خبرگزاری شبستان-خراسان جنوبی؛ زینب روحانی مقدم- در طول تاریخ پرفراز و نشیب این مرز و بوم، نام شهدا چون چراغی در تاریکترین شبها میدرخشند و یادشان، گواهی بر ایثار و فداکاری بیدریغی است که برای حفظ امنیت و تمامیت ارضی این سرزمین مقدس، از جان خود گذشتند.
امنیت، ارزشی است که به آسانی به دست نمیآید و ثمره خون پاک هزاران شهید والامقام است که با جانفشانی خود، آرامش را به خانهها آوردند. گاهی فراموش میکنیم که آسایش و آرامشی که امروز از آن بهرهمندیم، در واقع نتیجه رشادت و قهرمانی کسانی است که در خط مقدم، جان خود را کف دست گرفته و با دشمنان بعثی، تکفیری و هر تهدیدی که از هر گوشهای سر بر میآورد، به مبارزه برخاستهاند.
در این میان، شهدا، تجسمی از ایثار، شجاعت و ایمان هستند؛ قهرمانانی که با درک مسئولیت خطیر خود، آمادهی فداکاری جان و مال خود برای سربلندی و استقلال کشورشان بودند. آنها نه تنها برای حفظ خاک و مرزها، بلکه برای حفظ ارزشهای والای انقلاب اسلامی و آرمانهای امام خمینی (ره) جان خود را فدا کردند. هر قطره خون شهید، بذر امنیت و پیشرفت را در این خاک میکارد و هر یادبود از آنها، یادآور وظیفهی ما در پاسداری از این میراث گرانبهاست.
در ادامه با نگاهی به زندگی یکی از این شهیدان والا مقام، فرصتی را فراهم شده تا ابعاد دیگری از فداکاری و از خودگذشتگی را در گفتگو با خانوادهی شهید جانباز علی یاری، به تصویر بکشیم. جوانی که با درخشش در مسیر ایثار و شهادت، نام خود را در تاریخ پرافتخار ایران اسلامی جاودانه کرد.
در گفتگوی پیش رو، از زبان پدر این شهید، "محمد یاری"، زندگی پربار و الهامبخش این شهید والامقام را روایت خواهیم کرد. این روایت، نه تنها مروری بر زندگی یک شهید است، بلکه یادآور اهمیت پاسداری از خون شهدا و حفظ امنیت کشور است؛ امنیتی که با خون این عزیزان به دست آمده و باید با تمام توان از آن محافظت کنیم.

از کودکی تا شهادت
در روزی که آسمان خراسان جنوبی، خورشیدش را به فرش بافت تقدیم کرده بود و بذر امید در دل خانوادهای جوان کاشته شد، شهید علی یاری، در اولین روز ماه دی ماه سال ۱۳۶۶، چشم به جهان گشود. علی آقا، با تمام وجود، روحیه ایثارگری و عشق به وطن را از پدر و مادرش به ارث برد.
او، فرزند خانوادهای ساده و خداجو بود که در دل روستا، با زحمت و تلاش فراوان، زندگی را میگذراندند. سالها سپری شدند و علی آقا، به پسری رشید و جوان تبدیل شد، پسری که همواره در کنار خانواده، مسئولیتهایش را به خوبی انجام میداد و با اخلاق نیکو و رفتاری محترمانه، قلبها را به سوی خود میکشید.
متاسفانه، سرنوشت این مرد جوان، در سوم تیرماه سال ۱۴۰۱، با حماسهای غمانگیز و پر از اندوه درهم تنید. علی آقا، که سالها پیش در حین انجام وظیفه در مرزهای وطن به مقام جانبازی رسیده بود، پس از سالها تحمل رنج و درد ناشی از آن جراحات، سرانجام به دیدار حق شتافت و همنشین شهیدان گرانقدر گردید. رفتنش، داغی عمیق بر دل خانواده و دوستانش نشاند، اما یاد و خاطرهاش، همواره چراغی فروزان در راه دلدادگی به وطن و خدمت به اسلام خواهد بود.
محمد یاری پدر شهید جانباز علی یاری، با چشمانی اشکآلود و قلبی پر از اندوه و در عین حال، سرشار از افتخار، در گفتگو با خبرنگار شبستان ، اینگونه با بغض در گلو، از فراقتی دردناک سخن گفت: علی آقا در یکم دی ماه ۶۶ به دنیا آمد و در تاریخ سوم تیرماه ۱۴۰۱، پس از سالها تحمل درد و رنج ناشی از جانبازی، سرانجام به شهادت رسید.

