به گزارش خبرگزاری شبستان از یاسوج، ایروان پارسیان نژاد، فعال فرهنگی و اجتماعی، در یادداشتی به این حضور عزتمندانه پرداخته و از آن به عنوان سرچشمهای برای قدرت و همبستگی ملی یاد کرده است.
در این یادداشت آمده است: در شبهای جنگ رمضان، مردمی که گرمای حضورشان از هر شعلهای درخشانتر است، با گامهای استوار کوچهها و میدانها را به حریم همدلی بدل کردهاند.
آنان با ایستادگی و صبر، تاریکیها را شکست داده و نشان دادهاند که اتحاد و همبستگی میتواند هر وزنهای را بر زمین بزند.
در شبهایی که آسمان شهر زیر بارانهای سرد میغرد، مردمی به پا ایستادهاند که گرمای حضورشان از هر شعلهای درخشانتر است.
آنان با گامهایی استوار، کوچهها و میدانها را به حریم همدلی و یکپارچگی بدل کردهاند؛ گویی هر نفسشان سپری است و هر نگاهشان نوری که بر تاریکی میتابد.
پژوهشهای علوم اجتماعی نشان میدهند که وقتی جامعه در وضعیتهای بحرانی قرار میگیرد، «پیوندهای جمعی» و «سرمایه اجتماعی» میتواند به اوج برسد که هیچ سازه فیزیکی و دیواری توانایی مقابله با آن را ندارد.
این لحظه، لحظهای است که انسانها فراتر از فردیت خود عمل میکنند و شبکهای از اعتماد، مسئولیتپذیری و مراقبت متقابل را میسازند. شبکهای که دوام و پایداریاش از هر سازهای بیشتر است.
در این شبهای سرد و پرباران، مردم با حضوری خودجوش و مداوم، شهر را نفسکشدار و جانبخش نگه داشتهاند.
حضور آنان تنها یک رفتار جمعی نیست، بلکه «بیان هستیشناختی» است؛ بیانی که میگوید: «تا وقتی کنار هم ایستادهایم، هیچ تاریکی نمیتواند چراغ این سرزمین را خاموش کند.»
در گامهای آرام و مصمم این مردمان، نوعی حماسه نهفته است؛ حماسهای که با فریاد نیست، بلکه با «ماندن» و «مراقبت کردن» رقم میخورد.
این نوع کنش جمعی، پژوهشگران آن را «کنش جمعی پایدار» مینامند، شاعران آن را «غیرت»، اما مردم آن را چیزی سادهتر و انسانیتر میدانند: «وظیفه انسانی و دینیمان نسبت به شهر، نسبت به هم و نسبت به آیندگان.»
شبهایی که باران میبارد و دلها میدرخشند، شبهایی که سرمای هوا تسلیم گرمای اراده مردم شده است، و شبهایی که تاریخ در سکوت، نام این مردم و ایستادگیشان را در دل خود حک میکند؛ نام کسانی که هرگز شهر را تنها نگذاشتند و در برابر هر تاریکی، چراغ همبستگی و مقاومت را روشن نگه داشتند.
نظر شما