به گزارش خبرگزاری شبستان از فارس، شهر شیراز قرنهاست با نوری زندگی میکند که از دل تاریخ برآمده؛ نوری که علاوه بر روشن کردن گنبد فیروزهای، هویت دینی و فرهنگی یک شهر را شکل داده است. حضرت احمدبن موسی الکاظم(ع)، فرزند امام موسی کاظم(ع) و برادر امام رضا(ع)، شخصیتی است که نام او با ایمان، وفاداری و شهادت گره خورده و امروز با لقب «شاهچراغ» شناخته میشود؛ لقبی که خود، روایتی روشن از تاریخ دارد.
از آن روزگار تا امروز، حرم مطهر شاهچراغ(ع) علاوه بر یک زیارتگاه؛ پناهگاهی معنوی برای مردمی است که در فراز و فرود تاریخ، نور را راهنمای خود قرار دادهاند. این حرم، قلب تپنده شیراز و نماد پیوند دین، فرهنگ و هویت اجتماعی شهری است که قرنهاست با نام «شاهچراغ» شناخته میشود؛ چراغی که خاموش نشد و هر نسل، شعاع تازهای از آن را تجربه کرده است.
از مدینه تا شیراز؛ مسیر وفاداری
پس از حرکت امام رضا(ع) به خراسان، بسیاری از برادران و خاندان ایشان راهی ایران شدند. حضرت احمدبن موسی(ع) نیز با جمعی از یاران، برای پیوستن به امام زمان خویش عازم این سرزمین شد. اما این سفر، سفری عادی نبود؛ کاروان در مسیر خود با تعقیب و فشار حاکمان عباسی روبهرو شد و سرانجام حضرت احمدبن موسی(ع) در شیراز به شهادت رسید؛ شهادتی مظلومانه که در سکوت تاریخ رقم خورد، اما اثر آن هرگز خاموش نشد.
چرا «شاهچراغ»؟
سالها پس از شهادت، محل دفن حضرت ناشناخته بود تا آنکه بنا بر روایتهای تاریخی، مردم منطقه شبها نوری شگفتانگیز را از نقطهای مشخص مشاهده کردند؛ نوری که همچون چراغی در تاریکی میدرخشید. پیگیری این نور، به کشف پیکر مطهر حضرت احمدبن موسی(ع) انجامید. از همانجا بود که مردم، این امامزاده جلیلالقدر را «شاهِ چراغ» نامیدند؛ یعنی بزرگترین چراغ، نوری که راه را نشان میدهد.
این نام، نمادی است از جایگاه معنوی حضرت در دل مردم شیراز و ایران. شاهچراغ، چراغ هدایت شد؛ نه برای یک دوره تاریخی، برای نسلهایی که پس از او آمدند.
شهادتی که به هویت بدل شد
شهادت حضرت احمدبن موسی(ع)، بخشی از حافظه شیراز است. آیینهای عزاداری ۱۷ رجب، حرکت دستههای سینهزنی، حضور مردم از اقشار مختلف و پیوند عاطفی شهر با حرم مطهر، نشان میدهد که حضرت شاهچراغ(ع)، به یک سرمایه اجتماعی و فرهنگی تبدیل شده است.
در دل این مراسمها، مفاهیمی چون وفاداری به امام، ایستادگی در برابر ظلم و حفظ کرامت انسانی بازخوانی میشود؛ همان ارزشهایی که حضرت احمدبن موسی(ع) برای آنها جان داد.
ضرورت بازخوانی و ثبت ملی
با وجود جایگاه برجسته حضرت شاهچراغ(ع) در تاریخ تشیع و فرهنگ ایرانی، همچنان این پرسش مطرح است که چرا سالروز شهادت ایشان جایگاهی رسمی در تقویم ملی ندارد. ثبت این روز، میتواند گامی در جهت تقویت هویت مذهبی، معرفی بهتر شخصیت حضرت به نسل جوان و پاسداشت یکی از مهمترین کانونهای معنوی کشور باشد.
شاهچراغ(ع) روایت زندهای است از نوری که در برابر تاریکی ایستاد. نوری که قرنها بعد، هنوز هم هر شب، راه دلهای مشتاق را به سوی خود میکشد.
نظر شما