از ادب و احترام تا عشق به ولایت و نیازمندان
یاری، با نگاهی مملو از غرور و اندوه، در ادامه صحبتهایشان به ویژگیهای اخلاقی ارزشمند شهید علی یاری اشاره کرد و گفت: علی از همان کودکی، پسری با اخلاق نیکو و رفتاری متین بود. ادب و احترام به بزرگترها در وجودش موج میزد و همواره سعی میکرد دل ما را شاد کند. به طوری که بدون اجازه ما، حتی کوچکترین کاری انجام نمیداد و از هرگونه نافرمانی، پرهیز میکرد.
چشمان پدر شهید یاری، در حالی که اشک از گوشه چشمانشان جاری میشد، افزود: علی آقا به شدت به ولایت فقیه پایبند بود و عشق وصفناپذیری به ایران و ایرانی داشت. همیشه میگفت: «جمهوری اسلامی ایران، میراث شهدا است و باید از آن در برابر دشمنان محافظت کرد.»
آقای یاری با لحنی صمیمانه ادامه داد: یکی از برجستهترین ویژگیهای علی آقا، بخشندگی و نوعدوستیاش بود. او همیشه به فکر نیازمندان و فقرا بود و سعی میکرد از هر طریق ممکن، به آنها کمک کند. قلب مهربانش، درد و رنج دیگران را احساس میکرد و هرگز از یاریرساندن به کسی دریغ نمیکرد.
با اشارهای به زندگی روستایی، آقای یاری با لبخندی کمرنگ، یادآور شد: علی آقا بسیار مهربان و دلسوز بود و همیشه در کارهای کشاورزی و دامداری در روستا به ما کمک میکرد. او نه تنها به ما، بلکه به تمام اهالی روستا، در هر کاری که لازم بود، یاری میرساند. دستهایش پر از مهر بود و از هیچ خدمتی به دیگران امتناع نمیکرد.

مسیر سربازی
پدر شهید یاری با اشاره به ورود شهید علی یاری به سپاه پاسداران، عنوان کرد: علی آقا در سال ۸۶ و با توصیه مادرشان، وارد سپاه شد. وی همیشه میگفت: باید نظامی باشیم تا بیشتر به درد نظام و کشور بخوریم و خدمتی شایسته داشته باشیم. علی آقا، باور عمیقی به نقش سپاه در پاسداری از انقلاب و دفاع از کشور داشت و با تمام وجود، به این آرمان پایبند بود.
وی با صدایی لرزان، ادامه داد: سال ۹۰، در حین انجام ماموریت در مرز زابل، زمانی که پهپادهای آمریکایی با تجاوزی به فضای کشورمان، سعی در ایجاد ناامنی داشتند، علی آقا مورد اصابت قرار گرفت و به مقام جانبازی نائل آمد. متاسفانه، این حادثه، منجر به وضعیت کما برای ایشان شد و ۱۱ سالی را در این حالت سپری کردند تا اینکه سرانجام در سال ۱۴۰۱ و پس از تحمل رنج فراوان، به شهادت رسید.
آقای یاری با اشاره به دوران سخت جانبازی فرزندشان، گفت: اوایل این اتفاق، مشکلات بسیار زیادی داشتیم و بیشتر زحمات، بر دوش مادرش بود. مادرش با عشق و فداکاری بینظیر، اجازه نداد بدن علی آقا تحلیل برود و یا زخم بستر بگیرد. او شبانهروز کنار علی آقا بود و با دعاهای خالصانه و امید به رحمت خدا، او را زنده نگه داشت.
وی با اشارهای به ازدواج فرزند شهیدشان، افزود: این اتفاق، دو ماه بعد از ازدواجشان رخ داد. علی آقا همیشه توصیه میکردند که پیرو ولایت فقیه و رهبری باشیم و قدر نظام جمهوری اسلامی را بدانیم و پشت رهبر معظم انقلاب را خالی نکنیم.
توصیه به جوانان
در پایان گفتگوی صمیمانه با پدر شهید، وی نکتهای مهم را خطاب به جوانان کشورمان مطرح کرد. توصیه میکنم به جوانان که قدر کشور و نظام را بدانند. این آزادی و استقلال و نظامی که امروز از آن بهرهمندیم، حاصل خون هزاران شهید است و آسان به دست نیامده است. باید قدردان این الطاف الهی باشیم و با تمام توان، برای حفظ و پاسداری از آنها تلاش کنیم.
پدر شهید یاری با لحنی کوبنده به عدم تکیه بر غرب اشاره کرد و افزود: جوانان باید به خودشان تکیه کنند و از غرب دوری کنند. غربیها، دنبال منافع خودشان هستند و میخواهند ما برای آنها نوکری کنیم. ما باید با اتکا به نیروی ایمان و دانش خود، مشکلات کشور را حل کنیم.
یاری با حالتی حزنآلود و در عین حال، پر از افتخار، تأکید کرد: شهدا از جان و دل حافظ کشور بودند و ما باید راه آنها را ادامه دهیم. باید با حفظ ارزشهای انقلاب اسلامی و پیروی از ولایت فقیه، کشور را از هرگونه تهدیدی حفظ کنیم.
نظر شما