به گزارش خبرگزاری شبستان به نقل از الجزیره، یک سال پس از شهادت انس الشریف، خبرنگار الجزیره و همکارانش در بمبگذاری که چادر روزنامهنگاران در نزدیکی بیمارستان الشفاء در شهر غزه را هدف قرار داد، سخنان او در این مراسم طنینانداز شد. خبرنگاران، عکسهایی از همکاران خود و پیامی واحد را حمل میکردند: «هدف قرار دادن روزنامهنگاران، گزارش وقایع در نوار غزه را متوقف نکرده است.»
این مراسم نه تنها برای یادآوری نام کسانی بود که رفتهاند، بلکه برای تأیید این بود که روایتی که بمباران سعی در خاموش کردن آن داشت، زنده است.
خبرنگاران حاضر در این مراسم، گفتند: «تصویر حاضر است، قلم حاضر است، صدا حاضر است و چهرهها با وجود همه فقدانها، درد و خستگی حاضر هستند.»
نور خالد، خبرنگار الجزیره، گزارش داد که روزنامهنگاران فلسطینی در غزه این مراسم را در مقابل چادر الجزیره ترتیب دادند و حضار خواستار پاسخگویی اسرائیل به خاطر نقضها و جنایات مداوم خود علیه روزنامهنگاران فلسطینی شدند.
عماد زقوت، رئیس بخش روزنامهنگاران فلسطینی، گفت که روزنامهنگاران برای سالروز شهادت انس الشریف و یادآوری جنایت صهیونیستها تأکید بر ادامه پوشش خبری خود با وجود فداکاریها و از دست دادن همکارانشان، گرد هم آمدند و تأکید کردند که روایت فلسطینیان همچنان در صحنه باقی خواهد ماند.
بمباران چادر روزنامهنگاران
در ۱۰ آگوست ۲۰۲۵، شش روزنامهنگار در حمله هوایی صهیونیستها که چادر محل اقامت روزنامهنگاران و تجهیزات آنها را در نزدیکی بیمارستان الشفاء در شهر غزه هدف قرار داد، به شهادت رسیدند.
بر اساس گزارشها، روزنامهنگاران در حال انجام وظایف حرفهای خود از چادر بودند که هدف قرار گرفتند. تصاویر آرشیوی الجزیره نشان میدهد که قریقع پس از پخش زنده، جایی که انس الشریف، محمد نوفل و مؤمن علیوه حضور داشتند، به همراه فیلمبردار ابراهیم ظاهر به چادر بازگشتند، قبل از اینکه یک پهپاد اسرائیلی با موشک مستقیم به چادر حمله کند.
تهدیداتی که الشریف با آن مواجه شد، از آخرین سخنان او در پوشش خبری دور نبود؛ او اصرار داشت که انتقال این تصویر یک وظیفه حرفهای است و این درحالی است که همچنان روزنامهنگاران غزه در زیر بمباران، آوارگی و تخریب محل کارشان به کار خود خود ادامه میدهند.
اولین سالگرد شهادت انس الشریف تنها به سوگواری اختصاص نداشت، بلکه احیای صدایی است که تصمیم گرفت شاهد آنچه مردم غزه تجربه میکنند باقی بماند.
انس الشریف، متولد ۱۹۹۶ در اردوگاه پناهندگان جبالیا در شمال نوار غزه، یکی از برجستهترین چهرههای الجزیره در طول جنگ بود. او با وجود تهدیدها و کمپینهای تحریکآمیزی که با آن مواجه بود، از بیمارستانها، خیابانها و پناهگاهها در صحنههای بمباران، آوارگی و گرسنگی گزارش میداد.
انس الشریف و همکارانش در بمبگذاری که چادر روزنامهنگاران را در نزدیکی بیمارستان الشفاء هدف قرار داد، شهید شدند؛ حادثهای که بار دیگر خطرات پیرامون خبرنگاران را در حین پوشش جنگ برجسته کرد.
در همان مکانی که مترادف با کار روزنامهنگاران و هدف قرار گرفتن آنها شد، پوشش خبری از چادرهایی که پس از نابودی مؤسسات رسانهای به مقرهای موقت تبدیل شدهاند، ادامه دارد.
روزنامهنگاران در شرایطی که حتی از ابتداییترین ملزومات نیز بیبهرهاند، همچنان به فعالیت خود ادامه میدهند و از سویی دیگر، آمارها نشان میدهد که ۲۶۲ روزنامهنگار در طول جنگ در غزه شهید شدهاند.
چهرهها پشت اعداد
شرکتکنندگان در این مراسم یادبود، عکسهای روزنامهنگاران را در دست داشتند و در مقابل نام کسانی که از اتاقهای خبر و میدان جنگ غایب بودند، سکوتکردند. این مراسم یادبود صرفاً یک یادبود نبود، بلکه تأکید مجددی بر این بود که کار روزنامهنگاری در غزه تحت تهدید مداوم انجام میشود و هر عدد در شمارش تلفات، نشان دهنده یک نام، یک داستان، یک خانواده و همکاران است.
عاهد فروانه، دبیر سندیکای روزنامهنگاران فلسطینی، میگوید روزنامهنگاران در شرایط بسیار دشواری زندگی میکنند، با تخریب مؤسسات رسانهای و جلوگیری از ورود تجهیزات، دوربینها، تلفنها، قطعات یدکی و تجهیزات ایمنی حرفهای. با وجود این، آنها به کار خود برای حفظ پوشش خبری ادامه میدهند.
در چادرهای موقت کار، اثرات این کمبود در تجهیزات فرسودهای که صاحبان آنها با وجود شرایط سخت همچنان از آنها استفاده میکنند، مشهود است.
یکی از عکاسان میگوید که روزنامهنگاران غزه به انتقال حقیقت و پیام به جهان ادامه خواهند داد، در حالی که همکارانش فیلمها را روی صفحه نمایشهای کوچک دوربین خود مرور میکنند.
خاطرهای که ماندگار است
در میان دوربینها، میکروفونها و عکسهای همکاران، این مراسم معنایی فراتر از یادآوری صرف داشت: روایت فلسطینیان، با وجود هزینه سنگینی که روزنامهنگاران پرداختهاند، همچنان از میدان نبرد است. تصویری که انس الشریف اصرار بر ثبت آن داشت، محو نشده است؛ بلکه همچنان در کار همکارانش و در چهره کسانی که برای بزرگداشت او گرد هم آمده بودند، وجود دارد.
در پایان این مراسم، عکسهای شش روزنامهنگار در کنار عکسهای همکارانشان که به کار خود ادامه میدهند، قرار گرفت. بین چادری که در نزدیکی بیمارستان الشفا هدف قرار گرفت و چادری که یک سال بعد برپا شد، پیام یکسان بود؛ دوربین، قلم و صدا جایگزین صاحبان خود نیستند، بلکه حامل چیزی هستند که میخواستند به جهانیان برسانند.
نظر شما