خبرگزاری شبستان_ آران و بیدگل؛ روح اله باقری؛ گاهی یک خانواده در مواجهه با فقدان، به جای آنکه تنها به آیین‌های مرسوم سوگواری بسنده کند، تصمیم می‌گیرد یاد عزیز از دست‌رفته را به مسیری برای ادامه راه او تبدیل کند؛ روایت مرحومه محبوبه صمدی و خانواده خوروش، از همین جنس است.
مرحومه محبوبه صمدی، همسر حاج احمد خوروش از فعالان اقتصادی استان اصفهان و شهرستان آران وبیدگل و از خیران مدرسه‌ساز، سال‌ها در کنار همسر و خانواده خوروش در فعالیت‌های خیرخواهانه و امور عام‌المنفعه مشارکت داشت؛ بانویی که نیکوکاری برای او صرفاً به یک مناسبت یا تصمیم مقطعی محدود نبود و بخشی از سبک زندگی‌اش را تشکیل می‌داد.
خیرخواهی، میراث یک خانواده
خانواده خوروش از خانواده‌های شناخته‌شده در حوزه مدرسه‌سازی استان اصفهان است؛ خانواده‌ای که خیرخواهی و مدرسه‌سازی در آن سابقه‌ای دیرینه دارد.
حاج محمود خوروش، پدر همسر مرحومه صمدی، از خیران برجسته مدرسه‌ساز استان اصفهان بود و فرزندان این خانواده نیز در ادامه این مسیر خیرخواهانه مشارکت داشته‌اند.
در چنین خانواده‌ای، مرحومه محبوبه صمدی نیز در کنار همسر و دیگر اعضای خانواده، بخشی از توان و دغدغه خود را صرف امور خیر کرد. مشارکت در مدرسه‌سازی، تنها بخشی از فعالیت‌های او بود و حمایت از نیازمندان و حضور در دیگر امور نیکوکارانه و عام‌المنفعه نیز در کارنامه او دیده می‌شود.
از جمله اقدامات این بانوی نیک‌اندیش، مشارکت در ساخت ۱۱ آموزشگاه در شهرهای مختلف استان اصفهان از جمله آران و بیدگل بود؛ مدارسی که حاصل بخشی از فعالیت‌های خیرخواهانه او در سال‌های گذشته است و امروز دانش‌آموزان بسیاری در آنها تحصیل می‌کنند.
حتی بیماری هم پایان راه خیر نبود
دغدغه کمک به دیگران تا واپسین روزهای زندگی مرحومه صمدی ادامه داشت.
حتی در روزهایی که در بیمارستان بستری بود، پیگیر امور خیر بود و در همان روزهای پایانی زندگی، زمینه آزادی دو زندانی را فراهم کرد؛ اقدامی که نشان می‌دهد خیرخواهی برای او نه یک فعالیت جانبی، بلکه بخشی از نگاهش به زندگی و مسئولیت اجتماعی بود.
پس از درگذشت این بانوی نیک‌اندیش، خانواده خوروش نیز تصمیم گرفتند همین نگاه را در مراسم سوگواری او دنبال کنند.
گل‌هایی که به درمان تبدیل شدند
خانواده خوروش از افرادی که برای عرض تسلیت در مراسم‌های برگزارشده در اصفهان و تهران حضور می‌یافتند، خواستند به جای خرید گل و چاپ بنرهای تسلیت، هزینه آن را به امور خیر و حمایت از نیازمندان اختصاص دهند.
حاصل این دعوت، تاکنون به مجموعه‌ای از کمک‌های نقدی و غیرنقدی منجر شده است.
بر اساس آمار اعلام‌شده از سوی خانواده، ۱۱ مورد کمک‌هزینه جهیزیه، چهار دستگاه یخچال و فریزر، پنج دستگاه ماشین لباسشویی، ۶ دستگاه جاروبرقی، هشت تخته فرش و یک سرویس کامل جهیزیه تأمین شده است.
همچنین ۳۹ دستگاه ویلچر به نیازمندان اهدا شده، هزینه لوازم درمانی هشت بیمار نیازمند تأمین شده و زمینه آزادی چهار زندانی نیز فراهم آمده است.
در کنار این موارد، نزدیک به یک میلیارد و ۹۰۰ میلیون تومان کمک نقدی نیز ثبت شده است.
یکی از مهم‌ترین بخش‌های این اقدام، تأمین هزینه یک ماه درمان و حمایت از ۲۷۳ کودک مبتلا به سرطان بوده است؛ کودکانی که بخشی از مسیر دشوار درمان خود را با کمک‌هایی طی می‌کنند که می‌توانست صرف هزینه‌های مرسوم مراسم سوگواری شود.
آمار نهایی کمک‌ها همچنان در حال جمع‌آوری است و این حرکت نیز به گفته خانواده ادامه دارد.
پایان یک زندگی، آغاز یک مسیر
پیکر مرحومه محبوبه صمدی پس از تشییع، در امامزاده هارونیه اصفهان و در جوار مزار حاج محمود خوروش، پدر همسرش و از خیران برجسته مدرسه‌ساز استان، به خاک سپرده شد؛ گویی حتی آرامگاه او نیز در کنار یکی از چهره‌های اثرگذار این خانواده در مسیر خیرخواهی قرار گرفته است.
اکنون نام او در کنار خاطره و فقدان، با مجموعه‌ای از اقداماتی گره خورده که به زندگی انسان‌های دیگر کمک کرده است؛ از درمان کودکان مبتلا به سرطان و تأمین جهیزیه گرفته تا اهدای ویلچر، درمان بیماران نیازمند و آزادی زندانیان.
شاید معنای ماندگاری یک انسان نیکوکار همین باشد؛ اینکه رفتنش پایان خیرخواهی نباشد.
در این روایت، گل‌ها چند روزه پژمرده نشدند؛ به درمان تبدیل شدند. بنرها پس از پایان مراسم کنار گذاشته نشدند؛ هزینه‌شان گرهی از زندگی نیازمندی گشود. و سوگ خانواده‌ای، بهانه‌ای شد برای آنکه راه بانویی که سال‌ها دغدغه خیر داشت، پس از رفتنش نیز ادامه پیدا کند.
مرحومه محبوبه صمدی اکنون در جوار مزار حاج محمود خوروش آرام گرفته است، اما بخشی از میراث او در جایی دیگر جریان دارد؛ در مدرسه‌ای که دانش‌آموزی در آن درس می‌خواند، در خانه‌ای که با جهیزیه‌ای آغاز می‌شود، در بیماری که هزینه درمانش تأمین شده و در کودکی که فرصت ادامه درمان پیدا کرده است.
نظر شما