به گزارش خبرگزاری شبستان از استان کرمانشاه در کرمانشاه، ۲۶ مرداد، در تقویم افتخارات ایران اسلامی، یادآور آوردگاه صبر و استقامت، و روزی است که بوی وطن، با اشکهای شوق در هم آمیخت؛ روزی که چشمهای خسته اما امیدوار اسیران جنگ تحمیلی، پس از سالها دوری، بار دیگر به خاک مقدس میهن روشن شد.
این روز، نه تنها یادآور بازگشت قهرمانانی است که سالها رنج اسارت را با ایمان، شهامت و عشق به ایران به جان خریدند، بلکه نماد پایندگی ملتی است که هرگز در برابر تجاوز و تهدید زانو نزد.
در میان عاشقان صبوری که در مرداد ۱۳۶۹ و ماههای بعد پای بر خاک وطن گذاشتند، ۱۷۱۷ آزاده سرافراز کرمانشاهی جایگاه ویژهای دارند؛ مردان مقاومی که در سیاهچالهای رژیم بعث، با دستان بسته اما ارادهای گشوده، درس شرف و آزادگی را نه فقط برای یک نسل، که برای تاریخ جاودانه کردند.
این آزادگان، با وجود شکنجهها، کمبود دارو، گرسنگی و محرومیت از ابتداییترین حقوق انسانی، در اردوگاههای اسارت، پرچم ایمان و امید را برافراشته نگاه داشتند و با لبخندی گاه پنهان و گاه آشکار، به دشمنان فهماندند که "ایران" تسلیمپذیر نیست.
بازگشت آزادگان به کرمانشاه، روزی بود که خیابانهای این دیار غربی، آغوش گشوده مادران چشمبهراه را تجربه کرد. بانوانی که سالها دعای «اللهم فک کل اسیر» را بر زبان جاری کرده بودند، فرزندانشان را با چشمانی سرشار از اشک، اما قلبهایی مالامال از غرور، در آغوش فشردند. پدرانی که قامتشان زیر بار انتظار خمیده شده بود، قامت راست کردند و بار دیگر صدای خنده فرزندشان را شنیدند.
تصاویر آن روز هنوز در قاب حافظه مردم کرمانشاه باقی است؛ گلافشانی کوچهها، نغمه سرودی که از دل خانهها برمیخاست، و پرچمهایی که در باد شادمانی میرقصید.
اگر چه سالهای اسارت در پشت میلههای آهنین و زیر شلاق بیرحمانه بعثیان گذشت، اما آزادگان میهن، با بازگشت خود، فصلی تازه در کتاب تاریخ گشودند؛ فصلی که درس ایستادگی، ایمان، و وفاداری به آرمانهای انقلاب اسلامی در آن پررنگتر از همیشه دیده میشود.
رنجهای آن سالها، امروز به خاطراتی از ایمان و مجاهدت بدل شده که نسلهای آینده را به پایداری فرا میخواند. آنان که روزگاری در میدانهای نبرد، مرزهای ایران را با خون پاسداری میکردند، در سالهای اسارت نیز سنگر غیرت را ترک نکردند.
کرمانشاه، استان صبحهای زاگرس و غروبهای خونین جبهه، ۱۷۱۷ برگ زرین در دفتر آزادگی دارد؛ هر یک از این برگها، روایتی منحصربهفرد از جوانمردی و بردباری است. نامهایشان در دل این خاک حک شده است: معلمانی که با دستان بسته، الفبای امید میآموختند؛ کشاورزانی که در اردوگاه، از بذر ایمان میگفتند؛ نوجوانانی که زودتر از سن خود، طعم دوری و غربت را چشیدند.
امروز، سالروز بازگشت آزادگان، فرصتی است برای نگاهی ژرفتر به مفهوم "آزادی" و "ایثار". یادآوری این روز، نه تنها احترام به آنان که بازگشتند، بلکه ادای دین به آنان است که در غربت خاک عراق جان باختند و پیکرشان هرگز بر دوش مردم شهرهایشان قرار نگرفت.
در روزهایی که نسل جدید ایران، شاید از شکوه و عظمت آن لحظهها تنها روایتهایی پراکنده شنیده باشد، وظیفه رسانهها و دستگاههای فرهنگی است که این تاریخ زنده را از فراموشی برهانند.
در پایان، ۲۶ مرداد برای کرمانشاه و ایران، فراتر از یک روز تقویم است؛ این روز، عهدی است میان نسلها برای پاسداشت آرمانهایی که آزادگان با خون، اشک، و صبوری خود زنده نگاه داشتند. از ۱۷۱۷ آزاده کرمانشاهی تا هزاران آزاده دیگر در سراسر کشور، همگی یادآور این حقیقتاند که "آزادی" هدیهای ساده و رایگان نیست؛ این گوهر گرانبها، بهایش سالها انتظار، اشک مادران، و قلب تپنده مردانی است که آزادی را نه در گفتار، بلکه در رنج زیستند.
نظر شما