانِ مادرانِ شهدا چون گلابِ ناب جاری میشد.
در گوشهای از صحن، کودکانِ خردسال با پرچمهایِ سهرنگِ ایران در دست، کنارِ پدران و مادرانِ شهدا ایستاده بودند؛ نسلی که به آرامی با مفهومِ ایثار و شهادت آشنا میشود. برخی از مادران شهدا با چشمان خیس، دستِ فرزندشان را گرفته بودند و با نگاه به ضریح، زمزمه میکردند: «این عشق ادامه دارد...»
امسال اما، غبارروبیِ ضریح حال و هوایی دیگر داشت. در غیابِ رهبرِ فقیدِ انقلاب، حرمِ شاهچراغ(ع) آکنده از حسِ اندوه و عزتِ ملی بود. پرچمهایِ ایران اسلامی بر فرازِ صحن برافراشته و لباسهایِ سیاه، یادآورِ روزهایی بود که ملت ایران، سوگوارِ داغِ سنگینِ خود شد.
هوایِ حرم، سرشار از عطرِ گلاب و گلِ سرخ بود؛ خدام، با دستانی لرزان از شورِ ارادت، ضریح را گلابپاشی کردند و نوایِ «یا شاهچراغ(ع)» در فضایِ حرم پیچید. در آن لحظه، گویی قطعهای از بهشت بر زمین گسترده بود — جایی که عشق، ایمان و یادِ شهدا در هم آمیخته و به زبانِ دل تجلی یافته بود.
این آیین معنوی، هر ساله میزبانِ دلهایِ عاشق است، اما امسال، بیش از همیشه یادآورِ پیوندِ جاودانه بین نورِ ولایت و خونِ شهیدان بود؛ حرمِ احمدبن موسی(ع)، بار دیگر مأمنِ اشکهایِ عاشقانه و نمادِ مقاومتِ روحِ ایرانی شد.
نظر شما