به گزارش گروه مهدویت و غدیر خبرگزاری شبستان: در کتاب «ما منتظریم؛ خورشید مهدویت در منظومه فکری حضرت آیت الله خامنه ای رهبر معظم انقلاب اسلامی» که به اهتمام «حسن ملایی» گردآوری شده، آمده است:
در دوران حضور امام(ع) هر گاه چیزی پیش می آمد یا خطر آن مطرح می شد، شخص شخیص امام، آن محور و مرکز مطمئنی بود که همه چیز با آن مقایسه و اندازه گیری و درباره آن قضاوت می شد تا امام(ع) در میان مردم بود، اشتباهات دیری نمی پایید و آن پیشوای معصوم(ع) خطاهای عمده را در مقطع حساس تبیین می کرد.
شیعه مطمئن بود که اگر در خط کلی مکتب از سویی زاویه انحرافی پدید آید، بالاخره حجت آشکار خواهد شد و آنکه در پی کشف حقیقت است آن را خواهد یافت... امام(ع) در دوران حضور، همان مرزبان بیدار و هماره هوشیاری است که وظیفه حراست از مرزهای مکتب را که وی حافظ کلیت آن است، شخصا بر دوش گرفته است؛ اما در دوران غیبت به خصوص غیبت کبری وضع کاملا تفاوت می یابد.
در این دوران... به خاطر نیازهای روزافزونی که اکنون دیگر نه وسیله امام(ع) بلکه به وسیله علما دین باید برآورده شود.(1)
در طول تاریخ، روحانیت شیعه خود را با نیازهای زمانه تطبیق داده است تا این نیازها را بتواند برآورده کند. از هزار سال قبل، قضیه این جور است. حالا مثلا یک مثال من از آن دوران های خیلی قدیم بزنم، دوران شروع غیبت کبری. وقتی غیبت صغری تمام شد و شیعیان فهمیدند که دسترسی به مولا و امام خودشان به این زودی ها و به این آسانی ها نخواهند داشت، یک بحران روحی عجیبی در بین شیعه به وجود آمد.
علمای شیعه، به وقت به این بحران روحی جواب دادند. این کتاب های «غیبت نعمانی»، «غیبت طوسی» را که می بینید، پاسخ به این بحران روحی است. مقدمه کتاب نعمانی را نگاه کنید، محنت روحی شیعه را آنجا می شود فهمید که اینها امیدوار بودند دوران غیبت صغری تمام می شود و امام(عج) تشریف می آورد، دسترسی به امام(ع) پیدا می کنند، اما به تدریج فهمیدند که نه، دیگر به این آسانی دسترسی نخواهند داشت، روحانیت به داد شیعه رسید. (2)
پی نوشت:
1.پیام به کنگره جهانی هزاره شیخ مفید،28/1/1372
2.بیانات در دیدار علما و روحانیون استان خراسان رضوی، 26/2/1386
نظر شما