به گزارش خبرنگار خبرگزاری شبستان از استان گلستان، بعضی تولدها با شادی و دلتنگی درهم می‌آمیزند؛ مثل آمدن کودکی که هرگز فرصت دیدن چهره پدرش را نداشته است. سهم او از پدر، عکس‌ها و خاطراتی است که روزی از زبان خانواده و همرزمانش خواهد شنید.
مادر شهید سیدمهدی سیدالنگی، هم‌زمان با تولد نوه‌اش، در پیامی سرشار از مهر و دلتنگی نوشت: «مهمان کوچولوی پسرم، پسر شهیدم، در ماه مهر و بدون حضور پدرش مثل پدرش چشم به جهان گشود. قدم نو رسیده به پسر شهیدم تو آسمان‌ها مبارک.»
این کودک برای خانواده، یادگار جوانی است که فرصت نیافت فرزندش را در آغوش بگیرد؛ پدری که نامش با مسجد و قرآن آغاز شد و با دفاع از ایران در خاطره خانواده و زادگاهش ماندگار شد.
از مکتب قرآن تا حافظ کل
شهید سیدمهدی سیدالنگی ۱۷ مهر ۱۳۷۴ در خانواده‌ای مذهبی دیده به جهان گشود. او از کودکی در مکتب‌خانه شهید درویشان روستای النگ با قرآن مأنوس شد و با تأثیرپذیری از پدربزرگش، مرحوم حاج سیدحبیب، مسیر فعالیت‌های دینی را ادامه داد.
مسجد اعظم النگ و کانون فرهنگی هنری اباصالح(عج) بخش مهمی از زندگی او بود. مهدی در کنار حضور در برنامه‌های قرآنی، سه جزء قرآن را حفظ کرد، در سال ۱۳۹۸ مقام دوم رشته ترتیل مسابقات استانی مدهامتان را به دست آورد و بعدها حافظ کل قرآن کریم شد.
جوانی که دانش را با تعهد پیوند زد
مهدی پس از گذراندن دوره متوسطه در بندرگز، در رشته برق و مخابرات دانشگاه چابهار تحصیل کرد و سپس تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه علوم دریایی نوشهر ادامه داد؛ جایی که چندین بار به‌عنوان دانشجوی برتر مورد تقدیر قرار گرفت.
او پس از فعالیت در پایگاه بسیج روستای النگ و گذراندن دوران سربازی در سپاه نینوا گلستان، به عضویت رسمی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی درآمد. تخصص فنی، پشتکار و روحیه مسئولیت‌پذیری، از ویژگی‌هایی بود که در مسیر خدمت به کار گرفت.
مهدی در نیمه دوم سال ۱۴۰۴ ازدواج کرد و به مجموعه نیروهای دریایی سپاه پیوست؛ اما فرصت زندگی مشترک و ساختن آینده‌ای تازه، کوتاه‌تر از آن بود که تصور می‌شد.
مأموریتی که بازگشتی نداشت
شهید سیدمهدی سیدالنگی ۲۷ اسفند ۱۴۰۴، در پی حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی به یکی از مواضع موشکی، هنگام انجام مأموریت در کنار لانچر موشکی به شهادت رسید. در این حادثه، ۱۸ نفر از همکارانش نیز شهید شدند.
همرزمانش از او به‌عنوان جوانی متواضع، مهربان، متخصص و پرتلاش یاد می‌کنند. پیکر این شهید پس از تشییع در گرگان، نوشهر، کردکوی و روستای النگ، در جوار امامزاده ابراهیم(ع) آرام گرفت. او بیست‌وهفتمین شهید روستای النگ بود.
پدری که در قصه‌ها زنده می‌ماند
فرزند شهید سیدمهدی سیدالنگی روزی از مادرش خواهد پرسید پدرش چگونه مردی بود، چه صدایی داشت و چرا در عکس‌ها حضور دارد، اما در خانه نیست.
شاید عکس‌ها نخستین پنجره او به دنیای پدری باشد که هرگز فرصت دیدنش را نیافت؛ مردی که دل‌بسته قرآن و مسجد بود، برای آموختن تلاش کرد و سرانجام در راه دفاع از میهن جان باخت.
مهدی رفت، بی‌آنکه فرزندش را در آغوش بگیرد؛ اما قصه زندگی‌اش با تولد این کودک پایان نمی‌یابد. او پدرش را از خاطرات خانواده و همرزمانش خواهد شناخت؛ از مردی که پیش از شنیدن نخستین صدای فرزندش، نامش در شمار شهدا ثبت شد.
نظر شما