به گزارش خبرنگار خبرگزاری شبستان از بندرعباس، مرتضی نصیری شاعر و رزمنده دفاع مقدس هرمزگانی در سروده تازه خود با بهرهگیری از مضامین نمادین و حماسی، بر پایداری ایران و استواری مردم در برابر تهدیدها تأکید میکند.
وی در این شعر، ایران را به خورشیدی تشبیه میکند که امکان پنهانکردن یا خاموشکردن آن وجود ندارد و از تداوم روحیه مقاومت در میان مردم سخن میگوید.
شاعر در بخشی از این اثر با اشاره به الهامگیری جامعه شیعی از فرهنگ کربلا، این میراث معنوی را عاملی برای شکلگیری روحیه ایثار و ایستادگی در میان مردم میداند.
تصویرسازی از حضور مردم در صحنههای اجتماعی و آمادگی برای دفاع از میهن نیز از دیگر مضامین برجسته این شعر است.
نصیری همچنین در این سروده به مسیر پیشرفت و اقتدار ایران اشاره کرده و در کنار آن، به تلاش برخی جریانها برای کتمان این روند میپردازد.
در ادامه نیز با نگاهی نمادین به نقش هدایت و رهبری در عبور از شرایط دشوار اشاره شده است.
این شعر در تاریخ ۱۶ اسفند در بندرعباس سروده شده است. متن کامل شعر در ادامه آمده است:
می شود آیا تو را ایران من ویران کنند
هرگز آیا می شود خورشید را پنهان کنند
مانده تا بشناسیاش این شیعهی آل علی
بس شگفتی هست تا این خصم را حیران کنند
کربلا را درک کردیم از پس این قرنها
کاش می شد بیتها احساس را عنوان کنند
صف کشیده در خیابان این کفنپوشان عشق
جان و تن تقدیم خاک میهنم ایران کنند
خیز دارد سمت قله تا ابرقدرت شدن
غربیان در فکر تا این نکته را کتمان کنند
مجمعی از خبرگان جمعند تا این هفته باز
سیدی در این تلاطمهاش کشتیبان کنند
آرزوی دست غیبی دارم از این هفته من
گوییا وقتش رسیده عشق را مهمان کنند
بعد از آن ماییم و بارانی از آتش بیگمان
تا پشیمان این مسلح تا بن دندان کنند
شعر دیگر مرتضی نصیری
رسیده موعد سجیل و حذف شریانها
و انتقام جدید و قدیم از پانها
تمام لشکر کفر است روبهروی شما
زمان، زمان محک خوردن است ایمانها
به دم تکانی خیل شیوخ دلخوش بود
شود به ضربه خیابانشان بیابانها
طنین شاهد و فتاح بشنوی یا نه
شکسته هیمنهی تاد و شاخ پیکانها
به تیغ تیز مسلمان جهاد واجب شد
قسم به خون دبستان دنا و مهمانها
مسیر ما که امام زمان مشخص کرد
حضور تکتک ماها کف خیابانها
در انتقام امام عزیزمان جان را
به کف گرفته و پر کردهایم میدانها
مرتضی نصیری
۱۲ اسفند ۱۴۰۴ ـ بندرعباس
نظر شما