به گزارش خبرگزاری شبستان از فارس، شیراز امروز حالوهوای دیگری دارد؛ خیابانها آرامتر، پرچمهای عزا برافراشتهتر و دلهایی که راه حرم را در پیش گرفتهاند. بسیاری از مردم، از نقاط مختلف شهر و استان، خود را به آستان برادر بزرگوار امام هشتم(ع) میرسانند تا در جوار حضرت احمدبن موسی(ع)، داغ شهادت امام رئوف را به یکدیگر تسلیت بگویند.
حرم مطهر احمد ابن موسی حضرت شاهچراغ (ع) امروز میزبان خیل عزاداران و سوگواران شهادت مظلومانه امام رضا علیه السلام است که خود را به این شهر رساندهاند تا این مصیبت را به محضر برادر بزرگوار ایشان تسلیت بگویند.
از نخستین ساعات امروز، صحنها و رواقهای حرم رنگ و بوی عزا گرفته است. صدای نوحه و مرثیه در فضای حرم میپیچد و دستههای عزاداری، هر کدام با سبک و آیین خود، روایتگر ارادت مردم به خاندان پیامبر(ص) هستند. گویی حرم در چنین روزی، بیش از همیشه مأمن دلهایی است که برای تسلیت آمدهاند؛ دلهایی که از فاصله میان شیراز و مشهد عبور کردهاند و خود را در کنار برادر امام رضا(ع) یافتهاند.
در میان جمعیت، چهرههای مختلف دیده میشود؛ پیرمردی که آرام زیر لب ذکر میگوید، مادری که کودک خود را در آغوش گرفته و جوانانی که در کنار هم در مراسم عزاداری شرکت کردهاند. بخشی از حرم نیز در سکوت زائرانی جریان دارد که گوشهای از صحن ایستادهاند و دلشان را به پنجرههای حرم سپردهاند.
در کنار برنامههای رسمی سوگواری، مجموعهای از فعالیتهای فرهنگی و خدمترسانی نیز شکل گرفته تا زائران و عزاداران در این روز، با آرامش بیشتری در حرم حضور پیدا کنند.
یکی از نقاط پررونق این روز، چایخانه حرم است؛ جایی که عطر چای در میان رفتوآمد عزاداران پیچیده و خادمان، بیآنکه نام و نشانی از خود بخواهند، مشغول پذیرایی از مردم هستند. استکانهای چای یکی پس از دیگری پر میشوند و در دست عزادارانی قرار میگیرند که ساعتی را در حرم به سوگواری گذراندهاند.
چایخانه حرم این روزها بخشی از فرهنگ خدمت در آستان اهلبیت(ع) است. همان فرهنگ سادهای که در آن، یک استکان چای میتواند بهانهای برای خوشامدگویی، خستگیدرکردن زائر و شریک شدن در حال و هوای یک مناسبت مذهبی باشد.
در همین چارچوب، معاون آستان مقدس احمدی و محمدی(ع) نیز بر این نگاه تأکید دارد که برنامههای مناسبتی حرم باید در کنار اقامه عزاداری، به تجربه حضور زائران و خدمترسانی به آنان نیز توجه داشته باشد. علیرضا صحرائیان با اشاره به برنامههای پیشبینیشده برای این ایام، رویکرد مجموعه آستان را برگزاری مراسم در کنار فراهم کردن زمینه خدمت شایسته به زائران عنوان میکند؛ نگاهی که تلاش دارد حرم در مناسبتهایی مانند شهادت امام رضا(ع)، به کانونی برای ارتباط، معنویت و خدمت تبدیل شود.
حال و هوای سوگواری البته به محدوده حرم محدود نمانده است.
هیئتهای عزاداری هم در نقاط مخلتف شهر بر پا شده و عزاداران در موکبها و ایستگاههای صلواتی هم با پخش نذورات عشق و ارادت خود را به ساحت قدسی امام علی بن موسی الرضا ابراز میکنند.
در گوشه و کنار شیراز، پرچمهای سیاه و بیرقهای عزای رضوی برپا شده و صدای نوحه از برخی خیابانها و محلهها به گوش میرسد. موکبها نیز با چای، شربت، غذا و دیگر نذورات، میزبان رهگذران و عزاداران هستند؛ سنتی که سالهاست بخشی از سیمای مناسبتهای مذهبی شهر شده است.
همچنین در همه مساجد، تکایا و بقاع متبرکه سراسر استان فارس مراسم عزاداری و سوگواری در حال برگزاری است.
از شهرهای بزرگ تا روستاهای دورتر فارس، مجالس روضه، سخنرانی، مرثیهخوانی و سینهزنی برپا شده است. هر منطقه به زبان و آیین خود، روایتگر یک مصیبت مشترک است؛ شهادت امامی که قرنها پس از آن واقعه، نامش همچنان در زندگی روزمره مردم جاری است.
شاید راز ماندگاری چنین روزهایی را باید در همین پیوند میان سوگ و زندگی جستوجو کرد. عزادار میآید، میگرید، در مراسم شرکت میکند، نذری میدهد، به دیگری خدمت میکند و بعد دوباره به زندگی روزمره بازمیگردد؛ اما چیزی از این حضور با او میماند.
در حرم شاهچراغ(ع)، این معنا پررنگتر است. زائران برای امام رضا(ع) سوگوارند، اما در جوار برادری ایستادهاند که خود برای مردم فارس نماد کرامت و پناه است. همین پیوند است که حرم را در چنین روزی به نقطه تلاقی دلدادگی به امام رئوف و ارادت به برادر بزرگوارش تبدیل میکند.
نظر شما