به گزارش خبرگزاری شبستان از ایلام؛ در سالروز شهادت امام هشتم(ع)، شاید زیباترین روایت، روایت کرامت باشد؛ اما نه فقط کرامتی که در قصههای شفا و حاجت شنیدهایم، بلکه کرامتی که خود امام به انسان آموخت: اینکه انسان، اگر انسان بماند، میتواند پناه دیگری باشد.
امامی که با مردم مهربان بود
در روایتهای تاریخی، از رفتار کریمانه امام رضا(ع) با مردم بسیار سخن گفته شده است.
از او نقل شده که فرمود:«کسی که اندوه مؤمنی را برطرف کند، خداوند در روز قیامت اندوه او را برطرف خواهد کرد.»
چه پیامی سادهتر و در عین حال عمیقتر از این؟
شاید فرهنگ رضوی از همینجا آغاز میشود؛ از اینکه درد دیگری را ببینیم.
حجتالاسلام والمسلمین کمرخانی رئیس حوزه علمیه خواهران به خبرنگار ما میگوید: کرامت امام رضا(ع) را نباید فقط در اتفاقات خارقالعاده جستوجو کرد. یکی از مهمترین کرامتهای امام، تربیت انسان کریم است؛ انسانی که دست دیگری را بگیرد، آبروی کسی را حفظ کند و نسبت به رنج مردم بیتفاوت نباشد.
حکایتی که دل زائران را میلرزاند
در فرهنگ عمومی شیعیان، حکایتهای فراوانی از عنایت امام رضا(ع) به زائران و دلدادگان نقل میشود.
گاهی کسی از بیماری میگوید، گاهی از گرهای که باز شده و گاهی از دعایی که سالها در دل داشته است.
اما میان همه این روایتها یک وجه مشترک وجود دارد:
امید.
رضایی یکی از زائران میگوید: گاهی آدم به مشهد میرود که حاجت بگیرد، اما وقتی برمیگردد میفهمد بزرگترین چیزی که گرفته، آرامش بوده است.
و شاید همین آرامش، یکی از رازهای ماندگاری زیارت رضوی در دل ایرانیان باشد.
سفر به حرم؛ سفر به سوی خود
زیارت اگر فقط رسیدن به حرم باشد، هنوز تمام نشده است.
زائر وقتی از حرم بازمیگردد، باید چیزی از امام با خود به خانه ببرد؛ اخلاقی، عهدی، رفتاری یا تصمیمی برای بهتر شدن.
حجت الاسلام تقوایی رئیس شورای سیاستگذاری ائمه جمعه استان ایلام در اینباره میگوید: ما باید به نوجوانها بگوییم زیارت فقط گرفتن عکس کنار حرم نیست. باید ببینیم امام رضا(ع) چه چیزی از ما میخواهد. اگر به حرم رفتیم و با همان رفتار قبلی برگشتیم، هنوز پیام زیارت را نگرفتهایم.
امام رضا(ع) و جوانی که دنبال پاسخ است
جوان امروز سؤال دارد.
درباره دین، اخلاق، جامعه، آینده و حتی معنای زندگی.
امام رضا(ع) در زمان خود نیز با پرسشها و اندیشههای گوناگون روبهرو بود و یکی از برجستهترین جلوههای زندگی ایشان، گفتوگوهای علمی و مناظرات است.
این یعنی فرهنگ رضوی، فرهنگ شنیدن، پرسیدن و پاسخدادن با منطق است.
یک دانشجو میگوید: برای من جذابترین بخش شخصیت امام رضا(ع) همین است که ایشان اهل گفتوگو بودند. این موضوع برای نسل ما خیلی مهم است؛ چون ما دوست داریم سؤال بپرسیم و جواب منطقی بگیریم.
از «یا رضا» تا یک تصمیم کوچک
شاید قرار نیست همه ما کار بزرگی انجام دهیم.
گاهی فرهنگ رضوی از یک تصمیم کوچک آغاز میشود: امروز به پدر و مادرمان بیشتر احترام بگذاریم؛ حق کسی را نخوریم؛ در فضای مجازی آبروی کسی را نبریم؛ دست نیازمندی را بگیریم؛ با همسایه مهربانتر باشیم و وقتی کسی از ما کمک خواست، بیتفاوت از کنار او نگذریم.
اینها شاید در ظاهر کارهای کوچکی باشند، اما جامعه از همین رفتارهای کوچک ساخته میشود.
امام رضا(ع)؛ پناهی برای دلهای شکسته
سالهاست مردم با یک جمله به حرم میروند:
«آقا جان، خودت درستش کن.»
گاهی مشکل مالی است، گاهی بیماری، گاهی دلتنگی، گاهی فرزند و گاهی یک دل شکسته.
و شاید زیباترین بخش زیارت همین باشد که انسان، در اوج ناتوانی، هنوز امید خود را از دست نداده است.
امام رضا(ع) برای مردم ایران فقط یک شخصیت تاریخی نیست؛ بخشی از خاطره جمعی آنان است.
مادری که فرزندش را برای نخستین بار به مشهد میبرد، پدری که سالهاست نذر زیارت دارد، پیرمردی که با اشک به گنبد نگاه میکند و کودکی که هنوز معنای شهادت را نمیداند اما «یا رضا» را با تمام وجود صدا میزند.
همه در یک چیز مشترکند: امید به کرامت. پایان؛ کرامت را از امام یاد بگیریم
امشب اگر دلهایمان راهی مشهد شد، اگر چشمهایمان با نام امام رضا(ع) بارانی شد، اگر زیر لب گفتیم «یا علی بن موسی الرضا»، یک سؤال را هم با خودمان ببریم:
از امامی که اینهمه دوستش داریم، چقدر شبیه او شدهایم؟
شاید کرامت واقعی همین باشد؛
اینکه دستمان پناه دیگری باشد؛
زبانمان دل کسی را نشکند؛
خانهمان مأمن خانواده باشد؛
و قلبمان برای رنج دیگران بیتفاوت نماند.
امام رضا(ع) را میشود با زیارت شناخت؛ با حدیث شناخت؛ با تاریخ شناخت؛ با کرامت شناخت.
اما شاید زیباترین راه شناخت او، زندگی کردن به شیوهای باشد که رضایت خدا و دل امامش را به همراه داشته باشد.
امشب، میلیونها دل رو به خراسان دارند.
دلهایی که شاید از حرم دورند، اما از امام نه.
«السلام علیک یا علی بن موسی الرضا(ع)...»
نظر شما