حجتالاسلام دکتر محمد جواد نوروزی، عضو هیت علمی موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) در پاسخ به این سوال که چه نسبتی میان «بهار طبیعت» و «بهار دلها» وجود دارد و این که آیا این دو پدیده تنها همزمانی تقویمی دارند یا پیوند عمیقتری میانشان برقرار است، اظهار کرد: ماه مبارک رمضان، ماه نزول قرآن و به تعبیر روایات، «بهار دلها» است. پیامبر اکرم (ص) فرمودهاند که دلهای انسانها زنگار میگیرد و این زنگارها تنها با تلاوت قرآن و انس با آن زدوده میشود. همانگونه که در نظام خلقت، بهار طبیعت پس از خواب زمستانی درختان و گیاهان فرا میرسد و طبیعت جامهای نو بر تن میکند، در عالم معنا و معنویت نیز رمضان بهار دلهاست.
وی ادامه داد: در واقع، یکی از شاخصهای برجسته بهار طبیعت، «نو شدن» است. اگر انسان بخواهد خود را با این سنت الهی در طبیعت هماهنگ سازد، باید دل و روح خود را نیز نو کند و طراوت ببخشد. این طراوت در روابط انسانی زمانی محقق میشود که کدورتها، کینهها، حسدها و هر آنچه از نظر اخلاقی ناپسند است، کنار گذاشته شود. انسان باید لباس جدیدی به تن کند؛ لباسی که از جنس تخلق به اخلاق الهی و آراستگی به ارزشهای توحیدی است. کینه را باید دور ریخت و جان را به زیور ارزشهای الهی آراست.
وی در پاسخ به این سوال که کینهورزی و عدم گذشت چه آثار روحی، روانی و اجتماعی به دنبال دارد افزود: کینهورزی و دوری از گذشت و ایثار، آثار گستردهای در دو سطح فردی و اجتماعی دارد. از منظر فردی، این صفت مانع جدی رشد و تعالی انسان است. مأموریت اصلی پیامبر اکرم (ص) انسانسازی و تربیت اخلاقی بود؛ اما وقتی کینه در دل جا خوش کند، انسان نمیتواند گامهای بلند به سوی خالق و ارزشهای توحیدی بردارد. تخلق به اخلاق الهی ایجاب میکند همانگونه که خداوند از بنده انتظار دارد در برابر دیگران مدارا کند، ما نیز همان اخلاق را در سلوک اجتماعیمان رعایت کنیم.
عضو هیت علمی موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی اظهار کرد: در سطح اجتماعی نیز کینه، روابط سالم را مختل میسازد؛ بدبینی را افزایش میدهد، زمینه غیبت و تهمت را فراهم میکند و فضای مسمومی در جامعه ایجاد مینماید. در مقیاسهای بزرگتر هم میتواند تبعات گستردهتری به همراه داشته باشد و مانع انسجام و همدلی اجتماعی شود.
حجتالاسلام دکتر نوروزی در پاسخ به این سوال که به نظر شما، تقارن بهار طبیعت با بهار دلها (رمضان) چه پیامی برای مؤمنان دارد؟ تصریح کرد: این همزمانی، دعوتی الهی است برای همنوایی با نظام خلقت. همانطور که طبیعت پس از زمستان، طراوت و زندگی تازه مییابد، دل انسان نیز میتواند در بهار قرآن، از زنگارها پاک شود و جامهای نو از اخلاق و تقوا بپوشد. این فرصت، بهترین زمان برای خانهتکانی باطنی است؛ کنار گذاشتن کینهها و آراستن جان به ارزشهای الهی، تا جامعه نیز از این طراوت و نشاط معنوی بهرهمند شود.
نظر شما