به گزارش خبرنگار خبرگزاری شبستان در ارومیه؛ زندان، در ظاهر جای خاموشی و محدودیت است؛ دیوارهایی بلند، میلههای سرد، و سکوتی سنگین که بر جان انسان سایه میاندازد. اما در میان این خاموشی، صدایی آرام و ژرف میتابد؛ صدای آیات وحی، صدایی که از دل انسان مؤمن برمیخیزد و زنجیرهای یأس را میگشاید.
آنگاه که انسان در بند، قرآن را میگشاید، کلمات آسمانی به گونهای دیگر معنا مییابند. هر «یاء ایها الذین آمنوا» ندایی است که نه در مسجد، بلکه در سلول تیره، دل را به زندگی و امید فرا میخواند. آیات وحی در زندان نهتنها یاد خدا را زنده میکنند، بلکه خود نوعی رهایی معنویاند؛ رهایی از ترس، از بیعدالتی، و از ناتوانی.
نخستین هفته از ماه مبارک رمضان ۱۴۰۴ در زندان مرکزی ارومیه، با عطر خوش قرآن و جلسات روزانه جزءخوانی آغاز شد. جایی که مددجویان در محفلی سرشار از اخلاص، دل به کلام وحی سپردهاند تا مسیر تحول و بازگشت به خویشتن را در سایهی این کتاب آسمانی طی کنند.
پیمان خانزاده، مدیر زندان مرکزی ارومیه، در حاشیه این مراسم معنوی با اشاره به برکات حضور قرآن در فرآیند اصلاح و تربیت، بیان داشت: جلسات جزءخوانی قرآن کریم در ماه مبارک، فرصتی طلایی برای خودسازی و صیقل دادن روح مددجویان است تا در پرتو آموزههای دینی، مسیر زندگی خود را بازخوبی کنند.
وی همچنین در بخش دیگری از سخنان خود تاکید کرد: هدف ما از برپایی این محافل انس، ایجاد آرامش معنوی و تقویت باورهای ایمانی است؛ چرا که معتقدیم قرآن بهترین راهنما برای بازگشت عزتمندانه این افراد به آغوش خانواده و جامعه است.
خانزاده بیان کرد: امید که شمیم خوش قرآن، راهگشای دلهای مشتاق باشد.
آیات وحی، در فضای زندان، نه فقط برای تسکین دل، بلکه برای ایجاد معنا و هدفاند. زندانی مؤمن درمییابد که حتی سکوت و تنهایی نیز فرصت گفتوگو با خالق است؛ دلش محبس ندارد، زیرا هر آیه پنجرهای است به سوی آسمان.
طنین قرآن در حبس، نشانهای از جاودانگی ایمان است؛ نوری که نه با دیوار خاموش میشود، نه با زنجیر خاموش. وحی، در سختترین شرایط، به انسان یادآوری میکند که خدا نزدیک است، و هر نفس در بند، میتواند گامی باشد به جانب آزادی حقیقی.
نظر شما