خبرگزاری شبستان_هرمزگان، مصیب رجایی؛ آن روز، پرواز مسافربری شماره ۶۵۵ هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران (ایرانایر)، در یک صبح آرام تابستانی، فرودگاه بندرعباس را به مقصد دبی ترک کرد؛ یک پرواز عادی با مسافرانی که هر کدام قصهها، امیدها و مقصدی برای رسیدن داشتند.
اما در ارتفاع ۱۲ هزار پایی بر فراز آبهای خلیج فارس، سرنوشت این پرواز نه در فرودگاه دبی، که در دفتر جنایات جنگی آمریکای جنایتکار رقم خورد.
با دستور مستقیم «ویلیام راجرز»، فرمانده ناو آمریکایی وینسنس، دو فروند موشک به سمت این ایرباس مسافربری شلیک شد و در کسری از ثانیه، پرنده آهنین با ۲۹۰ سرنشین بیگناهش در آسمان تکهتکه شد.
آمار این جنایت، تنها یک عدد نیست؛ خواندن این ارقام هنوز هم لرزه بر اندام هر انسان آزادهای میاندازد؛ ۲۹۰ جانِ شیرین که در میان آنها ۶۶ کودک معصومِ زیر ۱۳ سال حضور داشتند؛ کودکانی که شاید تا لحظه آخر، اسباببازیهایشان را در آغوش فشرده بودند.
در این پرواز خونین، شمار زیادی از زنان و همچنین ۴۶ مسافر غیرایرانی از تبعه سایر کشورها نیز حضور داشتند که خونشان به ناحق با آبهای شور خلیج فارس درآمیخت.
تا روزها بعد، تصویر تلخ و تکاندهنده جمعآوری پیکرهای متلاشیشده و غوطهور شهدا بر روی امواج خلیج فارس، به تیتر یک و تصاویر دلخراش رسانههای جهان بدل شد.
اما آنچه این تراژدی را به یک ننگ تاریخی برای استکبار جهانی تبدیل کرد، نه فقط خودِ شلیک، بلکه وقایع پس از آن بود.
در قاموس انسانیت، چنین فاجعهای نیازمند محاکمه، عذرخواهی و شرمساری است؛ اما سردمداران کاخ سفید در یک دهنکجی آشکار به افکار عمومی جهان و خونهای ریختهشده، نه تنها فرمانده جنایتکار ناو وینسنس را بازخواست نکردند، بلکه در مراسمی رسمی به ویلیام راجرز مدال شجاعت و افتخار اعطا کردند!
این مدال، در واقع نماد تمامعیار تناقضی است که سالهاست واشنگتن در مواجهه با مفاهیم انسانی از خود نشان میدهد.
مدالی که روی سینه راجرز نشست، تا ابد بوی خون ۲۹۰ انسان بیدفاع را میدهد و گواه روشنی بر استاندارد دوگانه غرب در قبال جان انسانهاست.
بیدلیل نیست که این روز تلخ در تقویم رسمی کشورمان به عنوان روز حقوق بشر آمریکایی نامگذاری شده است.
۱۲ تیر، یک تاریخِ صرف نیست؛ یک آینه تمامقد است که نقاب از چهرهی مدعیان دروغین حقوق بشر برمیدارد.
خلیج فارس، با تمام وسعتش، هنوز هم مرثیهخوان پرواز بیبازگشت ۶۵۵ در ۱۲ تیرماه سال ۱۳۶۷ است؛ پروازی که هیچگاه به مقصد نرسید تا به جهان ثابت کند حقوق بشر آمریکایی در عمل، چیزی جز موشک، کشتار کودکان و مدالهای آغشته به خون نیست.
امروز و در سالروز این فاجعه، رسالت قلم و رسانه، زنده نگاه داشتن این حافظه تاریخی است؛ تا نسلهای آینده بدانند در پسِ شعارهای پرزرقوبرق مدافعان دروغین آزادی، چه جنایات هولناکی در اعماق آبهای خلیج فارس و در برگبرگ تاریخ این سرزمین نهفته است.
یاد و خاطره شهدای مظلوم پرواز ۶۵۵ گرامی و راهشان پر رهرو باد.
نظر شما