خبرگزاری شبستان - سرویس قرآن و معارف: "امام حسین (ع) مصيبتها را پذيرفت و وجود شريف خود را فداى پيروان خود نمود تا آنها را از عذاب دردناك رهايى بخشد، فرزندان و عزيزان خود را يتيم نموده ، به اسارت حرم و زنان ، و زينب و سكينه - كه سلام خدا بر آنان باد - رضايت داده و اصغر و اكبر و برادران و دودمان خود را سر بريد، تا پيروانش را از گمراهى و پيروى گمراه كنندگانى كه هلاكت شده و ديگران را به هلاكت مى كشانند نجات داده و بدين وسيله آنان را از گناهان بزرگ و آتش رهايى بخشد؛ پيروانش را از تشنگى روز قيامت رهانيده و از نوشيدنيى كه ظرف آن با مشك مهر شده است ، به آنها بنوشاند. بنابراين به حكم وفا و مواسات كه از صفات عالى انسانى است، لازم است كه همان چيزى را كه امام عليه السلام به آنان عنايت كرده است ، آنان نيز به امام عليه السلام تقديم نموده و همانگونه كه امام عليه السلام خود را فداى آنها نمود آنان نيز خود را فداى او نمايند و حتى اگر چنين كارى را نيز انجام بدهند باز هم به خوبى با او مواسات ننموده اند، زيرا وجود شريف او قابل مقايسه با ديگران نيست . به اين جهت كه او مانند پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم ، علت آفرينش تمام موجودات و آقا و سرور تمام مخلوقات و پيامبران و فرشتگان نزديك به خداوند بوده و محبوب خداوند و محبوبِ محبوبِ اوست . "
ماه محرم از قرقگاه های الهی است و قلب ها می توانند به واسطه ذکر سیدالشهدا (ع) و حماسه عظیم امام حسین (ع) و یاران شان خاشع شوند و متناسب با حال و احوال خود به این اقیانوس عظیم بپیوندند و تطهیر شوند که گفته اند: " آب دریا را اگر نتوان کشید / هم به قدر تشنگی باید چشید. "
اما چگونه می توان از فرصت ماه محرم برای مراقبت از قلب و تصفیه باطن سود برد؟ بزرگان عالم معنا و اخلاق بر این باورند که هرچه انسان برای ورود و تشرف به یک حریم آماده تر باشد و با چشمان بیدارتر به آن حرم و حریم راه یابد بهتر خواهد توانست از نعایم آن بهره مند شود. مثل این است که آدم هایی در فصل چیدن میوه ها به یک باغ بزرگ ورود کرده اند. حال اگر کسی از پیش تدارک دیده باشد، می تواند از این باغ بیشتر بچیند و دامان خود را پر کند اما کسی که سرزده به این باغ رسیده یا خوآب الود باشد، ممکن است در همان باغ به خواب برود و چیزی از آن میوه ها سهم او نشود. درباره باغ ها و بوستان های معنوی هم وضع بر همین منوال است. اگر مؤمنان به خود آیند و مهیای ورود به حریم ها و قرقگاه های الهی باشند بهتر دامان قلب و روح خود را از این میوه های بهشتی پر خواهند کرد.
آیت الله حاج میرزا جواد آقا ملکی تبریزی در کتاب "المراقبات" به چند نکته مهم در این باره اشاره کرده اند که در ادامه می آید.
سبک زندگی پیرو حسین (ع) در محرم فرق می کند
نکته اولی که از نگاه این عالم ربانی مهم تلقی می شود و می تواند رهروان حضرت سیدالشهدا (ع) را در بهره مندی از فیوضات معنوی این ماه یاری رساند، این است که سبک خور و خواب و روزمرگی و التذاذ یک انسان حسینی در این ماه با ماه های پیشین باید متفاوت باشد. به این معنا که اگر در ماه های پیشین اهل مزاح و شوخی بوده، مزاح و شوخی را در این ماه کم کند و از خوراک و خواب خود بکاهد: "سزاوار است حال دوستان آل محمد كه رحمت خدا بر آنان باد به حكم دوستى و وفا و ايمان به خداوند بلند مرتبه و بزرگ و رسول كريم ، در دهه اول محرم تغيير نموده و در دل و سيماى خود، آثار اندوه و درد اين مصيبتهاى بزرگ و دردناك را آشكار نمايند. بايد مقدارى از لذائذ زندگى را كه از خوردن و نوشيدن و حتى خوابيدن و گفتن بدست مى آيد ترك نموده و مانند كسى باشند كه پدر يا فرزند خود را از دست داده است . نبايد احترام خود و نزديكانشان باشد و لازم است كه خدا و پيامبر و امامش - رحمت خداوند بر آنان باد - را بيش از خود، فرزندان و نزديكانش دوست داشته باشد. يكى از فرزندان كوچكم در دهه اول محرم فقط نان خالى و بدون خورش مى خورد. و تا جائى كه مى دانم كسى به او نگفته بود كه اين كار را انجام دهد و گمان مى كنم سرچشمه اين كار دوستى باطنى او بود.
