نوشتن به قیمتِ شرف!

خبرگزاری شبستان - مرتضی شفیعی: روز خبرنگار، در تقویمِ رسمی، بیش از آنکه تجلیِ «بهارِ آگاهی» باشد، به ویترینی برای نمایشِ تضادهای ساختاری بدل شده است. در عصری که حقیقت، کالایی‌ست مستعدِ استحاله و زبان، ابزاری‌ست برای تطهیرِ قدرت، تبریک گفتن به «جامعه‌ی خبری» خود نوعی پروبلماتیکِ اخلاقی است.

باید این تبریک را به آن اقلیتِ رنج‌دیده تقدیم کرد که نه در سودای «روابط عمومی‌چی» شدن برای اربابِ قدرت‌اند و نه در پیِ تثبیتِ جایگاهِ خود در چرخ‌دنده‌های نظامِ بوروکراتیک؛ همان‌هایی که چشم بر حقیقت نمی‌بندند، چرا که می‌دانند «دیدن»، اولین کنشِ سیاسیِ یک سوژه‌ی رهاست.

حسابِ اینان از آن «تاجرانِ خبر» جداست؛ آنان که مهرِ سکوت را نه به بهایِ یک باور، که به ثمنِ بخسِ چند ریالِ رانتی، بر دهان کوبیده‌اند. اینان نه تنها واژه‌ها، که «شرفِ کلمه» را نیز به حراج گذاشته‌اند. در قاموسِ اینان، سکوت نه یک کنشِ فلسفی، بلکه یک «سرمایه‌گذاریِ پرسود» است؛ باج می‌گیرند تا تیغِ سانسور را تیزتر کنند و با تیترهایِ سفارشی، عدالت را به مسلخِ مصلحت‌های سیاسی می‌برند.

این روز، بر آنان که در آیینِ «شترسواری دولادولا» استادند و هم‌زمان می‌خواهند هم با یزیدِ زمانِ خود بر سرِ سفره بنشینند و هم برای مظلومیتِ حسین، اشکی در رسانه بریزند، مبارک باد! که این «ریاکاریِ سیستماتیک»، تنها در چنین فضایِ غبارآلودی مجالِ رشد می‌یابد.

خبرنگاری که در مدارِ حقوقِ عامه حرکت می‌کند، می‌داند که حقیقت «باج» نمی‌شناسد. او نه «کارگزارِ وضع موجود» است و نه «مزدورِ وضعِ موعود»؛ او تنها «ناظرِ صادقِ لحظه» است. تبریکِ واقعی، نه در تقدیرنامه‌های قاب‌گرفته، که در استمرارِ همین «نخواستن» هاست؛ نخواستنِ نانِ آلوده به سکوت و نخواستنِ جایگاهِ مصلحت‌جویانه در ساختارِ قدرت.