به گزارش خبرگزاری شبستان به نقل از پایگاه اطلاع رسانی حج و زیارت؛ می گویند خداوند آنان را که بیشتر دوست می دارد سربند شهید را بر پیشانی شان میبندد و چه خوش می روند این طلایه داران عاشقی.
لیکن راه شهید و شهادت از خط سرخ خون سید الشهدا می گذرد آنجایی که خود خود حضرت حسین(ع) او را در آغوش می کشد و می گوید خوش آمدی ای دوست و رفیق شفیق.
براستی اینان کیستند که این روزها با بدرقه و اشک به آغوش حضرت ارباب می روند، چه کرده اند که اینگونه حضرت حق آنها را به سوی خود می کشد.
بی تردید این شهدا در زندگی قدمی، قلمی، نفسی برای اباعبدالله برداشته اند و پرواز را به جای زمینی بودن برگزیده اند.
نمونه بارز شهیدی که خود را بیش از مناصب دنیایی خادم الحسین (ع) و خادم الحاج می دانست علیرضا بیات بود. مردی که در عین خوش رویی و توانمندی، خاضعانه برای ارباب دو عالم می گریست و مزد نوکری بر در این آستان را با شهادت دریافت کرد.
شهید بیات که لوح خادمی برای زائران و حجاج را دریافت کرده سرانجام در ماه رمضان به خیل شهدای تاریخ ساز ایران اسلامی پیوست و چه با شکوه در بیست و هشتمین روز ماه ضیافت الهی به کنار شهدای کربلا پرواز کرد.
جلوه ای از صداقت و صفای این شهید بزرگوار را مردم این سرزمین با حضور در تشییع پیکر پاکش معنا کردند.
پیکر شهید بیات در شام بیست و هشتم رمضان روی دوش هزاران نفر از اهالی محله سکونت ش تشییع شد و مردم با اشک و عشق او را بدرقه کردند.
در این میان دوستان و یاران و همکاران ایشان نیز اشک ریزان و یا حسین گویان با او وداع کردند.
قطعا بنابر وعده الهی بیات و دیگر شهدای زنده هستند و نزد خداوند روزی می خورند. دعای آنها پشت و پناه ایران اسلامی است و شکست دشمن زبون نزدیک می باشد.
نظر شما