خبرگزاری شبستان ـ استان مازندران؛سفرههای افطار که به سادگی اما با عشق چیده شده بودند، در آخرین روز از ضیافت الهی، شاهد تجدید پیمان روزهداران مازندرانی با اخوت و برادری بود. عطر دلانگیز غذاهای ساده و نماز جماعت و زمزمه دعای افطار، فضایی آکنده از معنویت را پدید آورده بود که لحظاتی پیش از فرا رسیدن سال نو، اوج گرفت.
در واپسین ساعات آخرین روز ماه نزول قرآن، مازندران شاهد صحنههایی ماندگار از همدلی و وحدت بود؛ مردمی که آخرین افطار خود را در ماه مبارک رمضان را در کنار هم و در فضای معنوی پارک ها و میادین با یاد امام و شهدا گرامی داشتند.
همزمان با این رویداد، نوای تحویل سال نو و آغاز سال ۱۴۰۵ نیز در این مکان طنینانداز شد و حال و هوای متفاوتی به این جمع بخشید.
اما در لحظه حساس تحویل سال، چهرهها به سمت آسمان بود و در دلها، یاد کسانی که دیگر در میانشان نیستند، زنده شد.
“پدر امت” که نماد استقامت و هدایت بود، در این لحظات، در اذهان و قلوب مردم حاضر در جای جای مازندران در میادین و خیابان ها و پارک ها بود و حسرت فقدان او، با امید به سالی نو درهم آمیخته بود. حضور گسترده مردم، نشان از عمق ارادت و پیوند ناگسستنی آنان با آرمانهای بزرگان و ریشههای هویتیشان داشت.
این گردهمایی، نه تنها یک رویداد زمانی، بلکه تجلیگر روحی بلند در جامعه بود؛ روحی که توانست در اوج شادی آغاز سال نو، یاد و خاطره عزیزان از دست رفته را زنده نگه دارد و در عین حال، با عزمی راسختر، گام در مسیر پیش رو نهد.
خیابان ها در این شب خاص، به تابلویی بدل شد که بر آن، درس ایثار و همدلی رمضان و ذوق امید به آینده و یادبود گذشته نقش بسته بود.
نظر شما