یادش بخیر، بچه بودیم توی حرم …

حرم جایی است که کودکان در آن می دوند، می خندند، بازی می کنند و در همان حال، ناخودآگاه با معنویت پیوند می خورند. گنبد طلایی برای یک کودک مانند خورشیدی است که همیشه می‌درخشد، آینه کاری ها سقف آرزوهاست، صحن‌ها میدان‌های بی‌پایان بازی و صدای اذان و نوای قرآن، لالایی آرامش‌بخش روزهای کودکی است. خاطراتی که همه ما هنوز هم به یاد داریم و ناخودآگاه بچه ای را که می‌بینیم می‌گوییم یادش بخیر بچه بودیم توی حرم...