حال اگر كسى نتواند در تمام دهه اول اين كار را انجام بدهد، بايد در روز تاسوعا، عاشورا و شب يازدهم نان خالى بخورد. و در روز عاشورا، تا عصر خوردن ، آشاميدن و حتى سخن گفتن - مگر آن كه لازم باشد - و ديدار با برادران دينى را ترك كرده و آن روز را روز گريه و اندوه خود قرار دهد. و نيز در دهه اول ، هر روز امام حسين (عليه السلام ) را با زيارت عاشورا زيارت نمايد. و اگر مى تواند مراسم عزادارى آن حضرت را در منزل خود با نيتى خالص برپا نمايد، بايد همين كار را بكند. و اگر نمى تواند، در مساجد يا منازل دوستانش به برپايى اين مراسم كمك كرده و اين مطلب را از مردم بپوشاند تا به اخلاص نزديك شده و از خودنمايى دور شود. و هر روز مقدارى از اوقات خود را در مكانهاى عمومى به عزادارى بپردازد. "
مفهوم مواسات با سیدالشهدا (ع) چیست؟
نکته دیگری که از زبان این عارف روشن ضمیر مطرح می شود "مواسات" با حضرت سیدالشهدا (ع) و خاندان و اهل بیت حضرت است. مواسات را غم خواری و یاری گری و مددکاری معنا کرده اند یعنی کسی که خود را می خواهد به مرتبه یک انسان حسینی برساند، باید به جایگاه مواسات برسد و حقیقتا خود را در صف یاری گری سیدالشهدا (ع) قرار دهد: دوستان سیدالشهدا (ع) بايد كارهايى را كه مناسب اين مصيبت بزرگ است ، به خاطر مواسات با آن حضرت عليه السلام در اين مصيبت ، انجام دهند؛ به گونه اى كه گويا اين مصيبت بر خود، عزيزان و فرزندان يا خويشان آنان وارده شده است، زيرا امام حسین عليه السلام به فرموده جدش رسول الله صلى الله عليه و آله و سلم سزاوارتر از آنان نسبت به خودشان است و به اين جهت كه او اين مصيبتها را پذيرفت و وجود شريف خود را فداى پيروان خود نمود تا آنها را از عذاب دردناك رهايى بخشد، فرزندان و عزيزان خود را يتيم نموده ، به اسارت حرم و زنان ، و زينب و سكينه - كه سلام خدا بر آنان باد - رضايت داده و اصغر و اكبر و برادران و دودمان خود را سر بريد، تا پيروانش را از گمراهى و پيروى گمراه كنندگانى كه هلاكت شده و ديگران را به هلاكت مى كشانند نجات داده و بدين وسيله آنان را از گناهان بزرگ و آتش رهايى بخشد؛ پيروانش را از تشنگى روز قيامت رهانيده و از نوشيدنيى كه ظرف آن با مشك مهر شده است ، به آنها بنوشاند. بنابراين به حكم وفا و مواسات كه از صفات عالى انسانى است، لازم است كه همان چيزى را كه امام عليه السلام به آنان عنايت كرده است ، آنان نيز به امام عليه السلام تقديم نموده و همانگونه كه امام عليه السلام خود را فداى آنها نمود آنان نيز خود را فداى او نمايند و حتى اگر چنين كارى را نيز انجام بدهند باز هم به خوبى با او مواسات ننموده اند، زيرا وجود شريف او قابل مقايسه با ديگران نيست . به اين جهت كه او مانند پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم ، علت آفرينش تمام موجودات و آقا و سرور تمام مخلوقات و پيامبران و فرشتگان نزديك به خداوند بوده و محبوب خداوند و محبوبِ محبوبِ اوست .
نظر شما