«طبیب دوّار»؛ تبیین سیمای نبوی از منظر کلام علوی

به گزارش خبرنگار خبرگزاری شبستان از کرمان؛ ایام میلاد باسعادت رسول رحمت و مهربانی فرصتی است تا شخصیت والا و باعظمت ایشان را از منظر شخصیتی چون امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام که پرورش یافته آغوش مهربان و مکتب حیات‌بخش نبیّ مکرم اسلام است؛ اندکی بشناسیم زیرا شناخت ایشان در بضاعت اندک دانش و عقول ما نیست.

بر این اساس؛ یکی از راه‌های اولیه دستیابی و حصول این هدف، مراجعه به نهج‌البلاغه است که حضرت در چندین جا به شخصیت و بعثت رسول اکرم اشاره کردند.

از جمله این موارد خطبه‌ ۱۰۸ نهج‌البلاغه است؛ آنجا که در وصف پیامبر اعظم صلوات‌الله و سلامه علیه فرمودند: طَبیبٌ دَوّارٌ بِطِبِّهِ قَد اَحکَمَ مَراهِمَهُ وَ اَحمیٰ مَواسِمَه؛ هم مرهمش را آماده کرده برای مرهم‌نِهی روی زخم، هم آن داغ را.

رهبر شهید انقلاب اسلامی در این باره در تاریخ ۲۸ آبان ۱۴۰۱ در جمع مردم اصفهان فرمودند: قدیم‌ها زخم‌هایی را که خوب نمی‌شد، داغ می‌کردند؛ یک آهنی را می‌گذاشتند در آتش، سرخ که شد، بگذارند روی زخم که خوب بشود. [امیرالمؤمنین] می‌گوید پیغمبر، مرهم آماده کرده، آن را هم داغ کرده؛ هر دو آماده است.

این پزشکِ ماهر حاذق، هم مرهم‌ها را فراهم کرده ــ آن دارویی که روی زخم می‌گذارند که زخم بهبود پیدا کند ــ هم وسیله‌ی داغ کردن را؛ که در گذشته وقتی یک زخمی به وسیله‌ی مرهم خوب نمیشد، آن را داغ می‌کردند خوب می‌شد. هر دو را دارد: هم مرهم را، هم وسیله‌ی داغ کردن را؛ اینها را در قرآن به بشریّت عرضه کرده. اگر می‌خواهید خوب زندگی کنید، این‌جوری عمل کنید(.۱۴۰۲/۰۷/۱۱)

در بخشی از خطبه‌ ۱۰۸ درباره پیامبر صلّی اللّه علیه و آله آمده او را از شجره انبیا و از چراغدان نور و از مرتبت بلند و از مرکز سرزمین بطحا و از چراغ‌های بر افروخته در ظلمت و چشمه‌های حکمت اختیار نمود و طبیبی است که همراه با طبّش در میان مردم می‌گردد، مرهم‌هایش را محکم و آماده ساخته و ابزارهایش را برای سوزاندن زخم‌ها داغ نموده، تا هر جا لازم باشد در زمینه دل‌های کور و گوش‌های کر و زبان‌های لال به کار گیرد.

او دارو به دست به دنبال علاج بیماری‌های غفلت و دردهای حیرت است.

تعبیرِ «طبیبِ دوّار» (پزشکی که منتظر بیمار نمی‌ماند، بلکه به دنبال بیمار می‌رود تا او را درمان کند) الگویی بی‌نظیر برای مسئولیت اجتماعیِ یک نهاد دینی یا یک کنشگر فرهنگی است.